ซูเจียวกระตุกมุมปากวูบหนึ่ง——
เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ?
เงินทุนของโรงพยาบาลตึงมือ
นี่คือวิธีที่พวกคุณเรียกว่าเงินทุนตึงมือเหรอ?
แต่ช่างเถอะ ยังไงก็เป็นนายทุนรายใหญ่ที่มาส่งเงินให้ฟรี ๆ เธอไม่ได้โลภอะไร แค่กำไรน้อยลงหน่อย ถึงตอนนั้นแคปซูลการแพทย์จะได้วางขายในโรงพยาบาลใหญ่ ๆ ได้อย่างทั่วถึง กำไรน้อยแต่ขายได้เยอะไงล่ะ
แถมยังสะดวกต่อการสร้างภาพลักษณ์ให้เธอ...ดูไม่ใจดำเกินไป จะได้ติดต่อกับเบื้องบนได้ง่ายขึ้น
ถึงอย่างไรเธอก็ไม่เชื่อว่าเหอเหรินจะซื้ออุปกรณ์กลับไปแล้วไม่ถอดชิ้นส่วนศึกษาวิจัย หรือไม่รายงานขึ้นไปเบื้องบน
พวกเขาต้องคุ้นเคยกับชิ้นส่วนเหล่านั้นดีแน่
ขายแพงเกินไปก็เสียชื่อเสียงสิ!
“สิบเครื่อง~”
ซูเจียวลูบคาง พยายามนึกถึงสต็อกของตัวเอง “มีไม่ถึงหรอก ถ้าคุณอยากได้ก็ต้องรอสักระยะหนึ่ง”
“ต้องรอนานแค่ไหน? ครึ่งปีหรือเปล่า?”
เหอเหรินถามย้ำอย่างกังวล “ตอนนี้คุณมีให้เราได้กี่เครื่อง?”
“ห้าเครื่อง”
“ก็ได้”
ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างคิดว่าตัวเองได้กำไรมหาศาล เรื่องจุกจิกเล็ก ๆ น้อย ๆ จึงไม่ได้นำมาต่อรองกัน
พวกเขาคุยเรื่องสัพเพเหระกันอยู่พักหนึ่ง
จากนั้นเหอเหรินก็ถามราวกับไม่ใส่ใจว่า “ผลิตโดยบริษัทต่างชาติแห่งไหนเหรอ?”
“ไม่ใช่บริษัทไหนทั้งนั้น ฉันทำเอง”
ซูเจียวตอบด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
เหอเหรินตกใจ “คุณ...ทำเองเหรอ? คุณทำเอง...คุณ...”
อืม...
ตกใจจนประสาทรวน ระบบภาษาก็เริ่มล่ม
ซูเจียวมองเขา “ฉันทำเองแล้วทำไม? ขอแค่ใช้ได้ผล คุณจะสนใจมากมายไปทำไม ถ้าจะเอาก็เซ็นสัญญา ไม่เอาก็ช่าง”
“คุณทำออกมาได้ยังไง?”
เหอเหรินถามอย่างตะลึง
ซูเจียวส่งเสียง “อืม” แล้วว่า “คำถามนี้ต้องคิดราคาอีกต่างหากนะ แต่ฉันบอกคร่าว ๆ ให้ได้ ของสิ่งนี้ฉันเรียกว่าแคปซูลการแพทย์เพื่อความงาม”