คำพูดนี้ราวกับก่อคลื่นยักษ์ขึ้นในชั่วพริบตา
ฝูงชนพลันส่งเสียงฮือฮาขึ้นมา
พิธีแต่งงานย่อมดำเนินต่อไปไม่ได้แล้ว
กู้โม่หานเป็นคนแรกที่พุ่งไปถึงประตู
เมื่อเห็นหนานซีสวมชุดแต่งงาน แต่งตัวงดงามยืนอยู่ตรงหน้า หัวใจของกู้โม่หานก็ราวกับถูกย่างอยู่ในเตาไฟ
หัวใจดวงนั้นร้อนระอุ ราวกับกำลังถูกทรมานอย่างแสนสาหัส
เจ็บปวด
รวดร้าว
ทรมาน
แทบพังทลาย
ในเวลานี้ อารมณ์แทบทุกอย่างพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจเขา คอยกัดกินทรมานเขาอย่างบ้าคลั่ง
สิ่งเดียวที่พอทำให้เขามีความสุขขึ้นมาบ้างก็คือ เขาได้เห็นเธอสวมชุดแต่งงาน
ใบหน้าเล็กขาวผ่อง เนื้อนวลเนียนดุจหยก ใบหน้ารูปไข่ได้สัดส่วน ลำคองามขาวราวหิมะ ใบหน้าและผิวพรรณเช่นนี้ยิ่งงดงามจับตาเมื่อสวมชุดแต่งงานสีแดง
เมื่อมีคิ้วเรียวบางดุจใบหลิวแต่งแต้ม เธอแทบไม่ต้องยิ้ม แค่ยืนอยู่ตรงนั้นก็ทำให้เขาหวั่นไหวจนแทบเสียสติ
กู้โม่หานไม่พูดอะไร
เขามองเธออย่างหลงใหลแทบคลุ้มคลั่ง
เพราะเขาเห็นแก่ตัว คิดเพียงว่าแค่ได้มองเธอนานขึ้นอีกนิด นานขึ้นอีกหน่อย เขาก็จะจดจำภาพอันงดงามของเธอในเวลานี้ไว้ในใจได้ทั้งหมด
เขาถึงขั้นคิดอย่างต่ำช้าว่า ชุดแต่งงานของเธอสวมให้เขาดู เป็นของเขาเพียงคนเดียว
รอบข้างอึกทึกครึกโครมราวกับน้ำเดือดในหม้อ
เสียงพูดคุย เสียงหัวเราะ และเสียงโหวกเหวกดังระงมไปทั่ว
ท่ามกลางความวุ่นวายนั้น ทั้งสองกลับราวกับไม่ได้ยินอะไรเลย ต่างมองกันเงียบ ๆ อยู่อย่างนั้น