“พ่อ... ขอร้องล่ะ อย่าเอาแม่ไปขายเลย...”
“ถังถังช่วยแม่ทำกับข้าวได้ ช่วยออกไปเก็บของทะเลหาเงินให้พ่อได้ ขอร้องล่ะ อย่าขายแม่เลย...”
หมู่บ้านวั่งไห่ มณฑลซานตงตะวันออก
พายุฝนเพิ่งสงบ ลมทะเลหอบกลิ่นเค็มคาวเย็นยะเยือกพัดกรูเข้ามาในบ้านดินเก่าโทรมที่ลมโกรก
บนเตียงดิน ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งยืนบังแม่ที่นอนอยู่บนเตียงไว้แน่น
เด็กหญิงวัยห้าขวบร้องไห้จนใบหน้าเปื้อนน้ำตา เสียงเล็ก ๆ อ่อนหวานเต็มไปด้วยคำวิงวอนและความหวาดกลัวคนที่ยืนอยู่ตรงหน้า
ฉินฮ่าวลืมตาขึ้นพรวด
สิ่งแรกที่เห็นคือผนังสีลอกเป็นด่าง พื้นขรุขระมีน้ำขัง และบ้านดินที่อบอวลด้วยกลิ่นอับ
ภายในบ้านมืดสลัวและชื้นแฉะ แทบไม่มีข้าวของ มีเพียงเตียงไม้สนเก่า ๆ หนึ่งหลัง
ไหข้าวตรงมุมห้องว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่กลิ่นควันจากเตาไฟ
มีเพียงความยากจนที่กัดกินถึงกระดูก กับความสิ้นหวังที่กดทับจนแทบหายใจไม่ออก
“...นี่มันอะไรกันวะ? ฉันไม่ได้กำลังดื่มแชมเปญอยู่บนเรือยอชต์ ดูสาวใส่บิกินี่อยู่หรอกเหรอ? นี่มัน...พาฉันมาโผล่ที่ไหนเนี่ย?”
“เดี๋ยวนะ เหมือนจะเจอคลื่นลมแรงมหึมาจนเรือยอชต์คว่ำนี่...”
หรือว่าเขาตายแล้ว?
แต่ภาพตรงหน้าก็ดูไม่เหมือนโลกหลังความตายเลย!
เด็กหญิงอายุสี่ห้าขวบหน้าตาน่ารักมาก แต่ผอมแห้งไปหน่อย กับผู้หญิงอีกคนที่หน้าซีดเซียว สวมเสื้อผ้าขาดรุ่งริ่งและมีรอยฟกช้ำเต็มตัว...
พวกเธอเป็นใครกัน?
แต่ในจังหวะที่เขากำลังสงสัย ความเจ็บปวดแสนสาหัสก็แล่นพล่านขึ้นมาในหัวทันที!
ความทรงจำสายหนึ่งทะลักเข้าสู่สมองราวกับน้ำป่า!
เขา ฉินฮ่าว คืออันธพาลชื่อกระฉ่อนของหมู่บ้านวั่งไห่!
อายุ 22 ปี ไม่ทำไร่ ไม่ออกทะเล เอาแต่ลักเล็กขโมยน้อย ใช้ชีวิตเหลวไหลไปวัน ๆ
แถมยังติดหนี้หลิวเหล่าซาน นักเลงประจำหมู่บ้านอยู่ถึง 300 หยวน เป็นเงินกู้นอกระบบ!
และนั่นคือเงิน 300 หยวนในยุค 80 เป็นจำนวนมหาศาลที่กดครอบครัวหนึ่งให้พังพินาศได้!
ไหข้าวที่บ้านแทบไม่เหลือข้าว ภรรยากับลูกสาวต้องอดมื้อกินมื้อ
ซูหว่านซิง ภรรยาผู้อ่อนโยนและแสนดี เป็นปัญญาชนที่ลงชนบทในสมัยนั้น นอกจากจะถูกทุบตีด่าทออยู่บ่อย ๆ แล้ว วันนี้เขายังขู่ว่าจะส่งเธอไปให้หลิวเหล่าซานเพื่อใช้หนี้อีก...
“ฉิบหาย ทะลุมิติมาแล้ว! แถมยังทะลุมาอยู่ในร่างไอ้สารเลวที่คิดจะขายเมียอีก!”
ผ่านไปครู่ใหญ่ ฉินฮ่าวถึงได้สติจากความทรงจำเหล่านั้น
เขาอยากร้องไห้!
ถึงทะลุมิติมาก็เถอะ อย่างน้อยสวรรค์ก็ยังให้โอกาสเขามีชีวิตต่อ
แต่ดันมาอยู่ในร่างไอ้สารเลวแบบนี้เสียได้
จากความทรงจำ เจ้าของร่างเดิมลงไม้ลงมือกับภรรยาและลูกสาวอยู่หลายครั้ง เพียงเพราะซูหว่านซิงคลอดลูกชายให้เขาไม่ได้ จนถูกกลุ่มเพื่อนเลวหัวเราะเยาะ!
ที่หนักกว่านั้น ตั้งแต่ซูหว่านซิงคลอดฉินซูถังออกมา เจ้าของร่างเดิมก็ไม่เคยเอาเงินกลับบ้านสักหยวน แถมยังคอยเอาเงินที่ซูหว่านซิงหาได้จากการถักแหให้คนอื่นไปกินดื่มฟุ่มเฟือยเป็นครั้งคราว
เมื่อเดือนก่อน เขายังถูกหลิวเหล่าซานวางแผนล่อให้ติดหนี้เงินกู้นอกระบบก้อนโตถึง 300 หยวน
ถ้าใช้หนี้ไม่ได้ ก็จะเอาซูหว่านซิงไปชดใช้!
ก่อนที่เขาจะทะลุมิติมา ซูหว่านซิงขัดขืนจนถึงที่สุด จึงถูกเจ้าของร่างเดิมทุบตีอีกครั้ง
“เวรกรรมแท้ ๆ หนี้ที่เจ้าของร่างเดิมทิ้งไว้ก้อนโตขนาดนี้ แล้วฉันจะใช้คืนยังไง?”
ฉินฮ่าวคร่ำครวญอยู่ในใจ
หนี้เงินคนอื่นยังพอใช้คืนได้ แต่หนี้น้ำใจที่ติดค้างภรรยากับลูกสาวนี่สิ ใช้คืนยาก!
ฉินซูถังลูกสาวของเขาเพิ่งอายุห้าขวบ เด็กผู้หญิงวัยเท่านี้ในชาติก่อนคนไหนไม่ใช่แก้วตาดวงใจของครอบครัวบ้าง!
แต่ตอนนี้เธอกลับรู้จักปกป้องแม่ของตัวเองแล้ว
เสื้อตัวสั้นที่เด็กน้อยสวมซีดขาวจากการซักและปะชุนเต็มไปหมด ท้องน้อยป่องขึ้นเล็กน้อยเพราะบวมน้ำจากการอดอยากมานาน
แม้จะกลัวเขามาก แต่ก็ยังใช้ร่างเล็ก ๆ ขวางอยู่ตรงหน้าแม่
รู้ความจนชวนให้คนปวดใจ!
“ฉินฮ่าว”
ตอนนั้นเอง ซูหว่านซิงใช้มือยันกำแพง ก่อนจะพยุงตัวลุกขึ้นอย่างโซเซ
เสียงของเธอแหบพร่า แววตาไร้ชีวิตชีวาราวกับเถ้าถ่าน ไม่มีคลื่นอารมณ์แม้แต่น้อย
“คุณอยากให้ฉันไปอยู่กับหลิวเหล่าซาน ฉันก็จะไป”
“แต่เขียนหนังสือหย่าให้ฉันก่อน ฉันได้หนังสือแล้วจะไปบ้านเขาเองเพื่อชดใช้หนี้ ถ้าคุณไม่เขียน...”
เธอก้มมองถังถังในอ้อมแขน แล้วเงยหน้าขึ้นพูดทีละคำ
“ฉันจะพาถังถังกระโดดทะเล อย่างน้อยแม่ลูกตายด้วยกัน ก็ไม่ต้องตกอยู่ในมือคุณ”
น้ำเสียงสงบนิ่งจนน่ากลัว
นี่ไม่ใช่คำขู่ เธอตั้งใจจะทำอย่างนั้นจริง ๆ
ฉินฮ่าวอ้าปาก แต่พูดไม่ออก
ถ้าเป็นฉินฮ่าวสารเลวคนเดิมเมื่อสามวันก่อน ป่านนี้คงลงไม้ลงมือด่าทอไปแล้ว
แต่ตอนนี้ คอของเขาราวกับมีก้อนสำลีอุดอยู่
“...ได้”
เขาสูดหายใจลึก “หย่า ฉันยอม”
รูม่านตาของซูหว่านซิงหดลงเล็กน้อย
“แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณไปอยู่กับหลิวเหล่าซาน”
ฉินฮ่าวจ้องตาเธอ “หนี้ที่ฉันก่อ ฉันจะใช้คืนเอง!”
ซูหว่านซิงยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ดูแย่กว่าร้องไห้เสียอีก
“ฉินฮ่าว คุณคิดจะเล่นลูกไม้อะไรอีก?”
“ฉันรู้ว่าคุณไม่เชื่อ แต่ให้เวลาฉันสามวัน แล้วฉันจะทำให้คุณเห็น”
พูดจบ ฉินฮ่าวก็ย่อตัวลงอีกครั้ง คิดจะลูบหัวเด็กน้อยแสนน่ารักและรู้ความคนนั้น
แต่พอเขายื่นมือออกไป เด็กหญิงก็พรวดเดียวไปหลบหลังซูหว่านซิง เผยใบหน้าเล็ก ๆ ที่หวาดกลัวออกมาเพียงครึ่งเดียว
ซูหว่านซิงคว้ากรรไกรขึ้นสนิมบนโต๊ะขึ้นมาทันที ปลายกรรไกรชี้ตรงมาที่เขา มือของเธอสั่น แต่แววตาดุดันราวกับแม่หมาป่าที่กำลังปกป้องลูก
“ลองแตะถังถังดูสิ!”
มือของฉินฮ่าวชะงักค้างกลางอากาศ
เอาเถอะ!
ดูท่าจะไม่ให้โอกาสเขาปรับความเข้าใจกันเลยสักนิด
เดิมทีเขาคิดว่าเริ่มจากเด็กน่าจะง่ายกว่า
“หว่านซิง ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่ ฉันไม่ได้คิดจะทำร้ายพวกคุณอีกแล้วจริง ๆ!”
เขายิ้มขื่น ๆ ก่อนจะลุกขึ้น
แต่เมื่อเห็นว่าซูหว่านซิงยังคงทำท่าไม่รับฟัง เขาจึงคิดจะออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก
ทว่าในจังหวะนั้นเอง!
โครม!
ประตูไม้เก่าโทรมของลานบ้านถูกใครบางคนถีบเปิดอย่างแรง!
ชายร่างสูงใหญ่สามคนเหยียบย่ำน้ำโคลนบุกเข้ามาอย่างวางอำนาจ
ชายที่เดินนำหน้ามีเนื้อแก้มเป็นก้อน ตาเรียวสามเหลี่ยมฉายแววดุร้าย เขาคือหลิวเหล่าซาน นักเลงที่ผู้คนในหมู่บ้านละแวกนี้ต่างหวาดกลัว!
หลิวเหล่าซานคาบบุหรี่ไว้ในปาก แค่นหัวเราะพลางกวาดตามองผ่านลานบ้าน ก่อนสายตาจะหยุดอยู่ที่ซูหว่านซิงในห้องด้านใน แววตาเต็มไปด้วยความโลภและราคะ
“ฉินฮ่าว! แกติดเงิน 300 หยวน แถมค้างมาครึ่งเดือนแล้ว!”
“วันนี้เป็นวันสุดท้าย! เอาเงินมา!”
“ถ้าไม่มีเงิน ก็ทำตามที่ตกลงกันไว้ ส่งเมียแกไปบ้านฉันชดใช้หนี้!”
สิ้นเสียง ลูกสมุนสองคนก็ขยับเข้ามาหนึ่งก้าว จ้องเขม็งอย่างคุกคาม!
ฉิบหาย!
มาทวงหนี้กันดึก ๆ ดื่น ๆ เลยเหรอ
หลิวเหล่าซานนี่มันป่วยหรือไงวะ!
ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิม พอเห็นคนพวกนี้ก็คงประจบประแจง แล้วส่งซูหว่านซิงออกไปให้พวกมันอย่างนอบน้อม
อย่าเห็นว่าเจ้าของร่างเดิมแข็งแรงกำยำ แถมยังเป็นนักเลงประจำหมู่บ้านแล้วจะคิดว่าเก่ง เขาแค่กล้ากร่างในหมู่บ้าน แต่พอเจอคนพวกนี้ก็หงอ
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนกัน
ฉินฮ่าวที่ต้องมารับเคราะห์แทนเจ้าของร่างเดิมสะสมความโมโหไว้เต็มอกแล้ว
เขาต้องระบายมันออกมา
หลิวเหล่าซานเห็นเขาเงียบ ก็คิดว่าเขาหงออีกแล้ว จึงแสยะยิ้ม ก่อนจะเดินอ้อมเขาบุกเข้าไปในห้องด้านใน มือสกปรกยื่นไปหาซูหว่านซิงแล้ว
“ฮ่า ๆ เมียแกผิวพรรณดีจริง ๆ ได้ยินว่าเป็นปัญญาชนที่ลงชนบทด้วย วันนี้ฉันจะชิมให้หนำใจ...”
“ไอ้เวร ลองแตะเธอดูสิ!”
เสียงของฉินฮ่าวดังสนั่นมาจากด้านหลัง เย็นเยียบราวกับมีเศษน้ำแข็งปนอยู่
มือของหลิวเหล่าซานชะงัก เขาหันกลับมา สีหน้าราวกับเห็นผี
ไอ้ขี้ขลาดนี่...กล้าพูดกับเขาแบบนี้ด้วยเหรอ?
“โอ้โฮ?”
เขาหรี่ตาสามเหลี่ยม “ไอ้สวะมีความกล้าขึ้นมาแล้วเหรอ?”
“วันนี้ฉันไม่ใช่แค่จะพาเมียแกไป แต่จะหักขาแกด้วย จะได้รู้ว่าใครใหญ่!”
พูดจบ เขาก็เงื้อมือตบหน้าฉินฮ่าวทันที!
แต่ฉินฮ่าวเตรียมตัวไว้แล้ว!
เบี่ยงตัว หลบหลีก!
จังหวะที่หลบฝ่ามือนั้น เขาขยับเท้าพร้อมกระแทกศอกเข้าที่ท้องหลิวเหล่าซานเต็มแรง
หลิวเหล่าซานงอตัวถอยหลังไปเจ็ดแปดก้าว ราวกับคางคกที่ถูกสับหัว ก่อนจะร้องโหยหวนแล้วทรุดเข่าลงไปในน้ำโคลน ลูกตาแทบถลน หายใจไม่ออกอยู่พักใหญ่
ลูกสมุนสองคนถึงกับยืนอึ้ง
นี่มันยังใช่ฉินฮ่าวคนเดิมที่โดนขู่แล้วฉี่ราดหรือเปล่าวะ?
ฉินฮ่าวหมุนข้อมือคลายเส้น พลางกวาดสายตาเย็นชาไปยังทั้งสองคน
“จะเข้ามาพร้อมกัน หรือจะต่อคิวโดนซ้อม?”
ในชั่วขณะนั้นเอง...
【ติ๊ง! ตรวจพบว่าเจ้าของระบบพลิกชะตาเดิมแล้ว...】
【ระบบข้อมูลล่วงหน้าการเก็บของทะเล เปิดใช้งานอย่างเป็นทางการ!】
เสียงกลไกใสกังวานดังสนั่นขึ้นในสมอง!
ตรงหน้าฉินฮ่าว แผนที่ภาพเสมือนของพื้นที่ชายเลนโปร่งแสงพลันปรากฏขึ้น!
บนแผนที่มีจุดสีแดง สีเขียว และคำเตือนสีเหลืองระบุไว้แน่นขนัด พร้อมข้อมูลน้ำขึ้นน้ำลงที่เปลี่ยนแปลงไม่หยุด!
【เปิดใช้งานฟังก์ชันระดับหนึ่ง: พยากรณ์ข้อมูล!】
【อัปเดตข้อมูลล่วงหน้าทั่วพื้นที่ชายเลนของหมู่บ้านวั่งไห่ในอีก 2 ชั่วโมง!】
【ชายเลนอันตรายทางใต้ของหมู่บ้าน มีคลื่นใต้น้ำซ่อนอยู่ คนทั่วไปไม่กล้าเหยียบย่าง แต่มีปูเขียวขนาดใหญ่และปลาหวงฮวาเนื้อเหลืองป่าซ่อนอยู่!】
【ชายเลนสาธารณะทั่วไป มีหอยกวา-จื่อธรรมดา ทรัพยากรค่อนข้างน้อย เสียเวลาเปล่า!】
【เขตโขดหินทางตะวันตก อีก 10 นาทีจะมีกระแสน้ำวนซัดผ่าน หอยไผ่ชั้นยอดจำนวนมากจะโผล่ขึ้นมา!】
【⚠คำเตือน: อีก 15 นาที ชายเลนทางใต้ของหมู่บ้านจะเกิดกระแสน้ำวนขนาดเล็ก หากคนทั่วไปเข้าไปจะต้องตายแน่นอน!】
ฉินฮ่าวเบิกตากว้างทันที!
นี่มัน...นิ้วทองคำงั้นเหรอ!