อยู่สถานเลี้ยงเด็กกำพร้าได้แปดวัน ซูเจียวก็หิ้วกระเป๋าเดินทางออกไป
พรุ่งนี้เธอมีนัดกินข้าว ต้องไปพบคน
ฟู่ซื่ออยากไปส่งเธอถึงสนามบิน แต่ซูเจียวห้ามไว้ “คุณแม่ฟู่ คราวหน้าวันหยุดฉันจะกลับมาเยี่ยมนะคะ คุณต้องดูแลตัวเองให้ดี ตอนนี้เรามีเงินแล้ว อยากกินอะไรก็กิน อยากใช้อะไรก็ใช้ อย่ามัวเสียดายเลยค่ะ”
“เดือนหน้าฉันจะโอนเงินให้คุณอีกนะคะ”
“เธอต่างหากที่ต้องดูแลตัวเอง”
ฟู่ซื่อมองเธอด้วยแววตาเจ็บปวดและห่วงใย “ดูตัวเองสิ ออกไปอยู่ข้างนอกผอมจนเหลือแต่กระดูกแล้ว ที่นี่ฉันไม่ได้ขัดสนเงินทองอะไร เธออยู่ข้างนอกอย่ามัวประหยัดเงิน กินของบำรุงร่างกายบ้าง...”
“ฉันกำลังลดน้ำหนักอยู่ แบบนี้สวยดีค่ะ”
“สวยตรงไหนกัน ผอมแห้งอย่างกับอะไร อ้วนขึ้นอีกหน่อยถึงจะสวย”
ซูเจียวไม่ได้เถียงกับเธอ เพียงยิ้มแล้วพยักหน้ารับ ก่อนขึ้นรถออกไป
ผ่านกระจกรถ เธอเห็นฟู่ซื่อยังยืนอยู่หน้าประตูสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า มองรถที่แล่นจากไปอย่างรวดเร็ว
เดินทางไกลทำให้เหน็ดเหนื่อย เธอจึงพักผ่อนหนึ่งคืน
วันถัดมา ซูเจียวก็ปรากฏตัวในคาเฟ่แห่งหนึ่งด้วยท่าทางกระปรี้กระเปร่า
รอไม่ถึงสองนาที จัวเหวินซินก็ปรากฏตัวในสายตาเธอ
“มานี่เร็ว”
ซูเจียวกวักมือเรียก “ฉันสั่งมาให้เธอโดยเฉพาะ มัคคิอาโต้ร้อน”
มัคคิอาโต้ร้อนเป็นกาแฟหนึ่งในหลายชนิดที่จัวเหวินซินชอบ
เธอเลื่อนเก้าอี้ออกแล้วนั่งลง จิบกาแฟไปคำหนึ่ง ความหวานของคาราเมลกับนมผสานเข้ากับรสขมฝาดของกาแฟ รสชาติไล่เรียงเป็นชั้น ๆ กลมกล่อมอย่างยิ่ง
“กลับมาเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”