คำพูดของโจวเสี่ยวจิ้งแทบทำให้หนานซีต้องทบทวนความเข้าใจของตัวเองใหม่ทั้งหมด
ถ้าไม่ได้ยินกับหู เธอคงแทบไม่อยากเชื่อ
ผู้หญิงที่เป็นชู้ตัวจริงกลับมาพูดต่อหน้าเธอว่า “ชู้” น่ารังเกียจแค่ไหน ช่างน่าขันสิ้นดี
“คุณโจวพูดถูกมากค่ะ ชู้เป็นสิ่งที่น่ารังเกียจจริง ๆ ฉันเองก็เกลียดเข้าไส้เหมือนคุณ โดยเฉพาะคนที่รู้ว่าคนอื่นมีภรรยา มีลูกแล้ว แต่ยังหน้าด้านตามตื๊อ ยิ่งน่ารังเกียจเข้าไปใหญ่”
“ชู้แบบนี้ไม่เพียงแต่จะถูกทุกคนประณาม แม้แต่สวรรค์ก็ไม่ปล่อยไปง่าย ๆ หรอกค่ะ”
เมื่อได้ฟังคำพูดของหนานซี ใบหน้าของโจวเสี่ยวจิ้งก็ซีดลงแล้วซีดลงอีก
จากนั้นก็แดงก่ำราวกับเลือด
สรุปแล้ว สีหน้าของเธอหลากหลายจนนับไม่ถ้วน
ท้ายที่สุด ทั้งสองก็ไม่ได้ข้อสรุปอะไร
จึงแยกย้ายกันไปอย่างไม่สบอารมณ์
ตอนจากไป โจวเสี่ยวจิ้งไม่พูดสักคำ ใบหน้าบึ้งตึง แผ่ไอเย็นเยียบไปทั้งร่าง
หนานซีรีบปิดประตูตามหลัง
พอได้ยินเสียงประตูปิด โจวเซี่ยหนานก็รีบเดินเข้าไปในลานบ้าน
เขาคลี่ผ้าคลุมไหล่ในมือคลุมให้หนานซี “กลางคืนอากาศเย็น ระวังจะไม่สบาย”
“ขอบคุณนะ เซี่ยหนาน”
“คุยกันเป็นยังไงบ้าง?” โจวเซี่ยหนานถาม
หนานซีส่ายหน้า “ไม่ได้ข้อสรุปอะไร เป็นอย่างที่คิดไว้ เธอไม่ยอมรับเลยว่ากู้โม่หานคือเจี้ยนเซิน แถมยังบอกให้ฉันถอยออกมา อย่าไปรบกวนชีวิตพวกเขาอีก”
“หน้าด้านไร้ยางอายจริง ๆ ไม่เคยได้ยินได้เห็นที่ไหนมาก่อน”
พอฟังจบ แม้แต่คนสุภาพอ่อนโยนอย่างโจวเซี่ยหนานก็ยังอดด่าออกมาไม่ได้