ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างเงียบงัน ใบหน้าของเมิ่งเจียพลันมืดครึ้ม นังหน้าด้านนี่พูดออกมาได้ยังไงกัน เธอโกรธจนเขี้ยวฟันแทบคันยุบยิบ
สีหน้าของเมิ่งเฉิงกับหลี่ซิ่วเหมยก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน!
“เรื่องก็เป็นอย่างที่ว่า พวกคุณจะว่ายังไง?” ชาตินี้เมิ่งเฉิงไม่เคยขายหน้าขนาดนี้มาก่อน คำพูดของเมิ่งหวยเหลียนเหมือนฝ่ามือตบลงบนหน้าเขาฉาดใหญ่
ดังเพียะ ๆ
เสิ่นต้าซานยกมือบีบหัวคิ้วตัวเอง มองจากท่าทีของเสิ่นเยี่ยนซูแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่รู้เรื่อง ไม่อย่างนั้นคงพูดออกมาตั้งแต่แรกแล้ว เขาจึงเอ่ยว่า “เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องเล็ก พวกเราต้องกลับไปปรึกษากันก่อน”
“ได้” เมิ่งเฉิงลุกขึ้น เตรียมไล่แขก “พวกคุณกลับไปปรึกษากันก่อน แล้วค่อยมาหาพวกเรา พวกเราจะรอฟังข่าวอยู่ที่บ้าน”
“ได้” เสิ่นต้าซานพยักหน้า สีหน้าดูจนใจไม่น้อย
ก่อนกลับ เสิ่นลี่เหลือบมองเมิ่งเจียวเจียวอยู่สองครั้ง เธอว่านอนสอนง่าย นั่งเงียบอยู่ตรงนั้นแทบตลอด ไม่มีท่าทีผิดปกติอย่างอื่น
ไม่เหมือนคนโง่คนอื่น ๆ...
ต้องยอมรับว่าเธอสวยจริง ๆ
เสิ่นลี่อดมองอีกสองครั้งไม่ได้ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าการเปลี่ยนคู่แต่งงานครั้งนี้คุ้มอยู่เหมือนกัน
ว่าที่ภรรยาคนนี้ว่าง่ายขนาดนี้เชียว
พอคนอื่นกลับไป เมิ่งเจียก็อดกลั้นไม่ไหวอีกต่อไป เธอพุ่งไปหน้าห้องของเมิ่งหวยเหลียนแล้วด่ากราด “เธอมันหน้าด้าน แต่พวกเรายังมีหน้าอยู่บ้างนะ เรื่องนี้มันน่าภูมิใจตรงไหนกัน ฉันถุย! ยังกล้าพูดออกมาได้อีก น่าขยะแขยงจริง ๆ!”
“เมิ่งเจีย! ยังไงฉันก็เป็นพี่สาวเธอนะ เราเป็นพี่สาวเหมือนกัน ทำไมเธอต้องจ้องเล่นงานฉันด้วย!”
“ถุย! ฉันสงสัยจริง ๆ ว่าเธอถูกอุ้มสลับตัวมาหรือเปล่า ทำไมคนทั้งบ้านมีแต่เธอที่สมองหายไป ถึงได้ทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้ เธอมันหมาพันธุ์อะไรกันแน่!
เธอเอาตัวเองไปเทียบกับพี่รองได้เหรอ ถึงพี่รองจะยังไม่ค่อยรู้ความ แต่อย่างน้อยก็ยังรู้จักอาย แล้วเธอล่ะ รู้จักไหม!” เมิ่งเจียทุบประตูอย่างแรง แทบอยากจะพุ่งเข้าไปตบหน้าอีกฝ่ายสักสองฉาด
“อย่าโกรธเลย อย่าทะเลาะกันนะ เจียเจีย เชื่อฟังพี่ ไม่โกรธนะ ไม่โกรธ...” พอได้ยินเสียงทะเลาะกันจากในห้อง เมิ่งเจียวเจียวก็เลิกเล่นมด โยนไม้ในมือทิ้งแล้วรีบวิ่งไปห้าม
“พี่ใหญ่ เจียเจียยังเด็ก พี่ยอม ๆ ให้น้องหน่อยนะ” เมิ่งเจียวเจียวพูดกับคนนี้ที คนนั้นที พยายามทำตัวเป็นกลางอย่างที่สุด
“ถุย! นังหน้าด้าน พี่รอง พวกเราไปกันเถอะ!” เมิ่งเจียถ่มน้ำลายใส่ประตูห้องของอีกฝ่าย ก่อนดึงเมิ่งเจียวเจียวเดินออกไป “ต่อไปพวกเราไม่เล่นกับพี่ใหญ่แล้ว”
เมิ่งเจียวเจียวส่ายหน้า “ไม่ได้หรอก ถ้าไม่เล่นกับพี่ใหญ่ พี่ใหญ่ต้องเสียใจแน่”
เมิ่งเจียหันกลับมามองเธอ “พี่รอง พี่ใหญ่ทำเรื่องผิดต่อพี่ แถมยังไม่ขอโทษพี่เลย อย่าเพิ่งให้อภัยเร็วขนาดนั้นได้ไหม”
“?” เมิ่งเจียวเจียวคิดอยู่ครู่หนึ่ง “พี่ใหญ่ไม่ได้ทำอะไรผิดต่อฉันนี่ ช่วงนี้พวกเราก็ไม่ได้ทะเลาะกัน ไม่ได้แย่งของกัน...”
“พี่รอง เชื่อฉันไหม ฟังฉันหรือเปล่า?” เมิ่งเจียจับมือเธอลงแล้วถามอย่างขุ่นเคือง
“ฉันฟังเจียเจีย เจียเจียพูดถูกทุกอย่าง ถ้าพี่ใหญ่ไม่ขอโทษ ฉันก็จะไม่พูดกับพี่ใหญ่ แบบนี้ได้ไหม?” เมิ่งเจียวเจียยิ้มแฉ่ง ขยับเข้าไปคลอเคลียอีกครั้ง พลางคล้องแขนเมิ่งเจียแล้วหัวเราะคิกคัก
“ได้” เมิ่งเจียพยักหน้าอย่างพอใจ ด้วยนิสัยของเมิ่งหวยเหลียน คงไม่มาขอโทษเร็ว ๆ นี้หรอก
ฮึ เธอลงมือทุบตีไม่ได้ ก็ยังทำให้ยายนั่นอึดอัดได้อยู่ไม่ใช่หรือไง?
ตอนกินมื้อเย็น ทั้งบ้านทำเหมือนเธอเป็นอากาศ ไม่สนใจ ไม่แม้แต่จะมอง
กินข้าวเสร็จ ก็มีคนมาที่บ้านเมิ่งเฉิง
เป็นเถาฮวา เพื่อนบ้านข้าง ๆ ที่สนิทกับหลี่ซิ่วเหมยพอสมควร
“ซิ่วเหมย ฉันได้ยินคนพูดกันว่าวันนี้เสิ่นต้าซานพาลูกชายคนโตมาด้วย เกิดอะไรขึ้นหรือ? งานมงคลของลูกสาวคนโตบ้านเธอใกล้เข้ามาแล้วใช่ไหม?” เถาฮวายิ้มพลางเดินเข้ามา ก่อนยัดเมล็ดแตงโมกำหนึ่งใส่มือเมิ่งเจียวเจียวอย่างเป็นธรรมชาติ
รอยยิ้มบนใบหน้าหลี่ซิ่วเหมยจางลงเล็กน้อย ตอนนี้ยังพูดไม่ได้ “ยังไม่แน่ใจเลย เขาว่ากันอย่างนั้น แต่ต้องรอให้พวกเขากลับไปดูฤกษ์ก่อน”
“ถึงขั้นดูฤกษ์แล้ว งั้นก็ใกล้แล้วสิ ลูกชายคนโตบ้านเสิ่นกลับมาเพื่อแต่งงานโดยเฉพาะสินะ พอเขาแต่งเสร็จ ก็ถึงคิวเจียวเจียวของเราแล้ว” เถาฮวายื่นมือไปหยิกแก้มเมิ่งเจียวเจียวหนึ่งที แก้มเด็กน้อยทั้งนุ่มทั้งขาว ราวกับเต้าหู้อ่อน ๆ เธอแทบไม่กล้าออกแรง
เมิ่งเจียวเจียวเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เถาฮวา แล้วก้มหน้ากินเมล็ดแตงโมต่อ
เถาฮวาถอนหายใจ แววตาฉายความเสียดายอยู่ชั่วขณะ น่าเสียดายจริง ๆ ถ้าปีนั้นไม่เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้น ธรณีประตูบ้านเมิ่งคงถูกคนเหยียบจนพังไปแล้ว
เป็นเด็กสาวที่ดีอะไรอย่างนี้
“ถึงตอนนั้นต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกได้เลยนะ” เถาฮวาพูดพลางยิ้ม “เออ ได้ยินว่าลูกชายคนโตบ้านเสิ่นตอนนี้เป็นผู้บังคับกองพัน เงินเดือนเดือนละเจ็ดสิบแปดสิบหยวนแน่ะ หวยเหลียนบ้านเธอโชคดีจริง ๆ แต่งเข้าไปก็ได้เป็นภรรยานายทหารแล้ว”
เดือนละเจ็ดสิบแปดสิบหยวนเชียวนะ บางบ้านทั้งปีอาจหาเงินได้ไม่มากขนาดนี้ด้วยซ้ำ
ก่อนหน้านี้พวกเขาเอาแต่เห็นว่าบ้านเสิ่นยากจน ตอนนี้คนที่เสียใจไม่ได้มีแค่บ้านเดียวแล้ว
คิดได้อย่างนั้น เถาฮวาก็รู้สึกสบายใจขึ้นมาหน่อย
“นี่เป็นความสามารถของเด็กเอง เขาเอาชีวิตเข้าแลกถึงได้มา” หลี่ซิ่วเหมยยิ้มบาง ๆ
“ก็จริง งั้นฉันกลับก่อนนะ อ้อ แล้วทำไมไม่เห็นหวยเหลียนบ้านเธอเลย? สองวันนี้ไม่อยู่บ้านหรือ?” เถาฮวาเพิ่งลุกขึ้น ราวกับนึกอะไรบางอย่างได้จึงเอ่ยถาม
รอยยิ้มของหลี่ซิ่วเหมยจางลงไปอีก เธอไม่ใช่คนโง่ ย่อมฟังออกว่าคำพูดก่อนหน้านี้เป็นแค่เกริ่นนำ เถาฮวามาที่นี่วันนี้ก็เพื่อถามเรื่องนี้เป็นหลัก
ดูท่าข่าวลือในหมู่บ้านคงแพร่ไปแล้ว
“สองวันนี้ไม่ค่อยสบาย เลยนอนพักอยู่ในห้อง มีอะไรหรือ?”
“ใช่เลย อาสะใภ้เถาฮวา เมื่อก่อนก็ไม่เห็นอาสนใจพี่ฉันขนาดนี้ วันนี้เป็นอะไรไปหรือ? หรือว่าไปได้ยินข่าวลืออะไรข้างนอกมา?” เมิ่งเจียนอนพิงตักเมิ่งเจียวเจียว เงยหน้ามองเถาฮวา จากนั้นเมิ่งถิงก็ลุกขึ้นยืนเงียบ ๆ กอดอกแล้วเอียงศีรษะมองเธอ
เถาฮวาใจหล่นวูบ แย่แล้ว ลืมไปเลยว่าเจ้าสองตัวแสบนี้อยู่บ้าน
“ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอก แค่สองวันนี้ไม่เห็นเธอออกมา ก็เลยถามดู ถามไปอย่างนั้นเอง จริง ๆ นะ...” เถาฮวายิ้มพลางโบกมือ “เอ่อ ถ้าไม่มีอะไรแล้วฉันกลับก่อนนะ ซิ่วเหมย ถ้าต้องการให้ช่วยอะไรก็บอกได้เลย”
“ได้” หลี่ซิ่วเหมยยิ้มพลางเดินไปส่งถึงหน้าประตู ก่อนยกมือปิดประตู
“ลูกสาม ลูกสี่ พรุ่งนี้ไปสืบดูหน่อย ว่าข้างนอกเขาลือกันยังไง แล้วเรื่องนี้หลุดมาจากปากใคร”
“รู้แล้ว” เมิ่งเจียกับเมิ่งถิงพยักหน้า บ้านพวกเขาก็เป็นแบบนี้ ต่อให้ในบ้านทะเลาะกันจนบ้านแทบแตก ก็ไม่มีทางปล่อยให้คนนอกมานินทาว่าร้ายได้
“แล้วฉันล่ะ?” เมิ่งเจียวเจียวรออยู่ครู่หนึ่ง เห็นไม่มีใครเอ่ยถึงชื่อเธอ ก็อดถามไม่ได้ “ฉันต้องทำอะไร?”
หลี่ซิ่วเหมยชะงักไป ก่อนจะยิ้ม “ขอแม่คิดดูก่อนนะ พรุ่งนี้ลูกทำกับข้าวสักมื้อดีไหม แม่ไม่ได้กินกับข้าวฝีมือลูกมานานแล้ว”
“ใช่ หนูก็ไม่ได้กินกับข้าวฝีมือพี่รองมานานแล้ว...” เมิ่งเจียซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดเธอ ออดอ้อนเสียงหวาน
“ได้ พรุ่งนี้ฉันทำให้กินจนอิ่มเลย” เมิ่งเจียวเจียวยิ้มตาหยี ยื่นมือไปลูบกระหม่อมของเมิ่งเจียเบา ๆ