เธอถูกเขาโอบไว้ในอ้อมแขน แผ่นหลังแนบกับอกของเขา รับรู้ได้ถึงอุณหภูมิร่างกายและเสียงหัวใจของฉินฮ่าว
เฉินหว่านซิงตัวแข็งทื่อไปทั้งร่าง
ถ้าพ่อแม่สามีมาเห็นเข้า เธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
แต่ในใจเธอกลับไม่ได้รู้สึกต่อต้านเลยสักนิด
คำว่า “เบบี๋” ที่เขาเรียก ทำเอาหัวใจเธอเต้นแรงขึ้นหลายจังหวะ
เธอแต่งเข้าบ้านฉินมาห้าปี ไม่เคยได้ยินฉินฮ่าวเรียกเธอแบบนี้มาก่อน
แม้แต่คำว่า “เมียจ๋า” ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนสักครั้งก็ไม่เคยได้ยิน
เธอหันหน้าหนีอย่างเขินอาย แล้วงับเนื้อหมูแดงชิ้นนั้นเข้าปาก
วินาทีถัดมา ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย
อร่อย!
อร่อยจริง ๆ!
เนื้อนุ่มละมุน ซึมซับรสชาติ มันแต่ไม่เลี่ยน ส่วนเนื้อแดงก็นุ่มไม่เหนียว
ตุ๋นจนได้ที่ กลิ่นหอมของซอสเข้มข้น รสเค็มหวานกำลังดี
เธอเงยหน้ามองฉินฮ่าว แววตาฉายความงุนงงและแปลกใจอยู่ชั่วขณะ
ผู้ชายคนนี้นอนเคียงหมอนกับเธอมาห้าปี แต่เหมือนเธอเพิ่งได้รู้จักเขาในวันนี้เอง
เมื่อเห็นสีหน้าของภรรยา ฉินฮ่าวก็ยืดอกขึ้นมาอีกครั้ง
“เป็นไงบ้าง อร่อยกว่าที่เธอทำใช่ไหมล่ะ บอกเลยว่าฝีมือฉันไม่ได้โม้ วันหลังจะทำปลิงทะเลผัดต้นหอมให้กิน อันนั้นแหละเด็ดสุด ๆ...”
เขายังคงคุยโวไม่หยุด แต่เฉินหว่านซิงก็ได้สติจากความตกตะลึงแล้ว
เธอเหลือบมองเขาค้อน ๆ แล้วพยายามแกะมือที่โอบเอวอยู่
“พอแล้ว ๆ รู้แล้วว่านายเก่ง ปล่อยมือจากเอวฉันได้แล้วมั้ง”
“ไม่ปล่อย”
“ฉินฮ่าว!”
“เรียกเบบี๋สิ”
“นาย...”
เฉินหว่านซิงทั้งอายทั้งร้อนใจ ยกมือขึ้นหมายจะตีเขา แต่ฉินฮ่าวฉวยจังหวะนั้นจุ๊บมุมปากเธอไปหนึ่งที