“ตึง ตึง ตึง ตึง~”
003 เปิดร้านค้าของระบบ “ไอเท็มโกงที่ผู้ทำภารกิจทุกคนต้องมี น้ำพุวิเศษ หยดเดียวช่วยให้สดชื่นกระปรี้กระเปร่า ครึ่งขวดช่วยต้านความแก่ คุณไม่หวั่นไหวบ้างเลยหรือ?”
“แถมยังผสมง่ายมากด้วยนะ! แค่เอาไปชงเป็นน้ำให้ลูกค้าดื่มสักแก้วก็พอ”
003 พูดต่อ
ซูเจียวลูบคางครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ที่คุณพูดก็มีเหตุผลดีนะ”
“ฮิ ๆ ๆ~”
003 หัวเราะออกมา “งั้นเจ้าบ้านอยากได้แบบรุ่นลดสเปก หรือว่า…”
“แต่ฉันไม่ฟัง”
ซูเจียวพูดเสริมต่ออีกประโยค
003 ชะงักค้างทันที
“น้ำพุวิเศษมีประสิทธิภาพดีจริง ใช้งานก็สะดวก แต่คุณลืมหรือเปล่าว่าโลกที่เราอยู่ตอนนี้เป็นสังคมสมัยใหม่”
ซูเจียวอธิบาย “ถ้าใช้กับตัวฉันคนเดียวก็ไม่มีปัญหา แต่ฉันเปิดร้านอยู่ ต่อไปร้านใหญ่โตขึ้น ลูกค้ามากขึ้น ก็ยากจะรับประกันว่าจะไม่มีใครเอายาหรืออะไรทำนองนั้นไปตรวจ”
“พอถึงตอนนั้น ถ้าพบว่ายาไม่มีประโยชน์เลย ฉันจะอธิบายยังไง?”
“ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าควบคุมปริมาณน้ำพุวิเศษไม่ดีจนเซลล์คนงอกใหม่ ย้อนวัยกลับเป็นหนุ่มสาว แล้วมีอายุยืนถึงร้อยยี่สิบหรือร้อยสามสิบปี ว้าว~ แค่ไปโรงพยาบาลตรวจ ก็เจอปาฏิหาริย์ทางร่างกายเข้าให้ทีละคน”
“ถ้าเกิดไปเข้าตาหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง แล้วส่งคนมาตรวจร้านเป็นประจำสามวันดีสี่วันไข แบบนี้ร้านยังจะเปิดต่อได้ไหม?”
สิ่งที่เธอได้เรียนรู้มากที่สุดจากโลกก่อน ก็คือ—การหลีกเลี่ยงความเสี่ยง
ให้ตายเถอะ
วิธีหลีกเลี่ยงความเสี่ยงของพวกนักธุรกิจนั่นมีสารพัดรูปแบบไม่ซ้ำกันเลยจริง ๆ
ใช่ว่าซูเจียวจะกลัวเรื่องอะไร
เธอแค่กลัวความยุ่งยาก