“ได้ค่ะ”
ถงฮว่ากลับไปนั่งที่เดิม
ด้านนอกหน้าต่างรถ สายฝนยังคงกระหน่ำอย่างหนัก เม็ดฝนใหญ่เท่าถั่วกระเซ็นลงพื้นจนเกิดระลอกน้ำเป็นวง ๆ
ภายในรถเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงดนตรีแผ่วเบาคลออยู่ข้างหู
ถงฮว่าก้มหน้าเล่นนิ้วมือเบา ๆ เพื่อกลบเกลื่อนความกระวนกระวายในใจ
บางทีอาจเป็นเพราะพื้นที่ในรถคับแคบเกินไป หรือไม่ก็เพราะทั้งคู่ไม่เคยอยู่ด้วยกันตามลำพังในที่ปิดเงียบเช่นนี้ เธอจึงประหม่าเป็นพิเศษ
แม้แต่เสียงหัวใจก็ยังฟังชัดเจนเป็นพิเศษ เต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะราวกับลูกกวางน้อยกำลังวิ่งพล่าน
“พี่โจว!”
“คุณหมอถง!”
จู่ ๆ ทั้งคู่ก็เอ่ยขึ้นพร้อมกัน
พอเห็นว่าอีกฝ่ายพูดตรงกัน ทั้งสองต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มน้อย ๆ
“คุณพูดก่อนเลยครับ” โจวเซี่ยหนานผายมืออย่างสุภาพ
“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แค่เห็นว่าฝนคงไม่หยุดง่าย ๆ ถ้าอย่างนั้นฉันกลับก่อนดีกว่า จะได้ไม่ทำให้คุณเสียเวลา เผื่อมีธุระอะไร”
โจวเซี่ยหนานปลอบเสียงเบา “ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมไม่มีธุระ คุณไม่ต้องเป็นห่วง”
“อืม ถ้าอย่างนั้นก็ดีค่ะ”
ขณะนั้นโจวเซี่ยหนานยกซองบุหรี่ในมือให้ถงฮว่าดู “คุณจะว่าอะไรไหมครับ ถ้าผมสูบสักมวน”
“มะ...ไม่เป็นไรค่ะ!”
โจวเซี่ยหนานลดกระจกลงเล็กน้อย ก่อนจุดบุหรี่ในมือ
เวลาสูบบุหรี่เขามักเงียบขรึม ท่าทางก็แทบไม่เปลี่ยน มือข้างหนึ่งพาดอยู่บนขอบหน้าต่างรถ ส่วนอีกข้างคีบบุหรี่ สูบเป็นครั้งคราว