“มองอะไร มีปัญหาเหรอที่ให้หว่านซิงเป็นคนเก็บเงิน?”
หวังเยว่อิงคิดว่าฉินฮ่าวไม่พอใจ สีหน้าเปลี่ยนฉับพลัน พลางเท้าเอวทั้งสองข้าง
“ไม่มีครับ ไม่มีปัญหา แต่แม่จะไม่เหลือเงินค่าขนมให้ลูกชายสักหน่อยเลยเหรอ!”
ฉินฮ่าวทำหน้าเศร้า
ตกลงใครกันแน่ที่เป็นลูกแท้ ๆ เนี่ย!
“ฮึ! ถ้าอยากได้เงินค่าขนมก็ไปขอเมียแกเอาเอง ฉันบอกไว้ก่อนนะ การออกหาของทะเลไม่ได้โชคดีแบบนี้ทุกครั้ง ถ้าแกยังกล้าใช้เงินมือเติบเหมือนเมื่อก่อนอีก ฉันจะตัดแม่ตัดลูกกับไอ้เด็กเหลือขออย่างแก แล้วให้หว่านซิงเป็นลูกสาวแท้ ๆ ของฉันซะ!”
“ครับ! แม่พูดถูกทุกอย่าง ผมจะใช้ชีวิตกับเมียให้ดีแน่นอน”
ฉินฮ่าวรีบอ้อนวอนขอความเมตตา
แต่เขาก็เข้าใจว่าแม่กำลังใช้วิธีนี้ช่วยให้เขากับเมียกลับมาคืนดีกัน
อย่าเห็นว่าแม่ทำอะไรหุนหันตามใจชอบไปหมด เรื่องแบบนี้กลับละเอียดอ่อนกว่าที่คิด!
เฉินหว่านซิงมองเงินปึกหนา คราวนี้ไม่ได้ปฏิเสธเหมือนตอนเช้า
แม่สามีปกป้องเธอถึงขนาดนี้ ทำให้ในใจรู้สึกอบอุ่นมาก
อีกอย่าง ตอนที่ฉินฮ่าวเสี่ยงชีวิตสู้กับหลิวเหล่าซานเพื่อปกป้องเธอกับลูกเมื่อครู่ เธอก็ตั้งใจไว้แล้วว่าจะลองเชื่อใจเขาอีกสักครั้ง
......
หลังเกิดเรื่องต่อเนื่องกันเมื่อครู่ ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ฉินโส่วอี้มองท้องฟ้า
“ลูกสาม ดึกแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”
“อย่าเพิ่งครับ พ่อแม่ รอก่อน”
ฉินฮ่าวยื่นมือขวางไว้ “เห็นว่าพ่อกับแม่ยังไม่ได้กินมื้อเย็น คืนนี้กินที่นี่เถอะ ผมจะทำกับข้าวเอง!”