“ตัวร้ายใหญ่ พูดแล้วไม่รักษาคำพูด คุณไม่ได้รับปากแล้วเหรอว่าจะให้ฉันไปส่ง?” หนานซีไม่ค่อยพอใจนัก
เมื่อครู่โชคดีที่เธอตื่นขึ้นมา ถ้าเธอไม่ตื่น จะไม่ได้ไปส่งเขาใช่ไหม
“ขอโทษนะ” ลู่เจี้ยนเซินมองเธออย่างจริงใจ “เมื่อคืนลูกกวนคุณทั้งคืน กว่าคุณจะได้นอนหลับสนิท ผมจะทำใจปลุกคุณได้ยังไง”
“ถึงอย่างนั้นก็ห้ามขัดขวางไม่ให้ฉันไปส่งคุณสิ”
สายลมยามเช้ายังคงพัดเอาความเย็นยะเยือกมาด้วย
ลู่เจี้ยนเซินกางเสื้อโค้ตออก แล้วรวบหนานซีเข้ามากอดไว้ทั้งตัวทันที
เสื้อโค้ตของเขาตัวใหญ่และยาวมาก พอกอดหนานซีแล้ว ชายเสื้อก็ยาวลงมาถึงข้อเท้าของเธอพอดี
เมื่อถูกเขากอดแน่น แถมยังได้รับไออุ่นจากร่างกายของเขา หนานซีก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก ไม่หนาวอีกแล้ว
“คุณต้องรับปากฉันนะว่าพอไปถึงแล้วจะดูแลตัวเองให้ดี ทำธุระเสร็จก็รีบกลับมา อย่าแวะอยู่ที่นั่นนาน”
“แล้วก็ต้องรับปากด้วยว่าจะติดต่อฉันทุกวัน ห้ามหายตัวไป หรือทำให้ฉันติดต่อคุณไม่ได้เด็ดขาด”
ลู่เจี้ยนเซินยิ้มพลางบีบติ่งหูเล็ก ๆ ของหนานซีเบา ๆ “ได้ รับปากแล้ว ทุกข้อเลย”
เห็นเขายิ้ม หนานซีก็แกล้งทำหน้าขึงขัง “ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ ฉันพูดจริงจังทุกคำ”
แม้เวลาจะผ่านมาหลายปี ความทรงจำจะเลือนรางไปแล้ว
แต่หนานซียังคงจำได้เสมอว่าครั้งนั้นเขาเดินทางไปต่างประเทศ และฟางชิงเหลียนต้องเผชิญกับเรื่องราวมากมายที่นั่น ความรู้สึกหวาดหวั่นไม่เป็นสุขเช่นนั้น เธอไม่อยากประสบอีกแล้ว