บทที่ 4 ดาบพังยับ แต่คนยังรอด
เซี่ยฉางชิงปิดหน้าต่างระบบ เอนหลังพิงรถเครื่องกลึงแล้วหลับตาพักผ่อน
เวลาค่อย ๆ ผ่านไป
จนกระทั่งเที่ยงคืน
เสียงแจ้งเตือนเย็นชาไร้อารมณ์จากระบบดังขึ้นกะทันหัน ทำให้เขาสะดุ้งตื่นในทันที
ประกาศหลายข้อความเด้งขึ้นต่อเนื่องในช่องภูมิภาค
【ผู้เล่น “จอมอันธพาลจักรกล” ทำภารกิจขับรถประจำวันไม่สำเร็จ เหตุการณ์ลงโทษ: ต้านทานซอมบี้ 10 ตัว】
【ผู้เล่น “หมาป่าเดียวดายยามอาทิตย์อัสดง” ทำภารกิจขับรถประจำวันไม่สำเร็จ.....】
【ผู้เล่น “ลมพัดเป้ากางเกงเย็นวาบ” ทำภารกิจขับรถประจำวันไม่สำเร็จ.....】
.....
“เชี่ย ยังมีอีก 7 คนที่ทำไม่สำเร็จเหรอ? ดีที่ตอนกลางวันฉันหาน้ำมันเจอ ไม่งั้นคืนนี้คงแย่เหมือนกัน”
หมาป่าเดียวดายยามอาทิตย์อัสดง: “มีใครอยู่ใกล้ฉันบ้างไหม? รีบมาช่วยที! ฉันยังไม่อยากตายนะ!”
“ใครอยู่ใกล้ก็ไปช่วยหน่อยเถอะ พวกเราก็คนบ้านเดียวกัน ช่วยได้สักคนก็ดี”
“ทำไมต้องช่วยด้วย? ตอนนี้แค่เอาตัวเองให้รอดก็แทบไม่ไหวแล้ว ใครจะกล้าเอาชีวิตไปเสี่ยงช่วยคนแปลกหน้า?”
.....
ในเวลาเดียวกัน
เซี่ยฉางชิงกำมีดบุกเบิกภูผาแน่น สายตาจับจ้องไปข้างหน้าไม่กะพริบ
หมอกบนทางหลวงปั่นป่วนรุนแรง
เงาร่างคล้ายมนุษย์ 10 ร่างค่อย ๆ ปรากฏจากส่วนลึกของม่านหมอก เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผิวหนังที่โผล่พ้นออกมาเป็นสีเทาขาว
บางตัวแก้มเน่าเฟะ เหลือเพียงริมฝีปากครึ่งซีกห้อยอยู่บนเหงือก
อีกตัวมีรูโหว่ขนาดใหญ่กลางอก อวัยวะภายในสีดำแดงแกว่งไกวไปมาตามทุกย่างก้าว
พูดตามตรง จะบอกว่าไม่กลัวก็โกหก
ความกลัวเป็นปฏิกิริยาตามสัญชาตญาณของสิ่งมีชีวิตเมื่อเผชิญอันตราย เขาไม่ใช่เครื่องจักรที่ไร้ความรู้สึกเสียหน่อย
เซี่ยฉางชิงสูดหายใจลึก กำด้ามมีดด้วยสองมือ
กลัวก็ส่วนกลัว
แต่เมื่อถึงคราวต้องสู้สุดชีวิต มือที่ถือมีดอยู่ห้ามคลายเด็ดขาด
เป็นตายช่างมัน ใครไม่ยอมก็เข้ามา!
【นับถอยหลังเหตุการณ์ลงโทษ: 3】
【2】
【1】
การนับถอยหลังสิ้นสุดลง
ซอมบี้ทั้ง 10 ตัวอ้าปากพร้อมกัน ส่งเสียงคำรามราวกับสัตว์ป่า
จากนั้นพวกมันก็พุ่งตรงเข้ามายังค่าย
เร็วอย่างน่าตกใจ
ไม่เหมือนซอมบี้ในหนังที่สมองขาดเลือด เดินแค่สองก้าวก็สะดุดขาตัวเองล้ม
ระยะทางสิบกว่าเมตรถูกข้ามไปในพริบตา
ซอมบี้ที่นำหน้าเข้ามาหลบไม่ทัน พุ่งชนเครื่องกีดขวางสามขาเข้าอย่างจัง
ฉึก!
เหล็กแหลมคมแทงทะลุช่องท้อง โผล่พ้นออกมาจากเอวด้านหลัง
แรงกระแทกมหาศาลผลักเครื่องกีดขวางสามขาให้ไถลไปบนพื้นครึ่งเมตร แต่ซอมบี้ตัวนั้นกลับทำเหมือนไม่รู้สึกเจ็บ สองมือยังคงคว้าไปทางเซี่ยฉางชิงไม่หยุด
ซอมบี้อีกสองตัวด้านหลังพุ่งชนตามมาติด ๆ
ตัวหนึ่งถูกเหล็กแหลมแทงทะลุอก แน่นิ่งไปในทันที
ส่วนอีกตัวติดอยู่ระหว่างเครื่องกีดขวางสองอัน ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง
ซอมบี้ที่เหลือรีบอ้อมเครื่องกีดขวางไป ชนตาข่ายรั้วกั้นอย่างแรง
ปัง!
รั้วโลหะสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง
ซอมบี้ 7 ตัวเบียดเสียดกัน แขนเน่าเปื่อยยื่นลอดตาข่ายเข้ามา คว้าตะกุยด้านในอย่างบ้าคลั่ง
หลักยึดที่ปักกับพื้นค่อย ๆ ถูกกระชากจนคลายตัว
เซี่ยฉางชิงพุ่งเข้าไปทันที จังหวะที่ซอมบี้ตัวหนึ่งแนบหัวกับรั้ว เขากำมีดด้วยสองมือแล้วแทงไปข้างหน้าอย่างแรง
ฉึก!
ปลายมีดแทงเข้าทางเบ้าตา ทะลุออกจากท้ายทอยโดยตรง
【สังหารซอมบี้ทั่วไป ได้รับเหรียญทอง×1 น้ำแร่×1】
เซี่ยฉางชิงดึงมีดบุกเบิกภูผาออกมา
ยังไม่ทันได้แทงตัวที่สอง เสียงกรอบแกรบก็ดังขึ้นจากด้านขวาของรั้ว
กร๊อบ!
หลักยึดต้นหนึ่งถูกกระแทกหักทั้งอย่างนั้น
รั้วบุบเข้าด้านใน ก่อนจะถูกฉีกเป็นช่องโหว่
ซอมบี้ 4 ตัวเบียดแทรกเข้ามาอย่างไม่ยอมรอใคร
เซี่ยฉางชิงถอยฉากทันที
ซอมบี้ตัวหน้าสุดพุ่งเข้ามาถึงตรงหน้า
เขาเบี่ยงตัวหลบการกัด แล้วเหวี่ยงมีดบุกเบิกภูผาออกไปในแนวขวาง
คมมีดฟันเข้าไปในลำคอของซอมบี้ ผ่าเปิดกะโหลกไปกว่าครึ่ง เลือดเน่าเหม็นสาดเปื้อนตัวเขา
【สังหารซอมบี้ทั่วไป ได้รับเหรียญทอง×1】
ซอมบี้อีก 3 ตัวพุ่งเข้ามาถึงตัวแล้ว
เซี่ยฉางชิงเตะเข้าที่ท้องของตัวหนึ่ง
มันถูกเตะจนถอยไปสองก้าว แต่ไม่ชะงักแม้แต่น้อย ยังพุ่งกลับมาอีกครั้ง
เซี่ยฉางชิงก้มหลบฉับพลัน มือเน่าเปื่อยเฉียดผ่านเส้นผมไป
เขาก้าวไปข้างหน้าตามจังหวะนั้น คมมีดแทงจากด้านล่างขึ้นบน ทะลุเข้าไปจากใต้คางของซอมบี้โดยตรง
ปลายมีดโผล่พ้นยอดหัว
ซอมบี้อีกตัวพุ่งเข้ามาจากด้านข้าง ปากที่ฉีกกว้างพุ่งตรงไปกัดต้นคอด้านหลัง
กลิ่นเหม็นคาวพุ่งปะทะผิวหนัง
หนังศีรษะของเซี่ยฉางชิงชาวาบ ไม่มีเวลาหันกลับ เขาจึงใช้ด้ามมีดฟาดไปด้านหลังอย่างแรง
ปัง!
แก้มซอมบี้ยุบลงเพราะถูกฟาด การเคลื่อนไหวชะงักไป
เซี่ยฉางชิงฉวยโอกาสดิ้นหลุด หมุนตัวแล้วเตะเข้าที่หัวเข่าของมัน
กร๊อบ!
ซอมบี้เสียการทรงตัว คุกเข่าลงกับพื้น
มีดบุกเบิกภูผาฟันตามลงไปในทันที ผ่ากะโหลกของมันอย่างแรง
เลือดกระเซ็นเปื้อนใบหน้า
เซี่ยฉางชิงไม่มีเวลาปาดมันออก ซอมบี้จำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ เบียดผ่านช่องโหว่ของรั้วเข้ามา
ฟัน แทง เตะ
ซอมบี้ล้มลงทีละตัว
แต่ลมหายใจของเซี่ยฉางชิงถี่กระชั้นขึ้นเรื่อย ๆ แขนทั้งสองข้างหนักอึ้งราวกับถูกกรอกด้วยตะกั่ว ทุกครั้งที่เหวี่ยงมีดก็หนักกว่าครั้งก่อน
ตั้งแต่เช้าจนถึงตอนนี้ เขากินแค่ขนมปังไปก้อนเดียว เรี่ยวแรงเดิมก็ยังไม่ฟื้นกลับมา
ตอนนี้ยังต้องสู้ต่อเนื่อง ร่างกายใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว เขาฝืนประคองตัวไว้ได้ด้วยสัญชาตญาณเท่านั้น
ทันใดนั้น ซอมบี้ตัวหนึ่งเหยียบศพพวกเดียวกันแล้วพุ่งเข้ามา
เซี่ยฉางชิงเบี่ยงตัวหลบการกัด ก่อนฟันมีดในแนวขวางด้วยสองมือ
ฉึก!
คมมีดฟันเข้าที่ขมับของซอมบี้ แล้วติดคาอยู่ในกะโหลก
เซี่ยฉางชิงบิดด้ามมีดอย่างแรง ร่างซอมบี้กระตุกสองครั้ง ก่อนล้มตึงลงกับพื้น
ซอมบี้ตัวสุดท้ายที่บุกเข้าค่ายเหยียบเข้ากับแขนขาที่ขาดอยู่บนพื้น ร่างเสียสมดุลแล้วล้มคะมำไปข้างหน้า
เซี่ยฉางชิงฉวยโอกาสเหยียบหลังมันไว้ ดึงมีดบุกเบิกภูผาออกมาแล้วแทงลงไปอย่างแรง
ปลายมีดแทงทะลุท้ายทอย กระแทกเข้ากับพื้นถนน ส่งเสียงเบา ๆ
รอบตัวไม่มีซอมบี้ที่ยังยืนอยู่แล้ว เหลือเพียงสองตัวที่ติดอยู่บนเครื่องกีดขวางสามขา ยังคงบิดตัวไปมาไม่หยุด
เซี่ยฉางชิงพิงรถเครื่องกลึง หอบหายใจอยู่ครู่หนึ่ง รอจนลมหายใจสงบลงบ้างแล้วจึงเดินเข้าไปแทงซ้ำทีละตัว
เมื่อหัวของซอมบี้ตัวสุดท้ายห้อยลง เสียงทุกอย่างก็เงียบสนิท
เซี่ยฉางชิงนั่งพิงรถเครื่องกลึง หอบหายใจอย่างหนัก
มือที่กำมีดสั่นเล็กน้อย คมมีดบุกเบิกภูผาบิ่นไปสองจุด เปรอะเปื้อนเลือดสกปรกสีดำแดง
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดชนิดนี้ในระยะประชิด จิตใจของเขาเกร็งเขม็งมาตลอด
จนกระทั่งรอบด้านเงียบสนิท แรงที่ค้ำจุนเขาไว้จึงคลายลงในที่สุด
เซี่ยฉางชิงมองซอมบี้ที่เกลื่อนพื้น แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา
เสียงหัวเราะแหบพร่าและไม่น่าฟัง แต่กลับกลั้นไว้ไม่อยู่
รอดแล้ว
ตัวเขารอดมาได้จริง ๆ
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นต่อเนื่อง
【ยินดีด้วย คุณต้านทานการโจมตีของซอมบี้สำเร็จ ผลการตัดสินภารกิจวันนี้: ล้มเหลว】
【แปลกจัง ทำไมคุณถึงเร็วขนาดนี้?】
【ช่างเถอะ ช่างเถอะ กฎก็คือกฎ】
【ในฐานะผู้เล่นคนแรกของพื้นที่นี้ที่ผ่านเหตุการณ์ลงโทษสำเร็จ คุณได้รับรางวัลสรุปผลพิเศษ: กล่องเสบียงเหล็กดำ×1】
.....