ท่านหญิงหรงหวัง — ไม่! ได้! ท้อง!
องค์หรงหวังเบิกตากว้างจนแทบถลนราวกับระฆังทองแดง ถึงขั้นไม่อยากเชื่อ จึงยกมือขึ้นแคะหูตัวเอง
“พูดอีกครั้งสิ”
หมอประจำวังเพิ่งออกมาจากห้อง คุกเข่าอยู่บนพื้น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก ร่างกายสั่นเทิ้มไปทั้งตัว “ทูลรายงานองค์หรงหวัง ท่านหญิง...ท่านหญิงไม่ได้ทรงพระครรภ์พ่ะย่ะค่ะ”
“เจ้าโกหก!”
เนี้ยนเซี่ยหันไปมอง “หากท่านหญิงไม่ได้ทรงพระครรภ์ แล้ววันนี้จะมีเลือดไหลออกมามากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“เจ้าสมรู้ร่วมคิดกับพระชายารองใช่หรือไม่ ถึงได้โกหกว่าท่านหญิงไม่ได้ทรงพระครรภ์? ช่างกล้านัก!”
องค์หรงหวัง: ……
พระองค์ทอดพระเนตรกวาดมองกลุ่มคนรอบข้างที่มีทั้งคุกเข่าและยืนอยู่ สูดหายใจเข้าลึกหลายครั้ง กว่าจะพอควบคุมอารมณ์ไว้ได้
“แน่ใจหรือว่าท่านหญิงไม่ได้ทรงพระครรภ์?”
หมอประจำวังผู้นี้คือหมอชราที่พระองค์ว่าจ้างมาด้วยพระองค์เองเมื่อไม่นานมานี้
หากจะบอกว่าเขาสมรู้ร่วมคิดกับพระชายารอง องค์หรงหวังย่อมไม่เชื่อ
“แน่ใจพ่ะย่ะค่ะ”
หมอประจำวังก้มหน้าต่ำ เหงื่อเย็นหยดลงพื้นทีละหยด แต่ก็ไม่กล้ายกมือขึ้นเช็ด “เลือดที่ไหลออกจากท่านหญิงมิใช่เพราะแท้งบุตรพ่ะย่ะค่ะ แต่เป็นเพราะประเดือนเดือนที่สะสมมาตลอดหลายเดือน จึงไหลออกมาไม่ขาดสาย”
“โกหกทั้งเพ!”
เนี้ยนเซี่ยตวาดตำหนิเสียงดัง
ยังไม่ทันพูดจบ องค์หรงหวังก็แค่นหัวเราะพลางมองนาง “เนี้ยนเซี่ย วางท่าราวกับมีอำนาจเสียยิ่งกว่าข้าอีกนะ”
“บ่าวมิกล้า!”
พอได้ยินน้ำเสียงเย็นเยียบขององค์หรงหวัง หัวใจเนี้ยนเซี่ยก็กระตุกวูบ รีบก้มศีรษะโขกพื้น “องค์หรงหวัง บ่าวโมโหเพราะคำพูดเหลวไหลของหมอไร้ความสามารถผู้นี้ จึงเผลอล่วงเกินระเบียบไปเพคะ”