เฉินหว่านซิงนั่งลง มองเขาแวบหนึ่งแล้วพูดเสียงเบา “ฉินฮ่าว... ฉันมีเรื่องจะบอก ลุงห้ากับป้าอ้วน แล้วก็คนอีกห้าหกคน มาหานายตั้งแต่เช้าตรู่”
“มาหาฉันเหรอ?”
ช้อนตักโจ๊กในมือฉินฮ่าวชะงักไป
“ใช่! ฉันบอกว่านายยังนอนอยู่ พวกเขาเดินวนอยู่หน้าประตูตั้งหลายรอบกว่าจะกลับไป”
เฉินหว่านซิงขมวดคิ้วเรียว “ฉันถามว่ามีธุระอะไร พวกเขาก็ไม่ยอมบอก”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนลดเสียงลง
“นายว่า... พวกเขาจะมาขอยืมเงินหรือเปล่า?”
พรวด—แค่ก ๆ!
ฉินฮ่าวเกือบพ่นโจ๊กในปากออกมา เพราะท่าทางของภรรยาชวนขำเกินไป
พอเฉินหว่านซิงเห็นปฏิกิริยาของเขา ก็ไม่พอใจขึ้นมา
“หัวเราะอะไร? ที่ฉันพูดไม่ถูกหรือไง?”
“ถูก ๆ เมียพูดถูกหมดแหละ” ฉินฮ่าวรีบโบกมือ “แต่ฉันว่า พวกเขาไม่ได้มาขอยืมเงินหรอก”
“ไม่ยืมเงิน แล้วมาทำอะไร?”
“คงเห็นว่าช่วงนี้ฉันหาของทะเลแล้วหาเงินได้ เลยอยากตามมาหาผลประโยชน์ด้วยล่ะมั้ง”
ฉินฮ่าวคีบไข่เข้าปาก “ถ้าจะยืมเงินจริง ๆ ก็ต้องมาขอยืมเธอสิ เธอก็รู้ว่าฉันมีชื่อเสียงยังไง เจ้าถิ่นขาใหญ่ประจำหมู่บ้าน! พวกเขาจะยืมเงินจากฉันได้หรือไง?”
เฉินหว่านซิงกะพริบตาปริบ ๆ
ฟังดู... ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง
แต่ก็ยังรู้สึกแปลก ๆ เหมือนเขากำลังหาว่าเธอเป็นคนใจอ่อน ใคร ๆ ก็เอาเปรียบได้อย่างนั้นแหละ
สุดท้ายเธอก็ฮึดฮัด “นายมีเหตุผลแปลก ๆ เยอะจริง รีบกินเถอะ กินเสร็จแล้วรีบไปหาของทะเล วันนี้น้ำจะขึ้นอยู่แล้ว”