ตั้งแต่โบราณกาล เจียงหนานและพื้นที่แถบนี้ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศชวนหลงใหล
ตอนนี้เพิ่งเข้าสู่ฤดูร้อน ผู้คนที่เดินอยู่บนถนนต่างเปลี่ยนมาสวมเสื้อบางกันหมดแล้ว
ชายหนุ่มรูปงามสวมเสื้อคลุมยาวเดินออกมาจากสำนักศึกษา พอดีกับหญิงสาวในกระโปรงผ้าโปร่งสีแดงชมพูที่กำลังจะเดินเข้าไป สายตาของทั้งคู่ประสานกันกลางอากาศ ใบหน้าอ่อนเยาว์ขาวสะอาดของทั้งสองพลันแดงระเรื่อ
พ่อค้าแม่ค้าริมถนนต่างตั้งแผงขายชาน้ำเย็นกันแล้ว
ยังมีคณะกายกรรมที่เดินทางมาถึงที่นี่ หิ้วไหใบใหญ่ขึ้นโยนไปมา ไหหนักอึ้งใบนั้นกลับเชื่องมือ ราวกับผีเสื้อแสนสวยที่บินวนไปตามส่วนต่าง ๆ ของร่างกาย ทำเอาผู้ชมตาลาย
ยังมีคนพ่นไฟ คนจูงลิงออกมาขอทานและแสดงฝีมือ...
ซูเจียวดูอย่างเพลิดเพลิน จึงโยนเงินสองตำลึงลงในชามตามใจชอบ
ชายร่างผอมสูงราวกับไม้ไผ่ร้อง “โอ๊ย!” ก่อนจะกล่าวว่า “ขอบคุณคุณหนูที่ให้เงินรางวัล! คุณหนูช่างเป็นคนดีจริง ๆ!”
“แต่ดูหน้าคุณหนูแล้วไม่คุ้นเลย ช่วงสองวันนี้อยู่ในเมืองต้องระวังตัวหน่อยนะครับ”
ได้ยินเช่นนั้น ซูเจียวก็เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “ทำไมล่ะ?”
“ฮ่องเต้เสด็จมาแล้ว ได้ยินว่ายังพาผู้สูงศักดิ์มาด้วยอีกหลายคน คุณหนูระวังอย่าไปล่วงเกินพวกเขาเข้าล่ะครับ”
“ไม่หรอก จะบังเอิญเจอกันได้ยังไง”
“คุณหนูมาจากไหนหรือครับ? ผมคุ้นเคยกับเมืองนี้ดี ถ้าคุณหนูอยากให้ใครพาเที่ยวก็มาหาผมได้เลย”
“มาจากอู่เฉิง เล่าให้ฉันฟังละเอียดหน่อยสิว่าในเมืองมีที่ไหนน่าสนุกบ้าง?”
ดูเหมือนชายคนนี้จะคุ้นเคยกับสถานการณ์ในเมืองจริง ๆ พอเปิดปากก็แนะนำได้ว่าร้านไหนซื่อตรงไม่เอาเปรียบลูกค้า ร้านอาหารไหนรสชาติดี...