“ลู่ซือมู่ หนานเนี่ยนชิง” ลู่เจี้ยนเซินมองเด็กทั้งสองแล้วพูดอย่างจริงจัง “พ่อให้เวลาพวกเธอสองนาที รีบลุกออกจากอ้อมกอดแม่เดี๋ยวนี้”
เนี่ยนชิงตัวน้อยเบะปาก ก่อนจะเถียงอย่างไม่ยอมแพ้ “ไม่เอา หนูชอบอ้อมกอดแม่ แม่หอม หนูจะกอดแม่นอน”
“แล้วลู่ซือมู่ล่ะ?”
ซือมู่ตัวน้อยมองเขาด้วยดวงตากลมแป๋ว “พ่อไม่อายเหรอ โตขนาดนี้แล้วยังมาแย่งแม่กับพวกหนูอีก”
ลู่เจี้ยนเซิน “...”
ใครกันแน่ที่ควรอาย?
ชัด ๆ ว่าเด็กแสบสองคนนี้ต่างหากที่ควรอาย โตขนาดนี้แล้วยังจะกอดแม่ เกาะติดแม่ไม่ยอมห่าง
เขากอดภรรยาตัวเองเป็นเรื่องสมควรอยู่แล้ว
“พ่อจะพูดอีกครั้ง นี่ภรรยาพ่อ พวกเธอสองคนถอยไป” ลู่เจี้ยนเซินพูดเสียงเข้ม
เด็กทั้งสองไม่สนใจเขา กลับขยับเข้าไปซุกในอ้อมกอดหนานซีมากกว่าเดิม กอดเธอไว้แน่นขึ้น
ลู่เจี้ยนเซินคิดในใจ: เด็กแสบ คิดจะขัดใจกันใช่ไหม
แขนย่อมสู้ขาไม่ได้ เขาไม่เชื่อหรอกว่าจะจัดการเด็กตัวแสบสองคนนี้ไม่ได้
ลู่เจี้ยนเซินหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาหยุนซู “แม่ ตื่นหรือยังครับ?”
“ตื่นแล้ว มีอะไรเหรอ?”
“งั้นขึ้นมารับหลานลงไปเล่นหน่อยครับ”
พูดจบ ลู่เจี้ยนเซินก็กดวางสาย
เด็กทั้งสองเข้าใจคำพูดของเขาตั้งแต่แรกแล้ว จึงกอดหนานซีไว้แน่น “พ่อ พวกหนูไม่ออกไป พวกหนูอยากอยู่เป็นเพื่อนแม่ กลับมาพ่อก็เอาแต่กอดแม่ ฮึ...”
“ก็แน่สิ ใครใช้ให้เธอเป็นภรรยาพ่อล่ะ”
“แม่ก็เป็นแม่ของพวกหนูเหมือนกัน”
“ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีประโยชน์ ในใจแม่ พ่อของพวกเธอเป็นที่หนึ่ง ส่วนพวกเธอเป็นที่สอง”