แววตาของฉินฮ่าวพลันฉายประกายคมกริบ!
ถึงจะไม่ใช่ตัวช่วยที่จะทำให้รวยล้นฟ้าในพริบตา!
แต่มันช่วยให้เขาพลิกสถานการณ์และหลุดพ้นจากวิกฤตตรงหน้าได้แน่นอน
เวลาสามวันที่เขาเพิ่งรับปากเฉินหว่านซิงไว้ ไม่ใช่แค่คำปลอบใจชั่วคราวอีกต่อไป แต่มีโอกาสสูงที่จะทำได้จริง!
หลิวเหล่าซานเห็นว่าฉินฮ่าวยังกล้าสู้กลับ ก็ยิ่งโมโหจนควันออกหู ตะโกนใส่ชายสองคนที่คอยประคองเขาอยู่ “จัดการมัน! อัดไอ้เศษสวะนี่ให้พิการ! วันนี้ต้องแย่งเมียมันมาใช้หนี้ให้ได้!”
ลูกสมุนสองคนพุ่งเข้ามาทันที!
ฉินฮ่าวระวังตัวขึ้นมาทันควัน
เขายกแขนข้างหนึ่งปกป้องภรรยากับลูกสาวไว้ด้านหลัง แล้วขวางอยู่ตรงประตู แววตาเย็นเยียบจนน่าขนลุก
เพิ่งจะมองเห็นความหวัง จะยอมให้สัตว์เดรัจฉานอย่างพวกแกมาทำลายได้ยังไง!
ถ้าเมื่อครู่เขาแค่อยากระบายอารมณ์ ตอนนี้...
ในเมื่อพวกแกไม่อยากให้ฉันอยู่ดี ก็อย่าหวังว่าจะได้อยู่ดีเหมือนกัน!
“ฆ่ามัน!”
“กล้าดียังไงมาท้าทายพี่สาม! อยากตายหรือไง!”
ลูกสมุนร่างกำยำสองคนแสยะยิ้มแล้วพุ่งเข้ามา หมัดแหวกอากาศตรงเข้าใส่หน้าฉินฮ่าว!
หลิวเหล่าซานยืนอยู่ด้านหลัง หัวเราะเยาะอย่างเหี้ยมเกรียม มั่นใจว่าวันนี้จะจัดการไอ้เศษสวะนี่ได้แน่
ในหมู่บ้านและเมืองรอบ ๆ เขาหลิวเหล่าซานนี่แหละคือใหญ่ที่สุด!
คนอย่างฉินฮ่าวที่เป็นนักเลงประจำหมู่บ้าน เขาจัดการได้อยู่หมัด!
แต่ในวินาทีถัดมา!
ฉินฮ่าวหรี่ตาลง อาศัยความคล่องแคล่วบิดตัวหลบหมัดหนักสองหมัดได้อย่างฉิวเฉียด!
พร้อมกันนั้นเขาออกแรงเหวี่ยงศอกกระแทกเข้ากลางอกของลูกสมุนคนหนึ่งอย่างแรง!
ปัง!
เสียงกระแทกทึบหนักดังขึ้น!
ลูกสมุนคนนั้นตั้งตัวไม่ทัน ถูกกระแทกจนเซถอยหลังไม่หยุด ก่อนจะล้มลงไปในแอ่งโคลน!
อีกคนยังยืนอึ้งอยู่ ฉินฮ่าวก็ฉวยจังหวะยกเท้าเตะออกไปแล้ว!
รวดเร็วเด็ดขาด ไม่มีลีลายืดเยื้อแม้แต่น้อย!
เขาไม่ใช่เจ้าของร่างเดิม ไม่ใช่ไอ้เศษสวะที่เก่งแต่กับคนในบ้าน!
ใครก็ตามที่ทำให้เขาไม่พอใจ ยกเว้นภรรยากับลูกสาว เขาก็เล่นงานคนนั้น!
สีหน้าของหลิวเหล่าซานมืดครึ้มลงทันที “แกคิดจะก่อกบฏหรือไง! ฉินฮ่าว แกหาที่ตายเองนะ!”
เขาพุ่งเข้ามาเอง แล้วเหวี่ยงหมัดใส่เต็มแรง!
ตั้งใจฉวยโอกาสจัดการฉินฮ่าวให้ได้
แต่เมื่อครู่เขาเพิ่งโดนศอก ความเจ็บทำให้เคลื่อนไหวช้าลง
ฉินฮ่าวฉวยจังหวะนั้นเตะออกไปอีกครั้ง
ปัง~~
คราวนี้หลิวเหล่าซานไม่ได้แค่ถอยหลัง แต่ถูกเตะกระเด็นออกไปเลย
พอตกถึงพื้น เขาก็กอดท้องร้องโหยหวนซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ลูกน้องสองคนยิ่งคลานหนีถอยกรูด สีหน้าหวาดผวา
วันนี้ฉินฮ่าวเป็นอะไรไปเนี่ย?
ทำไมถึงเก่งกาจขึ้นขนาดนี้!
ไม่ใช่แค่ไม่ยอมให้ซ้อม ยังกล้าสู้กลับอีก!
ฉินฮ่าวหัวเราะเยาะ เดินเข้าไปเหยียบหน้าหลิวเหล่าซานแล้วพูดว่า
“ยังคิดจะมาแตะเมียฉันอีกไหม?”
ต้องยอมรับว่าร่างกายนี้มีแรงเยอะจริง ๆ
เพียงแต่เจ้าของร่างเดิมไม่เคยเอาแรงที่มีไปใช้ให้ถูกทาง
“มะ...ไม่กล้าแล้ว พี่ฉิน คุณเป็นพี่ชายผม ผมไม่กล้าแตะต้องอีกแล้ว!”
หลิวเหล่าซานยอมแพ้ในทันที
รังแกคนอ่อนแอ กลัวคนแข็งแกร่ง นั่นเป็นนิสัยของเขาอยู่แล้ว
อีกอย่าง ตอนนี้ไม่จำเป็นต้องฝืนสู้
ขอแค่ปล่อยให้เขากลับไป ครั้งหน้าที่มา ก็ไม่ได้มีแค่สามคนแล้ว
วันนี้มันเป็นแค่อุบัติเหตุล้วน ๆ!
ใครจะไปคิดว่าไอ้หมอนี่จะเก่งขนาดนี้
“หึ หลิวเหล่าซาน อย่ามาเล่นลูกไม้กับฉัน ที่แกต้องการก็แค่เงิน ให้เวลาฉันอีกสามวัน แล้วฉันจะคืนให้แก 330 หยวน ทั้งเงินต้นและดอกเบี้ย!”
พูดจบฉินฮ่าวก็ค่อย ๆ ย่อตัวลง ฝ่ามือเปื้อนโคลนตบแก้มหลิวเหล่าซานเบา ๆ ซ้ำไปมา “ถ้าแกกล้าก่อเรื่องในสามวันนี้ กล้าแตะเมียกับลูกสาวฉัน ครั้งหน้าเจอกัน ฉันจะทำให้แกหมดโอกาสมีลูก!”
“ตอนนี้ไสหัวไปได้แล้ว!”
พูดจบเขาก็เตะอีกครั้ง
คราวนี้เตะหลิวเหล่าซานออกไปนอกประตูรั้วโดยตรง
หลิวเหล่าซานเจ็บจนพูดไม่ออก เอามือกุมท้อง ขดตัวอยู่บนพื้นเหมือนกุ้งที่ถูกต้มจนสุก
ลูกน้องสองคนรีบหามหัวหน้าของตัวเองแล้วหนีไปอย่างรวดเร็ว
“ถุย!”
ฉินฮ่าวถ่มน้ำลายเบา ๆ
ถ้าไม่ติดว่ามีภรรยากับลูกสาวอยู่ด้านหลัง เขาคงทำให้ทั้งสามคนเลือดตกยางออกไปแล้ว
พวกปล่อยเงินกู้ดอกเบี้ยโหด ถ้าไม่ถึงตาย ต่อให้ซ้อมก็ไม่มีใครเอาเรื่องได้
ปี 1987 คนพวกนี้เริ่มตกเป็นเป้าสายตาของทางการแล้ว
เวลานั้น คนตัวใหญ่กับตัวเล็กในบ้านต่างเบิกตาโตแทบถลน
ฉินฮ่าว...ฉินฮ่าวกำลังปกป้องพวกเธอ แถมยังไล่พวกอันธพาลไปหมดแล้ว
“แม่จ๋า พ่อไล่คนร้ายไปแล้ว พ่อเปลี่ยนเป็นคนดีแล้วใช่ไหม?”
ดวงตากลมโตของฉินซูถังเป็นประกาย
เธอเฝ้าหวังให้พ่อเปลี่ยนเป็นคนดี
เฉินหว่านซิงไม่กล้าฟันธง
เธอไม่แน่ใจว่าฉินฮ่าวกับหลิวเหล่าซานร่วมมือกันเล่นละครให้เธอดูหรือเปล่า เพื่อให้เธอยอมใช้หนี้แทนด้วยความเต็มใจ
เพราะอย่างนั้นเธอจึงไม่กล้าเสี่ยงเชื่อ
เธอทำได้เพียงกอดลูกสาวไว้แน่น แล้วปิดประตูลง
ฉินฮ่าวได้ยินเสียงขยับตัว จึงเผยยิ้มขื่นออกมา
ทำถึงขนาดนี้แล้วก็ยังเรียกความเชื่อใจกลับมาไม่ได้ แสดงว่าความผิดหวังที่สะสมมาตลอดห้าปีคงลึกมากจริง ๆ
แต่ไม่เป็นไร
เขามีตัวช่วยหาของทะเล ขอแค่หาเงินให้ครบ 330 หยวนภายในสามวัน แล้วเอาไปคืน พิสูจน์ให้เห็นด้วยการกระทำ สองแม่ลูกจะยังไม่เชื่อเขาอีกหรือไง?
พูดถึงตัวช่วย เมื่อครู่มันให้ข้อมูลทุกอย่างเกี่ยวกับพื้นที่เลนในอีกสองชั่วโมงข้างหน้าแก่เขา
พลาดโอกาสนี้ไม่ได้เด็ดขาด
นั่นคือเงินก้อนแรกของเขา!
ฉินฮ่าวหยิบอุปกรณ์ขึ้นมาแล้วมุ่งหน้าไปยังพื้นที่เลนทันที
.......
ขณะนั้น บนพื้นที่เลนสาธารณะตรงปากหมู่บ้าน ยังมีชาวบ้านจำนวนไม่น้อยกำลังหาของทะเลอยู่
ในยุค 80 อาศัยอยู่ริมทะเลก็ต้องหาเลี้ยงชีพจากทะเล
หลังน้ำลงช่วงน้ำเกิด เป็นโอกาสเดียวที่คนทั้งหมู่บ้านจะออกมาเก็บของทะเล
ทุกคนไปรวมตัวกันบนพื้นที่เลนสาธารณะกว้างขวางและปลอดภัย ต่างก้มหน้าก้มตาคุ้ยหาหอยกับปูตัวเล็กกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
ปากก็พูดคุยกันไม่หยุด
“วันนี้น้ำเกิด น่าจะเก็บของได้สักหน่อย เอาไปแลกแป้งข้าวโพดได้!”
“ใครจะกล้าไปแอ่งน้ำวนมืด ๆ แถวใต้หมู่บ้านกัน? ได้ยินว่ามีคนจมน้ำตายทุกปี เฮี้ยนจะตาย!”
“อยากได้เงินจนไม่กลัวตายหรือไง? ไปที่นั่นครั้งเดียวก็เกือบกลับมาไม่รอด มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไป!”
ชาวบ้านหมู่บ้านวั่งไห่ต่างยอมรับข้อเท็จจริงอย่างหนึ่ง
พื้นที่เลนที่ปลอดภัยไม่มีของทะเลชิ้นใหญ่ แต่ยังพอเก็บของไปขาย ได้เงินมาช่วยจุนเจือค่าใช้จ่ายในบ้าน
ส่วนบริเวณโขดหินที่มีแอ่งน้ำวนมืด ๆ นั้น ไม่รู้ว่าจะมีของทะเลชิ้นใหญ่หรือเปล่า แต่ที่แน่ ๆ คืออันตราย
ทว่าในสายตาของฉินฮ่าว ภาพที่เห็นล่วงหน้ากลับชัดเจนอย่างยิ่ง!
พื้นที่เลนสาธารณะเต็มไปด้วยหอยตัวเล็ก ไม่มีของราคาสูง ชาวบ้านหลายพันคนแย่งกันเก็บ ต่อให้คุ้ยจนมือพังก็หาเงินไม่ได้
ส่วนแอ่งน้ำวนมรณะทางใต้ของหมู่บ้าน กระแสน้ำวนเชี่ยวกราก อันตรายถึงชีวิต แต่ตอนนี้เป็นช่วงน้ำทะเลเว้นจังหวะ มีช่วงปลอดภัยเพียงครึ่งชั่วโมงเท่านั้น! ใต้น้ำนั่นซ่อนของทะเลชั้นเลิศที่สุดในหมู่บ้านไว้!
อยากรวยก็ต้องเสี่ยง!
ถ้าอยากเอาเงินไปคืนหลิวเหล่าซาน จะไม่เสี่ยงสักหน่อยได้ยังไง?
ที่นั่นเป็นทั้งแดนอันตรายและแหล่งโชคลาภ!
แต่ระหว่างที่เดินผ่านพื้นที่เลน ชาวบ้านไม่น้อยก็หันมามอง พลางชี้ไม้ชี้มือซุบซิบกัน
“ดูสิ! นั่นไม่ใช่ไอ้หนูขี้เกียจที่เอาแต่ลอยชายหากินไปวัน ๆ หรอกเหรอ? ปกติเห็นแต่ขโมยไก่ขโมยเป็ด ทำไมวันนี้ถึงนึกอยากมาหาของทะเลได้ล่ะ!”
“ได้ยินว่าติดหนี้หลิวเหล่าซาน 300 หยวน คงโดนบีบจนสติแตกแล้วมั้ง!”
“คิดจะหาของทะเลมาใช้หนี้เหรอ? ตลกสิ้นดี! คนอื่นเขาออกมาหาของตอนน้ำลง แต่นี่ใกล้น้ำขึ้นแล้วยังเพิ่งจะมา!”
“นั่นสิ สงสัยแยกไม่ออกด้วยซ้ำว่ารูไหนเป็นรูหอย รูไหนเป็นรูหอยหลอด เดี๋ยวคงคลำหาเปลือกหอยสักชิ้นยังไม่เจอ!”
เสียงเยาะเย้ย ดูถูก และเสียงหัวเราะรอดูเรื่องสนุกดังขึ้นไม่ขาดสาย
แต่ทุกคนพูดกันเบามาก
ถึงยังไงฉินฮ่าวก็เป็นนักเลงหัวไม้ตัวจริง ถ้าไปทำให้เขาโมโห พรุ่งนี้เขาอาจจะไปป่วนไก่เป็ดห่านของพวกเขาอีกก็ได้!
ฉินฮ่าวทำเป็นหูทวนลม
อยากดูเรื่องตลกหรือ?
รอดูไปเถอะ!
วันนี้ฉันจะทำให้คนทั้งหมู่บ้านเห็นกับตา!
ว่าใครกันแน่ที่เป็นตัวตลก!
เขาเร่งฝีเท้า หลบผู้คนแล้วมุ่งตรงไปยังแอ่งน้ำวนมรณะทางใต้ของหมู่บ้าน ที่ใคร ๆ ต่างก็หลีกเลี่ยง
แต่เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ชายชราคนหนึ่งก็เดินเข้ามาขวางหน้าเขา
เขาคือลำดับห้ารุ่นพ่อของตระกูลฉิน
หรือก็คืออาห้าของฉินฮ่าว
ปกติอาห้าก็ดีกับเขาอยู่ แต่ไก่เป็ดห่านที่บ้านอาห้าถูกเขาป่วนไปไม่น้อย!
“อาห้า นี่อา...”
“เจ้าฉิน ทำไมถึงมาหาของทะเลเหมือนกันล่ะ? อีกเดี๋ยวน้ำก็จะขึ้นแล้วนะ!”
“แหะ ๆ อาห้า ผมแค่มาดูเล่น ๆ น่ะ”
“เอาเถอะ แต่ดูที่ฉันขุดมาทั้งคืนสิ ได้มาแค่นี้เอง แกมาป่านนี้แล้วคงยากหน่อย!”
อาห้ายกตะกร้าสานไม้ไผ่ให้ฉินฮ่าวดู
พูดไปก็ส่ายหน้าไปไม่หยุด
ฉินฮ่าวเหลือบมอง ของในนั้นมีไม่มากจริง ๆ!
มีไม่ถึงครึ่งตะกร้า แถมยังมีแต่หอยกับปูหินตัวเล็ก
“ไม่เป็นไรครับ เดิมทีผมก็แค่นึกครึ้ม ๆ เลยออกมาลองเสี่ยงโชคดู”
“งั้นก็ระวังตัวหน่อย อย่าไปแอ่งน้ำมรณะทางใต้ล่ะ”
“ได้ครับ รับรองว่าไม่ไป!”
ฉินฮ่าวยิ้มรับปาก แต่พอพูดจบก็โบกมือแล้ววิ่งปรู๊ดไปทางใต้ ทิ้งให้อาห้ายืนด่าไล่หลังอยู่ตรงนั้น
จะเป็นไปได้ยังไง ที่นั่นมีของชิ้นใหญ่ซ่อนอยู่ชัด ๆ!
อีกอย่าง ข้อมูลจากระบบมีให้แค่คืนนี้ พรุ่งนี้จะมีหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ ยังไงคืนนี้เขาก็ต้องคว้ามาให้ได้!
......