“เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา”
ซูเจียวหัวเราะเบา ๆ “สำหรับคนที่อยู่ในระดับนั้น สิ่งที่ต้องการมากกว่าคือใครสักคนคอยอยู่เคียงข้างทางใจ ถ้าคุณสนใจ ฉันส่งช่องทางติดต่อเขาให้ได้ แล้วพวกคุณค่อยคุยกันเอง”
“ลองดูก็ได้”
เมื่อเห็นเว่ย์อี้จวินยอมเปิดใจ ซูเจียวก็ลากทั้งสองคนเข้ากลุ่มแชตเดียวกัน ทักทายกันสั้น ๆ แล้วรีบออกจากกลุ่มทันที
หลังจากเธอไปแล้ว จัวเหวินซินก็ลองส่งคำขอเป็นเพื่อนไปหาอีกฝ่าย
เว่ย์อี้จวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับ
คุยกันได้ไม่กี่วัน จัวเหวินซินก็โทรวิดีโอหาเขาทันที ช่างเด็ดขาดไม่อ้อมค้อมจริง ๆ
เว่ย์อี้จวินยังไม่รู้เลยว่าควรรับสายดีไหม
จนกระทั่งวิดีโอคอลเชื่อมต่อสำเร็จ
จัวเหวินซินมองใบหน้าเล็ก ๆ บนหน้าจอ ชายหนุ่มสวมแว่น ผิวขาวผ่อง ดูอ่อนเยาว์และใสซื่อ
เขากำลังนั่งยอง ๆ ปอกมันฝรั่งอยู่ในครัว แต่สายตาของเธอกลับอดเหลือบมองคอเสื้อที่เปิดอ้าอยู่ไม่ได้
ชั่วขณะนั้น จัวเหวินซินรู้สึกว่าตัวเองเหมือนคนลามกไม่มีผิด
ดีมาก!
เอาคนนี้แหละ!
จัวเหวินซินตัดสินใจอย่างรวดเร็ว
เรื่องเงินหรือมีงานทำหรือไม่ ล้วนไม่สำคัญแล้ว
สิ่งสำคัญคือทุกวันหลังเลิกงานได้กลับบ้านมามองใบหน้านี้ กินอาหารฝีมือเขา แล้วนอนหนุนแขนที่มีมัดกล้ามเรียงตัวสวยงามของเขา พอตื่นขึ้นมาในวันรุ่งขึ้น ไม่รู้ว่าจะสดชื่นเบิกบานขนาดไหน!
อายุยี่สิบเจ็ดแล้วนะ!
หมอนี่อายุยี่สิบเจ็ด แต่ดูเหมือนยี่สิบสอง ใบหน้าเนียนใสจนแทบจะมีน้ำหยดออกมา!
ส่วนเว่ย์อี้จวินนั้น...