น้ำเสียงนั้นทั้งอึดอัดและโดดเดี่ยว
แม้จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ หนานซีก็ยังสัมผัสได้อย่างชัดเจน
เพราะเธอเคยผ่านความรู้สึกแบบนั้นมาก่อน จึงเข้าใจได้เป็นอย่างดี
“เนี่ยนเนี่ยน ถ้าอยู่ข้างนอกคนเดียวแล้วเหงาเกินไปก็กลับมานะ ซือมู่กับเนี่ยนชิงคิดถึงเธอมาก มีพวกเขาอยู่เป็นเพื่อน เธอต้องกลับมามีความสุขแน่”
“ได้ ถ้าวันไหนเหนื่อยขึ้นมา ฉันจะกลับไปแน่นอน”
“อืม ฉันจะรอเธออยู่เสมอ”
หลังวางสาย หนานซีก็ยังรู้สึกหนักอึ้งในใจ ไม่อาจสลัดความหม่นหมองออกไปได้
ตอนสี่ทุ่ม หลังจากพาเด็ก ๆ เข้านอนจนหลับแล้ว หนานซีถึงเพิ่งรู้ว่าลู่เจี้ยนเซินยังไม่กลับเข้าห้อง
ก่อนหน้านั้น ทั้งคู่ทะเลาะกันเรื่องฮั่วซือเยี่ยน
ตอนแรกเธอคิดว่าอีกฝ่ายคงขึ้นมาง้อเธอสักหน่อย
แต่รอแล้วรอเล่า จนเด็กทั้งสองหลับไป เขาก็ยังไม่โผล่มาให้เห็น
พอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ก็พบว่าไม่มีแม้แต่สายเดียวหรือข้อความวีแชตสักข้อความ
จะบอกว่าไม่เสียใจก็คงโกหก
ก็ผู้หญิงนี่นา ย่อมมีงอนงอแงกันบ้าง
ถึงจะแต่งงานและเป็นแม่คนแล้ว ในใจก็ยังอยากได้รับความรักและการเอาใจใส่อยู่ดี
หนานซีนอนอยู่บนเตียง มองโทรศัพท์พลางรอลู่เจี้ยนเซิน
แต่กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็เลยห้าทุ่มไปแล้ว
รออีกสิบนาที หนานซีก็หมดความอดทน ไม่อยากรอต่อแล้ว
ช่างเถอะ ผู้หญิงผู้ชายเท่าเทียมกัน สามีภรรยาก็เท่าเทียมกัน
เขาไม่มาง้อ งั้นเธอไปคืนดีก่อนเองก็ได้!