“ยินดีด้วยค่ะ โฮสต์พี่ คะแนน 1,100 แต้มเข้าบัญชีแล้ว”
003 จุดพลุอิเล็กทรอนิกส์ชุดหนึ่งให้ซูเจียวในพื้นที่ระบบ “เจ้าของร่างเดิมพอใจมาก ถึงกับอยากมอบคะแนนให้พี่อีกหนึ่งร้อยแต้มด้วยค่ะ”
ซูเจียว: ???
“แล้วคะแนนของฉันล่ะ?”
ทำไมยังเป็น 1,100 เหมือนเดิม ไม่ควรเพิ่มขึ้นมาอีก 100 แต้มเหรอ?
“เธอไม่มีคะแนนแล้วค่ะ”
เสียงอิเล็กทรอนิกส์ของ 003 เจือแววไร้เดียงสา “เธออยากให้ก็จริง แต่ตอนนี้เป็นหนี้อยู่ค่ะ คงต้องทำงานเป็นตัวละครประกอบไปสักพัก ถึงจะใช้หนี้ที่ค้างไว้หมด”
“เป็นหนี้?”
“โฮสต์พี่ พวกเราทำงานก็ต้องใช้คะแนน พวกเธอจ้างพวกเรามาทำงาน ก็ต้องจ่ายค่าจ้างไม่ใช่เหรอคะ?”
ซูเจียว: ……
“สรุปแล้ว พวกคุณก็เป็นแค่นายหน้า?”
“อย่าพูดให้ฟังดูแย่ขนาดนั้นสิคะ การถูกพวกเราจับมาเป็นเป้าหมายภารกิจ แล้วยังมีโอกาสเริ่มบทละครใหม่อีกครั้ง นั่นเป็นโชคดีของพวกเธอมากเลยนะคะ!”
ซูเจียว: ……
“เอาเถอะ ไปกันเถอะ โลกต่อไป”
จะเป็นนายหน้าหรือไม่ก็ไม่สำคัญ อย่างไรเป้าหมายของเธอก็ไม่ใช่การเก็บคะแนน และไม่ใช่การเริ่มบทละครใหม่ เธอแค่อยากได้ความเป็นอมตะเท่านั้น
เรื่องอื่นไม่เกี่ยวกับเธอ
“ได้เลยค่ะ~”
003 ลากเสียงยาว “เชิญโฮสต์พี่ค่ะ~”
เพียงพริบตา ซูเจียวก็เปลี่ยนมาอยู่ในร่างใหม่
ตอนนี้เธอกำลังนอนเอนอยู่บนโซฟาเล่นโทรศัพท์มือถือ ยกขาข้างหนึ่งพาดขึ้น รองเท้าส้นสูงห้อยอยู่ที่ปลายเท้าอย่างหมิ่นเหม่ พอสายตากวาดไปเห็นข้อมือ ก็พบกำไลหยกสีม่วงวงหนึ่ง สีสวยมากแต่เนื้อหยกไม่ค่อยโปร่งใส ราคาประเมินคงอยู่ที่ห้าหกหมื่นเท่านั้น
ผ่านมาหลายโลกแล้ว ฝีมือการชื่นชมอัญมณีและเครื่องประดับของซูเจียวเรียกได้ว่าพัฒนาจนอยู่ในระดับสูงทีเดียว