“บริษัทการเงินซิงหยู่?”
เมื่อได้ยินซูเจียวเอ่ยชื่อบริษัทนี้ ทุกคนในห้องต่างมีสีหน้างุนงง
อะไรนะ?
หรือจะเป็นบริษัทการเงินข้ามชาติที่พวกเขาไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน?
ซูเจียวเล่นมือของฉีซั่วที่ยื่นมาให้พลางพูดอย่างไม่ใส่ใจว่า “อย่าคิดมากเลย ก็แค่บริษัทเล็ก ๆ บริษัทหนึ่ง คนรับผิดชอบชื่อเจ้าฉี เป็นคนท้องถิ่นนี่แหละ แค่คนคนนี้...มาหาเรื่องฉัน”
บริษัทนี้เองที่ปล่อยเงินกู้นอกระบบให้เจ้าของร่างเดิม
ตอนแรกเจ้าของร่างเดิมกู้มาแค่สามพัน แต่เงินที่ได้รับจริงกลับมีเพียงสองพันห้า
แต่เรื่องนั้นยังไม่เท่าไร
เพื่อรักษาภาพลักษณ์ว่า “ร่ำรวย” ต่อหน้าเพื่อนร่วมชั้น เจ้าของร่างเดิมจึงกู้เงินครั้งแล้วครั้งเล่าเพื่อนำไปใช้จ่ายในกลุ่มสาวสวยปลอม
มองเผิน ๆ กลุ่มสาวสวยปลอมดูเหมือนไม่ได้ใช้เงินมาก แต่ครั้งหนึ่งก็หลายสิบหรือหลายร้อย วันหนึ่งจ่ายสักสองสามรอบ เงินไม่กี่พันแทบไม่พอใช้
บางครั้งเจ้าของร่างเดิมยังต้องแสร้งทำเป็นใจกว้าง เลี้ยงข้าวคนอื่น ตอนออกไปตก “ปลา” ก็ยิ่งไม่เคยเสียดายเงิน ไม่ว่าจะเป็นร้านอาหารหรูหรือเช่ารถหรู...
แต่ตัวเธอเองไม่มีเงิน
เธอจึงต้องกู้เงินจากบริษัทเงินกู้นอกระบบครั้งแล้วครั้งเล่า
จากสามพันเป็นสามหมื่น แล้วก็เพิ่มเป็นแสนในภายหลัง...จำนวนมากขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอแบกรับไม่ไหวและไม่มีปัญญาชดใช้ สุดท้ายก็ถูกหนี้สินมหาศาลบีบจนสิ้นหวัง กระโดดตึกฆ่าตัวตาย
ส่วนเงินก้อนนี้ เจ้าหนี้ยังตามไปทวงจากพ่อซูและแม่ซู กระทั่งซูเย่พี่สาวของเธอก็ไม่เว้น
แน่นอน~
เวลานี้ซูเจียวไม่มีทางบอกเชียนอูโย่วกับคนอื่น ๆ ว่าเธอเคยกู้เงินก้อนเล็กจากบริษัทนี้ จึงทำได้แค่ยกเจ้าของบริษัทมาเป็นข้ออ้าง