การเขียนไม่ใช่เรื่องง่าย หวังว่าท่านผู้อ่านที่คิดว่านิยายเรื่องนี้ดีพอจะช่วยกดติดตามและให้คะแนนฟรีให้กับปูน้อยได้นะครับ ปูน้อยขอกราบขอบพระคุณท่านผู้อ่านทุกท่านล่วงหน้า~ ขอให้ทุกท่านที่แวะมาลงชื่อที่นี่โชคดีมีเงินทองไหลมาเทมา เรื่องครอบครัว เรื่องเล็กเรื่องใหญ่ ทุกเรื่องสมดั่งใจหวัง
"ฉึก——"
เศษกระดาษ ติดอยู่บนหน้าผากที่เต็มไปด้วยเหงื่อของหลินเฟิง
"เห็นชัดแล้วใช่ไหม? นี่คือมติของสโมสร เก่งแล้วไง เก่งก็แค่ขั้นบันไดแรกของการเข้ามาที่นี่" เคลาส์ หัวหน้าโค้ชทีมเยาวชนอายุไม่เกิน 19 ปีของดอร์ทมุนด์ ขยำกระดาษที่เหลือครึ่งแผ่นเป็นก้อน แล้วโยนทิ้งลงพื้นอย่างไม่แยแส "ดูลูกเปิดบอลที่นุ่มนิ่มของแกสิ ยายผมลงไปเตะยังเก่งกว่าแก ไปนั่งที่ม้านั่งสำรองได้เลย"
วันที่ 17 พฤศจิกายน ค.ศ. 2004 วันนี้เป็นวันเกิดอายุครบ 18 ปีของหลินเฟิง เดิมทีผู้จัดการฝ่ายศูนย์ฝึกเยาวชนสัญญาว่าจะให้สัญญาอาชีพกับเขา แต่ตอนนี้สัญญานั้นกลายเป็นเศษกระดาษบนพื้นไปแล้ว
"โค้ช เขายังไปขายข้าวผัดได้อีกนะ!" มาร์คุส กองกลางผมทองที่ยืนอยู่ไม่ไกล เป่าปากเบา ๆ ทำให้เกิดเสียงหัวเราะลั่น
"หลิน สายตาของแกเหมาะแค่มองเห็นเม็ดข้าวในหม้อเท่านั้น"
เสียงเยาะเย้ยของเด็กหนุ่มหลายสิบคนที่สวมชุดซ้อมสีเหลืองดำดังก้องไปทั่วสนามฝึกซ้อมบลูเคิลอันเงียบเหงา
หลินเฟิงก้มลงเก็บกระดาษที่ขยำเป็นก้อนขึ้นมา บนสัญญาที่เดิมทีมีชื่อของเขาติดอยู่ กลับถูกฉีกขาดพอดี เหลือเพียงตัวอักษร 'หลิน' ตัวเดียว
"ยังไง? ไม่ยอมรับอีกเหรอ?" เคลาส์เคี้ยวหมากฝรั่งพลางถุยน้ำลาย "ที่นี่คือศูนย์ฝึกเยาวชนบุนเดสลีกา ไม่ใช่สถานสงเคราะห์ แกขาดการปะทะ เทคนิคก็ไม่ได้เรื่อง กองกลางตัวรุกคือสมองของทีม แกคิดว่าแกคู่ควรหรือไง?"
หลินเฟิงไม่ได้พูดอะไร เงียบ ๆ เก็บเศษกระดาษใส่กระเป๋า
"ปี้ด——" เคลาส์เป่านกหวีด "เกมซ้อมต่อ! ทีมแดงขาดแบ็กขวา หลิน แกลงไปแทน"
"โค้ช ผมเล่นกองกลางตัวรุก" หลินเฟิงเงยหน้าขึ้น มองตากับเคลาส์
"ตอนนี้แกเล่นแบ็กขวา จะลงเล่น หรือจะไปเก็บข้าวของในห้องแต่งตัว" เคลาส์หันหลังเดินไปที่ขอบสนาม ไม่มองเขาอีก
มาร์คุสเดินเข้ามา ใช้ไหล่ชนหลินเฟิงโดยตั้งใจ "รีบ ๆ หน่อย แบ็กสำรอง อย่าให้ข้าต้องรอนาน"
หลินเฟิงหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเดินไปที่แดนของทีมแดง เสื้อสีเหลืองดำที่เปียกโชกไปด้วยเหงื่อแนบติดกับผิวหนัง เย็นเฉียบ
ทันใดนั้น ตอนที่เขาก้าวเหยียบเส้นเขตโทษ ในสมองก็เกิดเสียง 'อื้อ' ขึ้นมาดัง ๆ
ราวกับทีวีถูกเปิดสวิตช์กะทันหัน
[ตรวจพบว่าเจ้าของสถิติอายุครบ 18 ปี อยู่ในฉากการแข่งขันฟุตบอล]
[ระบบ "อินทรีตา" เปิดใช้งานแล้ว]
หลินเฟิงหยุดก้าวทันที เขาสะบัดหัวอย่างแรง คิดว่าตัวเองเป็นลมแดดจนได้ยินเสียงหลอน
แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา โลกตรงหน้ากลับเปลี่ยนไป
บนสนามหญ้าสีเขียวขจี จู่ ๆ ก็มีเส้นแสงสีทองจาง ๆ หลายเส้นปรากฏขึ้น เส้นแสงเหล่านี้ทอดยาวจากใต้ฝ่าเท้าของเขา แผ่กระจายออกไปเหมือนใยแมงมุม เชื่อมต่อไปยังผู้เล่นทุกคนในสนาม
เส้นสีแดงเส้นหนึ่ง ทอดตรงไปยังกองหลังฝั่งตรงข้าม
เส้นสีเหลืองเส้นหนึ่ง อ้อมผ่านแดนกลาง จุดปลายทางอยู่ใกล้เส้นข้างสนาม
และยังมีเส้นสีเขียวที่ซ่อนอยู่ เส้นหนึ่ง เจาะผ่านช่องว่างระหว่างกองหลังสองคน ตรงไปยังพื้นที่ว่างด้านหลังกองหลังตัวกลางของฝ่ายตรงข้าม ตรงนั้น กองหน้าของทีมตัวเองกำลังเตรียมออกตัว
"เฮ้ย! มัวแต่ยืนทำไม!" เสียงตะโกนของเพื่อนร่วมทีมขัดจังหวะการสังเกตของหลินเฟิง
ผู้รักษาประตูทุ่มบอลส่งมาให้ ลูกบอลกระเด้งบนพื้นหญ้าสองครั้ง แล้วกลิ้งมาที่เท้าของหลินเฟิง
นักเตะทีมเหลืองสามคนพุ่งตัวเข้ามาทันที มาร์คุสวิ่งนำหน้า ตะโกนว่า "แย่งบอล! ส่งมันกลับบ้านไป!"
หลินเฟิงใช้เท้าขวาเหยียบลูกบอลไว้
ในสายตา เส้นแสงสีเขียวเส้นนั้นสว่างจ้าเสียดแทงตา เส้นทางนี้ เลี่ยงผ่านอุปสรรคทั้งหมด พุ่งตรงไปยังหัวใจของทีมเหลือง
เขาไม่จำเป็นต้องคิด เส้นนั้นได้วางคำตอบไว้ตรงหน้าเขาแล้ว
มาร์คุสยืดขายาวออกมา เตรียมจะสไลด์ล้มทั้งคนและบอล
หลินเฟิงขยับตัว เขารับลูกบอลที่กลิ้งเข้ามา ใช้ซุ้มเท้าขวาแทงออกไปอย่างแรง
"ปั้ง"
เสียงอู้อี้หนึ่งครั้ง ลูกบอลแนบชิดกับพื้นหญ้า พุ่งออกไปเหมือนกระสุนปืนใหญ่ที่บินติดพื้น
สไลด์ของมาร์คุสพลาดเป้า เขาไถลตัวออกไปไกลสองเมตร
ลูกบอลหมุนด้วยแรงหักเห พลาดผ่านปลายเท้าของกองกลางสองคนไปได้อย่างเฉียดฉิว ทั้งสองคนทำอะไรไม่ทันด้วยซ้ำ บอลก็ทะลวงแนวรับของพวกเขาไปแล้ว
จากนั้นก็เป็นแนวรับ กองหลังตัวกลางของทีมเหลืองกำลังถอยกลับ แต่ระหว่างเขากับแบ็กข้าง มีช่องว่างประมาณสองเมตร
ลูกบอลราวกับมีตา เจาะเข้าไปในช่องว่างนั้นได้อย่างแม่นยำ ในจังหวะที่ทะลุแนวรับ แรงหมุนของลูกบอลส่งผล ความเร็วลดลงทันที จอดนิ่งอยู่ที่ขอบเขตโทษอย่างมั่นคง
กองหน้าทีมแดงตอนแรกแค่วิ่งไปตามสัญชาตญาณ พอเห็นลูกบอลมาอยู่ที่เท้าตัวเอง ถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ลูกนี้ให้มาสบายมาก ไม่ต้องแม้แต่จะรับบอล ยกเท้ายิงได้เลย
"ยิงเลย!" หลินเฟิงตะโกนจากแดนหลัง
กองหน้าตั้งสติได้ ยกเท้าขวาขึ้น
"วูบ" ลูกบอลทะลุตาข่ายเข้าไป
ทั้งสนามฝึกซ้อมเงียบลงทันที เหลือเพียงเสียงลูกบอลหมุนอยู่ในตาข่าย
มาร์คุสลุกขึ้นจากพื้น จ้องหลินเฟิงเขม็ง
เคลาส์ที่ยืนอยู่ข้างสนามขมวดคิ้ว มองหลินเฟิง แล้วมองไปที่ประตู
"บังเอิญ?" เคลาส์สบถเสียงเบา "โชคหมา ๆ"
หลินเฟิงไม่ได้ฉลอง เขามองเส้นแสงสีเขียวที่ค่อย ๆ จางหายไปใต้เท้าของตัวเอง ความรู้สึกเมื่อกี้นี้ช่างมหัศจรรย์เกินไป เขาสามารถคาดเดามุมสไลด์ของมาร์คุสได้ล่วงหน้าด้วยซ้ำ ทุกอย่างราวกับถูกวางแผนไว้แล้ว
"เอามาใหม่" หลินเฟิงกวักมือเรียกผู้รักษาประตู
เกมซ้อมดำเนินต่อไป ทีมเหลืองเริ่มจ้องเล่นงานหลินเฟิงอย่างบ้าคลั่ง ทุกครั้งที่เขาได้บอล อย่างน้อยต้องมีสองคนขึ้นมาแย่ง
แต่โลกในสายตาของหลินเฟิงเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิงแล้ว
ทุกครั้งที่สัมผัสบอล เส้นทางผ่านบอลที่ดีที่สุดจะปรากฏขึ้นในสมองโดยอัตโนมัติ
นาทีที่สิบห้า หลินเฟิงได้บอลในแดนหลัง เส้นสีเหลืองสามเส้น เส้นสีเขียวหนึ่งเส้น เขากระตุกข้อเท้า ลูกบอลข้ามครึ่งสนาม หาจุดให้ปีกได้อย่างแม่นยำ
นาทีที่ยี่สิบ หลินเฟิงถูกบีบไปที่มุมธง เส้นสีแดงหนาแน่น เหลือเพียงเส้นสีเขียวเส้นเดียวชี้ไปที่วงกลมกลางสนาม เขาใช้ส้นเท้าดันบอล ลูกบอลทะลุช่องว่างระหว่างขาทั้งสองข้างของคู่ต่อสู้ ส่งต่อไปยังเท้ากองกลางตัวรับ
นาทีที่สามสิบห้า หลินเฟิงแย่งบอลจากมาร์คุสได้ เงยหน้าขึ้น
เส้นสีเขียวชี้ตรงไปที่มุมขวาบนของประตูฝ่ายตรงข้าม ระยะห่างจากประตูสี่สิบเมตร
"แกจะไปไหน!" มาร์คุสโมโหจนหน้าแดง เอื้อมมือจากด้านหลังดึงเสื้อของหลินเฟิงไว้
หลินเฟิงไม่สนใจแรงดึงที่หลัง เขาราบตามเส้นสีเขียวเส้นนั้น ยกเท้าขวา หลังเท้ากระแทกเข้ากับใต้ลูกบอลอย่างรุนแรง
"ปั้ง!"
ลูกบอลพุ่งขึ้นฟ้า วาดโค้งเกินจริงกลางอากาศ โค้งข้ามผู้รักษาประตูที่ยืนตำแหน่งหน้าออกมา พุ่งเข้าเสียบใต้คานประตูอย่างจัง
ตาข่ายสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
สนามฝึกซ้อมเงียบสนิท ได้ยินแม้แต่เสียงลมพัดผ่านใบไม้
หลินเฟิงหันหลัง เดินไปที่ขอบสนาม เขาเดินไปที่หน้าเคลาส์ ดึงสัญญาในกระเป๋าออกมา โยนลงบนรองเท้าของโค้ช
"โค้ชพูดถูก ผมไม่เหมาะกับการเล่นแบ็กขวา" หลินเฟิงจ้องตากับเคลาส์ "ส่วนกองกลางตัวรุก ศูนย์ฝึกเยาวชนห่วย ๆ แห่งนี้ ไม่คู่ควรกับผม"