เห็นหลินเซียวมีท่าทีเหมือนอยากพูดแต่ก็ไม่พูด หนานซีจึงเอ่ยขึ้นก่อนว่า “มีอะไรอยากถามก็ถามมาได้เลย”
ถึงหลินเซียวจะไม่ถาม เธอก็พอจะเดาได้อยู่แล้วเกือบทั้งหมด
“คุณนายครับ ก่อนอื่นผมขอชี้แจงว่าผมไม่ได้สงสัยคุณเลย เพียงแต่คุณโจวมีใจให้คุณอยู่ ตอนนี้คุณลู่ก็ไม่ได้อยู่ข้างกายคุณ…”
พูดถึงตรงนี้ หลินเซียวก็ชะงักไป
แต่พอคิดดูแล้ว เขาก็กัดฟันถามต่อ
“คุณนายครับ คุณเคยคิดไหมว่า ถ้าคุณลู่กลับมาไม่ได้จริง ๆ คุณกับคุณโจวจะ…?”
“หลินเซียว!” หนานซีเอ่ยขัดขึ้นทันที น้ำเสียงเคร่งขรึม “เจี้ยนเซินเป็นหัวหน้าของคุณ เป็นสามีของฉัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ฉันเชื่อว่าเขาจะต้องกลับมาแน่นอน”
“เขาสัญญากับฉันแล้วว่าจะไม่ผิดคำพูด”
“ถ้าหาก…” พูดถึงตรงนี้ เสียงของหนานซีก็เบาลง “ถึงจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้นจริง ๆ เขาผิดสัญญาและกลับมาอยู่ข้างฉันไม่ได้ เรื่องที่คุณกังวลก็ไม่มีวันเกิดขึ้นหรอก”
“ในใจฉัน ฉันกับเซี่ยหนานจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป เมื่อก่อนเป็นอย่างไร ตอนนี้ก็เป็นอย่างนั้น และต่อไปก็จะเป็นแค่เพื่อนกันเท่านั้น”
“ชาตินี้ นอกจากเจี้ยนเซินแล้ว ฉันจะไม่คบกับผู้ชายคนไหนอีก ต่อให้เขาผิดสัญญา ฉันก็ไม่มีวันผิดสัญญาเหมือนกัน”
ทุกคำที่หนานซีพูดล้วนเป็นสิ่งที่คาดไว้แล้ว
แต่ถึงจะได้ยินกับหู โจวเซี่ยหนานก็ยังรู้สึกเศร้าอยู่บ้าง
เขารู้ดีว่าความรู้สึกบางอย่าง เมื่อพลาดไปแล้วก็คือพลาดไปเลย