ในฐานะสาวใช้คนสนิทที่คอยรับใช้ซูเจียวมาหลายปี โหรยจวี่กลับถูกเบียดจนกระเด็นออกไปอยู่นอกวงแล้ว
นางมองคุณหนีแซ่เจาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ และกำลังนวดขาให้ซูเจียวด้วยสีหน้าไร้อารมณ์ แววตาชาเฉย
เดี๋ยวนะ?
หม่อมทั้งหลาย พวกคุณไม่รู้สึกหรือว่าระยะห่างระหว่างพวกคุณกับเจ้านายของฉันมันชวนให้คิดไปไกลเกินไปแล้ว?
แต่ละคนมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ ไม่ยอมเอาไปใช้กับองค์หรงหวัง แต่กลับมาใช้กับเจ้านายของฉัน นี่มันเรื่องอะไรกัน?
ฉัน!
ต่างหากที่เป็น!
สาวใช้ใหญ่!!!
……
เวลาผ่านไปชั่วพริบตา สองปีล่วงเลยไป ซูเจียวได้รับความโปรดปรานแต่เพียงผู้เดียว ทว่าก็ยังไม่มีข่าวเรื่องตั้งครรภ์
พระพันปีเริ่มเร่งรัดเรื่องมีทายาททั้งทางตรงและทางอ้อม
ซูเจียวรำคาญที่จะฟังคำพูดพวกนั้น และคิดจะจัดการให้จบในคราวเดียว จึงเตรียมหาคนมารับผิดแทน
แต่พอมองคุณหนีแซ่เจาที่อยู่ทางซ้าย ซึ่งอ่อนโยนดุจสายน้ำและคอยปรนนิบัตินางอย่างเอาใจใส่ มองคุณหนีแซ่เมิ่งกับคุณหนีแซ่ลีที่อยู่ด้านหน้า กำลังส่งสายตาหวานหยาดเยิ้มพร้อมแสดงความสามารถ แล้วมองอนุตู้ที่ช่วยเลี้ยงลูกและคิดบัญชีให้นางอีก……
ช่างเถอะ ลงมือไม่ลงจริง ๆ
คงต้องพึ่งคุณแล้วล่ะ แพะรับบาปเจ้าเก่า ท่านหญิงหรงหวังที่รักของฉัน ไม่ได้เจอกันมาหลายปีเลยนะ!
เมื่อตัดสินใจได้ ซูเจียวก็เริ่มแสดงละคร
นางใช้ทักษะการแสดงอันยอดเยี่ยม พยายามแสดงให้องค์หรงหวังเห็นว่า——
ฉันอยากมีลูกสักคนมาก
ฉันอยากมีลูกเหลือเกิน
ฉันกังวลจนเริ่มขาดสติ เพราะอยากมีลูกเหลือเกิน
สองเดือนต่อมา นางกลืนยาที่ปรุงขึ้นเองหนึ่งเม็ด แล้วเข้าวังไปหาพระพันปี โดยอ้างว่า “ขอพรให้ตั้งครรภ์” เพื่อเรียกหมอหลวงมาตรวจ
หมอหลวงจับชีพจร……
ให้ตายเถอะ! พระชายารองขององค์หรงหวังถูกวางยาทำให้มีบุตรไม่ได้แล้ว!