“นี่...” หลี่ซุ่นเกินเสียงอ่อนลงทันที เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนพูดว่า “ลูกชายฉันต้าป่าวก็มีอยู่คันหนึ่ง”
“ถ้างั้นก็ลงตัวเลย! หลี่ต้าป่าวเป็นผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่ง พวกเรามีสิทธิ์ไปตรวจค้นที่บ้าน!”
หัวใจหลี่ซุ่นเกินกระตุกวูบ เขาหันไปมองลูกชาย หรือไอ้ไม่ได้เรื่องคนนี้จะเป็นคนทำจริง ๆ?
เขานึกถึงเมื่อคืนที่หลี่ต้าป่าวพูดอย่างมั่นใจว่าจะจัดการฉินฮ่าวได้
เช้านี้ก็เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น โอกาสเป็นไปได้สูงมาก!
“พ่อ! ไม่ใช่ผมนะ! ผมไม่ได้ทำจริง ๆ! พ่อต้องเชื่อผม!”
หลี่ต้าป่าวเหมือนแมวที่ถูกเหยียบหาง รีบโบกมือปฏิเสธอย่างร้อนรน
ตอนนี้ตัวเขาเองก็ยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น ของที่วางไว้ในบ้านฉินฮ่าวหายไปแล้วแท้ ๆ แต่กลับกลายเป็นว่าเขาถูกโยนขี้ใส่หัวเสียอย่างนั้น
หลี่ซุ่นเกินเห็นว่าลูกชายดูไม่เหมือนกำลังโกหก จึงสูดลมหายใจลึกแล้วพูดว่า “หัวหน้าฟาง ถ้างั้นก็ค้นเลย ค้นแล้วก็จะได้ตัดข้อสงสัยว่าบ้านฉันเกี่ยวข้องออกไป จะได้ไม่ต้องให้คนในหมู่บ้านเอาไปนินทากันทั่ว”
ฟางจื้อเหวินได้ยินดังนั้นก็เตรียมสั่งคนเข้าไปค้นในบ้าน
แต่ตอนนั้นเอง ฉินฮ่าวยืนกอดอกอยู่ข้าง ๆ ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อยว่า
“หัวหน้าฟาง เมื่อกี้หลี่ต้าป่าวบอกว่ากองฟืนบ้านผมมีปัญหา ผมว่า...กองฟืนบ้านเขานั่นแหละน่าสงสัยที่สุด ไม่ลองค้นตรงนั้นก่อนล่ะครับ?”
“ฉินเหลาซาน! เรื่องนี้ยังไม่ถึงคิวแกมาพูด!”
หลี่ซุ่นเกินกำหมัดแน่น ใบหน้าคล้ำเขียว
เขาเป็นถึงหัวหน้าหมู่บ้าน แต่กลับถูกฉินฮ่าวเล่นงานต่อหน้าคนทั้งหมู่บ้าน