“คารวะพระชายารอง!”
คุณหนีแซ่เจายืนประคองท้องน้อยที่เพิ่งนูนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะยอบกายคารวะและถามอย่างร้อนใจว่า “เจียเล่อเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ตอนนี้สบายดี เล่นอยู่กับเจ้าซีเอ๋อร์”
ซูเจียวโบกมือเบา ๆ “นั่งเถอะ ในเรือนของเจ้ามีเรื่องอะไรกันแน่? คนตั้งมากมายดูแลเด็กคนเดียวไม่ได้หรือ? คราวนี้ยังดีที่มาเจอฉัน ไม่อย่างนั้นหน้าหนาวแบบนี้ เด็กตัวเล็ก ๆ อยู่ลำพัง ถ้าหกล้มหรือชนอะไรขึ้นมาจะทำอย่างไร?”
“เป็นความผิดของหม่อมเอง!”
คุณหนีแซ่เจามีสีหน้าเอ็นดูเจียเล่อ นางอดกำผ้าเช็ดหน้าแน่นไม่ได้ “หม่อมยุ่งจนดูแลไม่ทั่วถึง อีกอย่างกว่าจะตั้งครรภ์ได้อีกครั้งก็ผ่านมาหลายปี หม่อมจึงเผลอละเลยเจียเล่อไปบ้าง”
“ไม่คิดว่าสาวใช้ชั้นต่ำพวกนั้นจะไม่เห็นเจียเล่อเป็นเจ้านายกันแล้ว ช่างน่าเกลียดนัก!”
ไม่ใช่ว่านางไม่รักเจ้าเจียเล่อ
อย่างไรเสีย เด็กคนนั้นก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขที่คลอดออกมาจากท้องนาง
เพียงแต่หมอบอกว่าเด็กในท้องตอนนี้อาจเป็นผู้ชาย นางจึงใส่ใจเป็นพิเศษหน่อย
“เจ้านี่นะ!”
ซูเจียวส่ายหน้าอย่างจนใจ “เจ้าเป็นคนเก่าแก่ของจวนแท้ ๆ ยังสะเพร่าได้ขนาดนี้”
“ฉันเห็นว่าเจียเล่อใกล้จะหกขวบแล้ว ไม่ใช่เด็กเล็กเสียทีเดียว ช่วงที่เจ้าตั้งครรภ์ก็ให้แกมาอยู่ที่คุ้มจัยเยว่ เรียนพิณ หมากล้อม กวี ตำรา และงานจัดการเรือนกับฉัน อย่างไรก็ต้องได้ใช้สักวัน”
คุณหนีแซ่เจาได้ยินเช่นนั้น ตอนแรกก็รู้สึกอาลัยอยู่บ้าง แต่จากนั้นก็ยินดีเป็นอย่างยิ่ง!
“ถ้าได้ติดตามพระชายารองพี่สาวเรียนรู้สักหลายวัน ก็ถือเป็นวาสนาของเจียเล่อแล้ว”
พระชายารองเก่งกาจเหลือเกิน
มีนางคอยปกป้อง เจียเล่อย่อมไม่เป็นอะไร หากได้เรียนรู้เคล็ดลับจากนางสักสองสามอย่าง วันหน้าเจียเล่อก็จะมีความสามารถพอเลี้ยงชีพและยืนหยัดด้วยตัวเอง