ซูเจียวไม่ได้ยินเสียงในใจขององค์หรงหวัง
แต่ผู้ชายคนนี้เข้าใจง่ายเหลือเกิน ความคิดแทบจะเขียนอยู่บนใบหน้า
นางยิ้มพลางกุมมือองค์หรงหวังตอบ สบตาเขาด้วยแววตาอ่อนหวาน “เป็นวาสนาของหม่อมฉันที่ได้พบสามีผู้รักและไว้ใจหม่อมฉันเช่นท่าน”
ภายใต้แสงนุ่มนวลในห้อง สายใยรักของนางดูราวกับกลายเป็นเส้นด้ายไร้รูป ค่อย ๆ พันรัดหัวใจองค์หรงหวังไว้แน่นจนแทบไม่มีช่องว่าง
แม้แต่ซูเจียวฉบับดอกบัวขาวของเจ้าของร่างเดิม องค์หรงหวังก็ยังต้านทานไม่ไหว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงซูเจียวฉบับอัปเกรดพลัส
องค์หรงหวังรู้สึกเพียงว่าเมื่ออยู่กับซูเจียว ทั้งสองช่างรู้ใจกัน จิตวิญญาณผสานเป็นหนึ่ง และมีใจตรงกันเหลือเกิน!
“เจียวเจียว!”
เขาเรียกชื่อนาง พลางมองด้วยแววตาอ่อนโยน
ช่างเป็นความอ่อนโยนละเมียดละไมที่ทำให้นึกถึงเสือร้ายซึ่งก้มลงดอมดมกุหลาบ
ซูเจียวขานรับเบา ๆ แล้วยกถ้วยสุราใบเล็กขึ้นแตะถ้วยของเขา “ขอให้เราได้ดื่มสุราด้วยกัน ใช้ชีวิตเคียงคู่จนแก่เฒ่า มีพิณกับพิณคลอเคล้า ย่อมสงบสุขร่มเย็น”
ถึงองค์หรงหวังจะไม่ชอบอ่านหนังสือ แต่การศึกษาอย่างดีของราชวงศ์ก็ยังกรอกความรู้ใส่สมองเขามาบ้าง
เขาย่อมฟังเข้าใจคำพูดของซูเจียว มุมปากแทบจะยกขึ้นไปถึงฟ้า
ดวงใจดวงน้อยของเขากำลังสารภาพรัก หวังให้ชีวิตคู่ของทั้งสองกลมกลืนและอยู่เคียงกันจนผมขาวเหมือนวันนี้
องค์หรงหวังยกสุราในถ้วยดื่มรวดเดียวหมด “ชั่วชีวิตนี้ ข้าจะรักเจียวเจียวเพียงคนเดียว”
แน่นอน
สำหรับผู้ชายส่วนใหญ่ในยุคนี้ ความรักกับเรื่องบนเตียงสามารถแยกจากกันได้