หนานซีหันไปมองเนี่ยนชิงตัวน้อยอย่างประหลาดใจทันที
จากนั้นเธอก็มองลู่เจี้ยนเซิน ก่อนถามเสียงเบา “ยอมเรียกคุณว่าพ่อแล้วเหรอ?”
ลู่เจี้ยนเซินยิ้มพลางพยักหน้า “อืม เมื่อกี้ตอนเล่นเกมก็เรียกแล้ว”
ที่แท้ทั้งคู่คืนดีกันแล้วนี่เอง เธอยังเป็นห่วงอยู่ตั้งนาน
ดูตอนนี้แล้ว ความกังวลของเธอสูญเปล่าชัด ๆ
แต่ถึงอย่างไรเด็กก็ยังเป็นเด็ก อารมณ์เปลี่ยนไวเหลือเกิน แค่มีของสนุก ๆ มาล่อก็ยอมสยบในทันที
เสียงของซือมู่ตัวน้อยดังขึ้นอีกครั้ง “แม่ครับ ถึงแม่จะบอกว่าการอาบน้ำเป็นเรื่องส่วนตัว แต่พ่อไม่ใช่คนอื่นนี่ครับ เราอาบน้ำกับพ่อได้ใช่ไหมครับ แล้วพ่อก็บอกด้วยว่าจะเล่นกับพวกเรา...”
คำว่า “เล่นสาดน้ำ” ยังไม่ทันหลุดออกมา ลู่เจี้ยนเซินก็รีบพูดกลบเกลื่อน “ยังช่วยให้พวกเราสนิทกันมากขึ้น สร้างความสัมพันธ์พ่อลูกให้แน่นแฟ้นด้วย”
หนานซีเชื่อคำพูดนั้น
แต่พออาบน้ำกันเกินยี่สิบนาทีแล้วยังไม่ออกมา แถมข้างในยังมีเสียงหัวเราะสนุกสนานดังเป็นระยะ พ่อลูกสามคนเล่นสาดน้ำกันอย่างเพลิดเพลิน หนานซีถึงได้รู้ว่าเธอถูกหลอกเข้าแล้ว
เดิมทีควรใช้เวลาอาบน้ำแค่ 10 นาที แต่สุดท้ายกลับกินเวลาไปถึง 40 นาทีเต็ม
กว่าจะยอมเลิกก็หลังจากเธอกำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า
แรก ๆ เธอก็โกรธอยู่บ้าง เพราะเด็กทั้งสองไม่เคยนอนดึกขนาดนี้มาก่อน
แต่พอเห็นพวกเขาสวมชุดนอน คนละข้างต่างก็จับแขนเธอไว้ ทั้งขอโทษทั้งอ้อนวอน ความโกรธของเธอก็มลายหายไปกว่าครึ่งในพริบตา