ระหว่างทางลงจากภูเขา
โรอีเอ่ยทักทายชายคนหนึ่งที่หน้าซีดเซียวและริมฝีปากแห้งผากอย่างเป็นมิตร ชายคนนั้นเพียงเหลือบมองโรอี พยักหน้า แล้วก็ทำธุระของตัวเองต่อ
ชายคนนี้ไม่ใช่เทรนเนอร์โปเกมอนสายผี เขาชื่อฟูจิฮาชิ เดิมเป็นผู้ตรวจการของสหพันธ์
เหตุผลที่เขาอยากเป็นเทรนเนอร์สายผี ก็เพราะเฮลการ์ของเขาเสียชีวิตระหว่างปฏิบัติภารกิจปราบปรามกลุ่มพ่อค้าตลาดมืดที่ลักลอบล่าโปเกมอน
พวกอาชญากรที่สู้สุดชีวิตเพื่อเอาตัวรอดปล่อยโฟเรทอสออกมาสิบกว่าตัว แล้วใช้ทักษะระเบิดตัวเองพร้อมกัน เฮลการ์ใช้ทักษะโปเทคต์อยู่ตรงหน้าเขาเพื่อปกป้องเขา สร้างม่านพลังงานขึ้นมา
ในวินาทีสุดท้าย เฮลการ์กระโจนออกจากม่านพลังงานไปยืนขวางด้านหน้า ใช้ร่างของตัวเองรับทักษะทั้งหมดเอาไว้
ฟูจิฮาชิรอดชีวิตมาได้ แต่ใบหน้าซีกขวาของเขาก็เสียโฉม การตัดสินใจของเฮลการ์ไม่ผิดเลย เพราะม่านพลังงานที่มันสร้างขึ้นถูกแรงระเบิดตัวเองนับสิบลูกทำลายจนแตกกระจุย
หากไม่ใช่เพราะมันกระโจนออกไปขวางพลังงานส่วนใหญ่เอาไว้ พวกเขาคงต้องตายอยู่ในเหตุระเบิดต่อเนื่องครั้งนั้น
หลังคืนนั้น ฟูจิฮาชิก็ดูแก่ชราลงไปมาก ใครจะคิดว่าตอนนี้เขาอายุเพียงยี่สิบสองปี แต่กลับดูเหมือนคนอายุสี่สิบกว่า
ได้ยินมาว่าการเป็นเทรนเนอร์สายผีจะทำให้ติดต่อกับวิญญาณได้ เขาจึงเลือกเดินทางมาบำเพ็ญเพียรที่เมาท์ไพร์ เพื่อจะได้พบวิญญาณของเฮลการ์อีกครั้ง สรุปแล้วก็เป็นคนน่าสงสารคนหนึ่ง
โรอีอดเป็นห่วงไม่ได้ว่าสักวันฟูจิฮาชิอาจล้มตึงตายอยู่ตรงนี้ ไม่ใช่ว่าโรอีใจดีจนเป็นห่วงอีกฝ่ายหรอกนะ ที่สำคัญคือการฝังศพคนมันยุ่งยาก
เมาท์ไพร์รับผิดชอบแค่การฝังโปเกมอน ไม่รับฝังมนุษย์ ถ้าจะฝังคนก็ต้องพาเขาลงเขาไปขุดหลุม กลบดิน แล้วนับหนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า
ที่สำคัญที่สุดคือฟูจิฮาชิดูไม่เหมือนคนมีเงินด้วยซ้ำ คงจ่ายได้ไม่ถึงครึ่งราคาด้วยมั้ง
ยุ่งยากชะมัด
โรอีนับเงินโคยเนียนปึกหนึ่งในมือ นี่คือรายได้ของวันนี้:
“โคยเนียนหนึ่งร้อย ซื้อขนมให้ฟีบี โคยเนียนสองร้อย ซื้อยาเส้นให้คุณลุง ส่วนคุณยายก็ยังต้องการไหมพรมไปถักหมวกให้เก็งงาร์ ไม่รู้ว่าผีจะใส่หมวกไปทำไม?”
“โคยเนียนหนึ่งพันเอาไปซื้อโปเกบอลสองลูก ส่วนที่เหลืออีกเจ็ดร้อยโคยเนียนก็เก็บออมไว้เป็นสินสอดของตัวเอง”
ในเมื่อฟีบีกับคู่สามีภรรยาสูงวัยที่เมาท์ไพร์มีตัวตนอยู่จริงในโลกนี้ ถ้าอย่างนั้นชิโรนะกับโลรีเลย์ก็น่าจะมีอยู่จริงเหมือนกัน… ดูจากอายุก็น่าจะไล่เลี่ยกับพวกเธอ แล้วควรเลือกใครดีนะ?
ช่างเถอะ!
เอาโลรีเลย์หน้าอกโตมาให้ได้ก่อน ต่อไปก็แคลร์ที่ขายาวกว่าชีวิต แล้วหลังจากนั้น………………
แค่คิดก็มีความสุขแล้ว!
“วันนี้ช่างเป็นวันดี เรื่องที่คิดไว้ก็สมหวัง…”
เสียงฮัมเพลงอย่างร่าเริงของโรอีดังขึ้นท่ามกลางความเงียบสงัดของเมาท์ไพร์ ฟังดูชวนขนลุกเป็นพิเศษ
ผู้คนที่มาไหว้สุสานต่างพากันหลบทางให้โรอี
โรอีไม่ได้ใส่ใจ ถึงอย่างไรภาพจำของโปเกมอนสายผีก็ฝังรากลึกในใจผู้คนมานานแล้ว เทรนเนอร์สายผีอย่างเขาจึงถูกเมินมานานไม่ใช่แค่ปีสองปี เขาชินไปแล้ว
ฝีเท้าของโรอีหยุดลง เมื่อมีหญิงคนหนึ่งสวมชุดคลุมสีดำ ดวงตาเหม่อลอย มือถือลูกแก้วคริสตัลสีแดงมายืนขวางทางลงเขา
เธอชื่อโฮโนกะ หรือก็คือสาวผู้หลงใหลเรื่องลี้ลับที่มักปรากฏตัวในเกม
ในบรรดาเอ็นพีซีหลายพันคนจากอนิเมะและเกมโปเกมอนหลายภาค เหตุผลที่โรอีจำเธอได้ขึ้นใจก็เพราะเธอเป็นเอ็นพีซีริมทางเพียงคนเดียวในโปเกมอนที่มีโดจินออกมาหลายซีรีส์
เพราะอย่างนั้น ทุกครั้งที่เจอเธอ โรอีก็รู้สึกไม่ค่อยกล้ามองหน้าอีกฝ่าย
ยังดีที่สาวผู้หลงใหลเรื่องลี้ลับไม่ค่อยพูด เมื่อรู้ว่าโรอีลงมาจากบนเขา เธอก็ขยับไปทางซ้ายเพื่อเปิดทางให้
หลังจากโรอีเดินผ่านไป โฮโนกะก็เดินมายังตำแหน่งที่เขาเพิ่งยืนอยู่ แล้วสูดดมกลิ่นอายที่โรอีทิ้งไว้ด้วยความละโมบ
เรื่องนี้โรอีไม่รู้เลย
เขารู้สึกอยู่เสมอว่าโฮโนกะตั้งใจมายืนขวางทาง พอเขาเดินเข้าไปใกล้ถึงค่อยหลบให้
เทรนเนอร์สายผีมีนิสัยแปลก ๆ ที่คนอื่นไม่เข้าใจอยู่ไม่น้อย แต่พวกเขามีตัวตนอยู่จริง ไม่เหมือนในเกมที่ยืนนิ่งอยู่กับที่ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ แค่เพื่อรอท้าประลองกับคุณ
ในชีวิตจริงพวกเขาขี้เกียจจะสนใจคุณด้วยซ้ำ บางทียังจงใจหลบหน้าคุณอีกต่างหาก โดยเฉพาะเทรนเนอร์สายผี
แต่ยังดีที่โปเกมอนไม่ได้มองโรอีด้วยสายตาแปลก ๆ
เมื่อเดินมาถึงเชิงเขา
โรอีก็เดินไปหาต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง
“เฮลโล เรคควาซ่า วันนี้ก็ยังไม่วิวัฒนาการอีกเหรอ?”
โรอีทักทายแคเทอร์พีบนต้นไม้อย่างกระตือรือร้น เจ้านี่เคยช่วยเขาพ่นใยจับสเปียร์โรวเอาไว้
แคเทอร์พีที่โรอีตั้งชื่อให้ว่า “เรคควาซ่า” พ่นใยห้อยตัวลงมาจากต้นไม้
มันส่งเสียง “ซี่ ซี่” ทักทายโรอี
“วันนี้ก็เหมือนเดิม ถ้านายพ่นใยจับลิตวิกได้ ฉันจะซื้อเบอร์รี่ให้กิน”
แคเทอร์พีเตรียมพร้อมเอาไว้แล้ว วันนี้คุณแคเทอร์พีจะกินเบอร์รี่สิบลูก!
มันพูดเองนะ!
ลิตวิกกระโดดลงจากไหล่ของโรอี นี่แทบจะเป็นการฝึกที่เขาทำทุกวันโดยไม่เคยขาด
หลังจากโรอีตะโกนว่า “เริ่มได้!”
แคเทอร์พีเล็งไปทางลิตวิกแล้วพ่นใยออกจากปาก
ลิตวิกคอยหลบใยที่แคเทอร์พีพ่นออกมา
ส่วนแคเทอร์พีก็ยิ่งพยายามใช้ท่าพ่นใยหนักขึ้น เพราะถูกเบอร์รี่ล่อลวง
ในสายตาของมัน ลิตวิกกลายเป็นเบอร์รี่ที่เคลื่อนที่ได้ รอแค่ให้ใยของมันเกี่ยวโดนเท่านั้น
นี่คือการฝึกของโรอีสำหรับลิตวิก ระหว่างฝึก ลิตวิกห้ามใช้ทักษะใด ๆ ต้องอาศัยการเคลื่อนไหวหลบหลีกอย่างเดียว
เหมือนท่าไม้ตาย “หลบสิ” ที่ชินจังจากอนิเมะชอบใช้
ลิตวิกบิดเอวที่ทำจากขี้ผึ้ง หลบหลีกทักษะของแคเทอร์พีไม่หยุด
บางครั้งมันยังหยุดแล้วแลบลิ้นใส่แคเทอร์พีเพื่อยั่วยุอีกด้วย
พฤติกรรมของลิตวิกยั่วยุแคเทอร์พีได้สำเร็จ วันนี้มันจะต้องจับลิตวิกให้ได้ ไม่ได้เบอร์รี่ก็ขอเอาศักดิ์ศรีไว้ก่อน
แต่ยิ่งรีบร้อน ผลลัพธ์กลับยิ่งแย่ลง ใยของแคเทอร์พีค่อย ๆ เบนทิศทาง ทำให้ความแม่นยำลดลงอย่างมาก
โรอีวางแผนให้ลิตวิกเป็นตัวโจมตีระยะไกล หลังวิวัฒนาการเป็นแชนเดอลูร์ ค่าพลังโจมตีพิเศษจะสูงถึง 145 ยิ่งไปกว่านั้น แชนเดอลูร์ยังได้รับร่างเมก้าวิวัฒนาการใน ZA อีกด้วย
เมื่อเมก้าวิวัฒนาการแล้ว ค่าพลังโจมตีพิเศษพื้นฐานจะพุ่งสูงถึง 175 ส่วนความเร็วก็เพิ่มเป็น 90 ถึงจะไม่ใช่พวกที่เร็วที่สุด แต่ก็ช้ากว่าเมก้ากาเบลียสแค่สองแต้มเท่านั้น
กลายเป็นป้อมปืนเคลื่อนที่อย่างสมบูรณ์
การฝึกวันนี้จบลง ลิตวิกหลบใยของแคเทอร์พีได้ทั้งหมดอย่างสมบูรณ์แบบ
เมื่อเทียบกับลิตวิกที่กำลังดีใจแล้ว อารมณ์ของแคเทอร์พีดูห่อเหี่ยวอยู่บ้าง
โรอีลูบหัวแคเทอร์พีแล้วพูดว่า:
“อย่าเพิ่งห่อเหี่ยว เดี๋ยวฉันกลับมาจะซื้อซิทรัสเบอร์รี่ให้กิน”
พอโรอีรับปากว่ากลับมาแล้วจะซื้อเบอร์รี่ให้ แคเทอร์พีก็อารมณ์ดีขึ้นทันที มันบิดตัวไปมาส่งโรอีออกเดินทาง
ถูกแล้ว ความสุขของแมลงตัวหนึ่งนั้นเรียบง่ายมาก แค่เบอร์รี่ลูกเดียวก็ทำให้มันมีความสุขไปได้ทั้งวัน
โรอีเดินตามถนนสายเดียวตรงเชิงเขา มาถึงเมืองเล็ก ๆ แห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากเมาท์ไพร์
บริเวณนี้ได้รับอิทธิพลจากกลิ่นอายของโปเกมอนสายผีจากเมาท์ไพร์ ผู้คนจึงมีน้อย ปกติมีเพียงคนชราอาศัยอยู่บ้าง
โดยพื้นฐานแล้วที่นี่เป็นเขตที่ไม่มีใครดูแล ในท้องถิ่นยังมีกลุ่มแก๊งเล็ก ๆ อยู่บ้าง แต่ก็ไม่นับว่าเป็นพวกอิทธิพลมืด อย่างมากก็แค่พวกอันธพาลสองสามคนรวมกลุ่มกัน
พวกนั้นไม่กล้าขึ้นไปก่อเรื่องบนเมาท์ไพร์หรอก ต่อให้โรอีไม่ต้องทำอะไร โปเกมอนสายผีที่ตีนเขาก็เฝ้ารออาหารที่เดินมาส่งถึงที่อยู่แล้ว
พวกที่ใจดีหน่อยอาจแค่ทำให้พวกนั้นตกใจแล้วดูดซับอารมณ์หวาดกลัว ส่วนพวกที่แย่กว่านั้นก็จะดูดพลังชีวิตของพวกนั้นไปเลย
ถึงตอนนั้นตายยังไงก็คงไม่รู้ด้วยซ้ำ
“ถึงแล้ว ไปซื้อโปเกบอลกันสองลูก”
“ลิต…”
“วิก…”
อาคารตรงหน้าแทบไม่ต่างจากร้านขายโปเกมอนในเกมของสหพันธ์ ป้ายหน้าร้านเป็นโปเกบอลสีน้ำเงินขนาดใหญ่
ที่นี่เป็นหน่วยงานทางการของสหพันธ์เพียงแห่งเดียวในรัศมีหนึ่งร้อยกิโลเมตรรอบเมาท์ไพร์ด้วย
ร้านค้าสหพันธ์
จำหน่ายอุปกรณ์เกี่ยวกับโปเกมอนหลากหลายชนิด เช่น โปเกบอล โพเคบล็อก อุปกรณ์ฝึกโปเกมอน น้ำหอมโปเกมอน ยารักษาแผล…………………
เพราะมีคนไม่เพียงพอ พื้นที่รอบเมาท์ไพร์จึงไม่มีทั้งโปเกมอนเซ็นเตอร์ สถานีตำรวจสหพันธ์ และศูนย์อาชีพต่าง ๆ ของสหพันธ์