แต่ซูเจียวก็ไม่ได้คิดจะมีลูกอีกคน
เธอตามองค์หรงหวังกลับไปยังคุ้มจัยเยว่ แล้วปลอบประโลมหัวใจดวงน้อยที่แตกสลายของเขาจนดีขึ้น
วันรุ่งขึ้น ข่าวว่าองค์หรงหวังได้ลูกสาวอีกคนก็แพร่สะพัดไปทั่วทุกตรอกซอกซอยในเมืองหลวง
“เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเป็นลูกสาว เอาเงินมา เอาเงินมา”
“เฮ้อ~ องค์หรงหวังนี่ไม่ได้เรื่องจริง ๆ รู้อย่างนี้ไม่น่าเดิมพันเลยว่าจะได้ลูกชาย เขาคงไม่มีวาสนาได้ลูกชายหรอก!”
“คำพูดแบบนี้พูดส่งเดชไม่ได้นะ อีกอย่าง องค์หรงหวังก็มีลูกชายแล้วนี่ มีลูกชายสักคนก็นับว่ามีแล้ว”
นับตั้งแต่วังองค์หรงหวังมีลูกสาวติดต่อกันสามคน พวกชอบหาเรื่องสนุกก็เปิดโต๊ะพนันกันว่าเด็กคนถัดไปจะเป็นชายหรือหญิง
ถึงขั้นมีคนแอบวางเดิมพันกันในจวนของตระกูลขุนนางบางตระกูลด้วย
ข่าวนี้แพร่ไปถึงในวังอย่างรวดเร็วเช่นกัน
พระพันปียกพระหัตถ์นวดพระขมับ พลางถอนพระทัยยาว
พระนางคิดเท่าไรก็ไม่เข้าใจ
เป็นไปได้อย่างไรที่ท้องทั้งห้าครั้งจะได้แต่ลูกสาว?
ตามที่พระนางคาดไว้ มีลูกชายสามคน ลูกสาวสองคนจึงจะดีที่สุด แต่กลับไม่เห็นเหลนชายตัวน้อยสักคน
พระนางอยากจะบอกว่าผู้หญิงในจวนพวกนั้นไม่ได้เรื่อง ให้กำเนิดลูกชายไม่ได้ แต่ผู้หญิงทั้งห้าคนก็ยังไม่มีใครให้กำเนิดลูกชาย นี่มัน...
หรือว่าจะส่งผู้หญิงอีกสองคนไปให้บุตรชายคนเล็กลองดู?
พระพันปีทรงคิดเช่นนั้น แล้วก็เรียกซูเจียวเข้าเฝ้า ตั้งพระทัยจะให้นางพาหญิงสาวสองคนที่เพิ่งคัดเลือกได้กลับไปด้วย
“หม่อมฉันไม่ขัดข้องที่จะพาน้องสาวทั้งสองกลับไป เพียงแต่...”
ซูเจียวเม้มริมฝีปากเล็กน้อย แววตาลังเล “ช่วงนี้ท่านอ๋องอารมณ์ไม่ค่อยดี หากพาน้องสาวกลับไปตอนนี้ ท่านอ๋องคงไม่เรียกใช้งานพวกนางเพคะ”