ท่าทางมึนเมาเคลิบเคลิ้มแบบนี้ ขนาดบอกว่าไม่ได้ดื่ม เฉินหลี่ยังไม่เชื่อเลย
กลัวจะดื่มไปไม่น้อยเลยล่ะ
ฤทธิ์แอลกอฮอล์ขึ้นหัว ถึงทำให้คุณหนูใหญ่ไฮโซคนนี้ เผยท่วงท่ายั่วยวนเช่นนี้ต่อหน้าเขา ชายหนุ่มที่เป็นแค่คนรักเล็กๆ ที่ปกตินางไม่เคยมอง
"ดื่มมานิดหน่อยน่ะ~"
ซูเจียวพยักหน้ายิ้ม "นึกถึงคุณนิดหน่อยน่ะ"
นึกถึง... เขา?
แม้รู้แก่ใจว่าคำพูดนี้เชื่อได้แค่ส่วนเดียว เฉินหลี่ก็ยังอดอมยิ้มไม่ได้
"คุณทำอะไรอยู่?"
ซูเจียวถามอีก
หากเป็นเมื่อก่อน เฉินหลี่คงโกหกหลอกนาง
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนก่อน
หนึ่งคือคุณหนูใหญ่รู้แล้วว่าเขาเปิดบริษัทนอกบ้าน แล้วยังช่วยเหลือ
สองคือ...
คุณหนูใหญ่ในคืนนี้ ทำให้คนปฏิเสธได้ยากจริงๆ
เฉินหลี่จึงตอบตามตรง "กำลังยุ่งเรื่องบริษัทครับ มีสัญญาสองฉบับยังไม่ได้เซ็น"
"แล้วมีใครรังแกคุณไหม?"
"ไม่มีครับ"
"ไม่มีจริงๆ น่ะ?"
ซูเจียวเบิกตากลมโตเปียกชื้นเล็กน้อย พูดอย่างจริงจัง "ถ้าโดนคนอื่นรังแก ต้องบอกฉันนะ ฉันจะออกหน้าให้เอง"
"คุณเป็นคนของฉันนะ ให้ฉันรังแกได้คนเดียว"
เฉินหลี่ฟังแล้วหัวเราะเบาๆ ทันที "พึ่บ"
"คุณหัวเราะอะไร? ที่ฉันพูดไม่ถูกหรือไง?"
ซูเจียวถาม
"ถูกครับ ที่จยาซินพูดถูกหมดแหละ"
ทั้งน่ารัก ทั้งหวงคนของตัวเอง
ไม่แปลกใจเลยที่บ้านกู้เอ็นดูนางนัก
เฉินหลี่คิดพลางนึกถึงของขวัญราคาแพงหลายชิ้นที่นางส่งให้เขาในวันนี้ รอยยิ้มบนริมฝีปากยิ่งเด่นชัด
แถมใจป้ำอีกต่างหาก
ไม่แปลกใจเลยที่มีเพื่อนเต็มเมือง เขาจำยังไม่หมดเลยด้วยซ้ำ
คุยต่ออีกสองสามประโยค ซูเจียวก็ตาปรือ ครึ่งหลับครึ่งตื่น ท่าทีเหมือนจะหลับ
นางงอนิ้วมือที่ทาเล็บสีแดงอิฐ "ประธานเฉิน คุณขยับเข้ามาใกล้หน่อย"
"ห๊ะ?"
เฉินหลี่ประหลาดใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังเข้าใกล้เลนส์กล้อง
จากนั้นก็ได้ยินเสียง "หอม~" จากปลายสาย
"ประธานเฉิน ฝันดีนะ"
พูดจบ ซูเจียวไม่ให้เวลาเฉินหลี่ได้ตั้งตัว กดวางวิดีโอไปตรงๆ
ทิ้งให้เฉินหลี่จ้องหน้าจอที่มืดไปแล้ว เรียกสติกลับคืนมาไม่ได้อยู่นาน
เขายกมือขึ้นมาสัมผัสแก้มตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ทั้งที่ห่างกันแค่หน้าจอแท้ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือน... โดนจูบจริงๆ...
อยู่นานกว่าจะตั้งสติได้ หันกลับไปสนใจคอมพิวเตอร์
——ผู้รับจ้างเลือกของตกแต่งภายในและอุปกรณ์ติดตั้งถาวร รวมถึงเฟอร์นิเจอร์ ไฟประดับ...
[ประธานเฉิน ฝันดีนะ]
——แบบแปลนตกแต่งภายในปรับปรุง รุ่น 4.0...
[ประธานเฉิน ฝันดีนะ]
เฉินหลี่ก็อยากอ่านสัญญาอยู่หรอก แต่ประโยคนี้มันลอยไปมาในหัวตลอด แถมยังมีใบหน้าของซูเจียวที่เหมือนดอกบัวอีก
ลอยไปลอยมา~
ลอยจนสมองเขาโล่ง ว่างเปล่า
ประธานเฉิน~
เฮอะ~
อยู่พักใหญ่ เฉินหลี่ถึงยิ้มแห้งๆ "ถ้าวันไหนเป็นจริงก็ดีสิ"
ถ้าวันไหนที่คำว่า "ประธานเฉิน" จากปากของคุณหนูใหญ่ ไม่ใช่คำเย้าแหย่ ไม่ใช่คำล้อเล่น
แต่เป็นตอนที่เขามีคุณสมบัติพอจะยืนเทียบเท่ากับบ้านกู้ได้จริงๆ
บางที... คุณหนูใหญ่ผู้นั้น...
แววตาของเฉินหลี่ฉายความมืดหม่นวาบหนึ่ง สุดท้ายก็ดึงความคิดกลับมาสนใจสัญญา
ซูเจียวไม่ได้สนใจว่าเขาคิดอะไร
นางปิดมือถือ ตาปิดเตรียมเข้านอน
ไม่คิดว่า 003 ในหัวนางจะหัวเราะก๊าก "โฮสต์ ท่านทำให้เป้าหมายภารกิจอมยิ้มไม่หุบเลย"
"ข้าเป็นจิ้งจอกนะ~"
ซูเจียวตอบทั้งหลับตา "อย่ากวนข้า ข้าจะนอนแล้ว"
003 เห็นดังนั้นก็เข้าสู่สภาวะหลับสนิท ไม่รบกวนนางอีก
ต่อมาซูเจียวก็สงบนิ่งมาก
ทุกวันไม่ใช่ใช้เงิน ก็อยู่บนเส้นทางใช้เงิน ทำเอาสไตล์ผลาญทรัพย์ของเจ้าของร่างเดิมเด่นชัดสุดๆ
วันนี้ซื้อกระเป๋า พรุ่งนี้ซื้อบ้าน มะรืนนี้ซื้อเครื่องเพชร
สร้อยข้อมือทองหนักร้อยกว่ากรัม ซื้อราวกับราคาส่ง
หยกเขียวจักรพรรดิ หยกม่วงตระกูลชุนไต่ จัดเป็นชุดๆ
ซื้อมาก ลงมือยักย้ายเล็กๆ น้อยๆ ก็ง่าย
ซูเจียวแอบยัดของไปเกือบครึ่งหนึ่งเก็บไว้ในพื้นที่ระบบ
ยังอ้างว่าเปิดรีสอร์ทเชิงเกษตร เปิดซุปเปอร์มาร์เก็ต เป็นข้ออ้าง สะสมธัญพืชเครื่องปรุงมากมาย ข้าวของเบ็ดเตล็ดสารพัด ยัดเข้าพื้นที่ระบบ
003 เห็นแล้วยังอดถอนหายใจไม่ได้ นางมีโรคชอบเก็บสะสมหรือเปล่า?
ซูเจียวไม่สนใจมัน
นางแทบไม่สนใจเฉินหลี่ด้วยซ้ำ
นี่ทำให้เฉินหลี่รู้สึกเหมือนคืนนั้นเป็นฝันหวานลมๆ แล้งๆ ตื่นขึ้นมาก็รู้สึกไม่สบอารมณ์ไปหมด
ใจมันค้างๆ คาๆ
อยากพบคุณหนูใหญ่คนที่เมาแล้วจะบอกว่าคิดถึง จะหอมเขาอีกครั้ง!
ในเวลาเดียวกัน เพราะคราวก่อนซูเจียวกลับไป พูดถึงซุนรุ่ยแห่งถู่ไข่กรุ๊ปอยู่สองสามคำ
คุณพ่อกู้เลยคอยดูแลเป็นพิเศษอยู่สองส่วนโดยไม่รู้ตัว
เขตพัฒนาเป่ยเฉิน ก็เลยถูกรวบเข้ากระเป๋าตระกูลซุนไป
ไม่นาน ซุนรุ่ยก็ส่งสัญญามาถึงมือเฉินหลี่
เฉินหลี่: ???
"ท่านซุนหมายความว่า งานออกแบบตกแต่งภายในเขตพัฒนาเป่ยเฉินครั้งนี้ พวกเราทำ?"
ฟ้าประทานพายมาให้นี่ ก็ไม่ใช่แบบนี้ใช่ไหม?
บริษัทของพวกเขาเพิ่งเปิดมาไม่นาน งานใหญ่ขนาดนี้ ตกเป็นของพวกเขาแล้ว?
ซุนรุ่ยหัวเราะอย่างเปิดเผย "ความสามารถของบริษัทซินเซิ่งนั้นประจักษ์แก่ทุกสายตา ยิ่งไปกว่านั้น ครั้งนี้ที่ตระกูลซุนเราคว้าเขตพัฒนาเป่ยเฉินมาได้ ก็ต้องขอบคุณประธานเฉินอย่างยิ่ง"
เขาช่วย?
เฉินหลี่ยิ่งงุนงง
โปรเจกต์ระดับร้อยล้าน เขาจะช่วยอะไรได้?
ถึงจะฉงน แต่ก็ไม่ขัดขวางเฉินหลี่ยิ้มตอบ "ท่านซุนเกรงใจไป เราไปข้างใน ค่อยๆ คุยกันดีกว่า"
ซุนรุ่ยหรี่ตามอง พินิจพิเคราะห์เฉินหลี่โดยไม่ให้อีกฝ่ายจับสังเกต
เฮ้อ~
ไม่แปลกใจเลยที่หมอนี่เข้าตาคุณหนูใหญ่บ้านกู้ผู้เรื่องมากเป็นยอดคน
หน้าตาหล่อดีเด่นจริงๆ!
เขาดูแล้วยังอดรู้สึก...
เฉินหลี่ไม่ได้สังเกตความผิดปกติในแววตาคนเลย ยังคงพยายามคาดคั้นถาม
ในที่สุดก็ถามจนรู้ชื่อของกู้เจียซิน
เป็นนางที่ช่วยเขาอีกแล้วนะ~
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้ติดต่อกัน เขายังนึกว่านางลืมเขาไปแล้วเสียอีก!
พอเซ็นสัญญาเสร็จ เฉินหลี่นั่งเหม่อบนเก้าอี้ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่
ในเวลาเดียวกัน ซูเจียวกำลังค้นดูร้านค้าระบบ
เจ้าของร่างคือคุณหนูใหญ่ไร้ประสบการณ์บริหารจัดการใดๆ แถมยังเป็นแจกันดอกไม้ประดับที่ใครๆ ก็รู้
คุณพ่อกู้จะถูกกุเรื่องล้มละลายก็คืบคลานมาจ่อคอหอยแล้ว
ถ้านางอยู่ดีๆ ลุกขึ้นไปรับช่วงบริษัท ยังทำให้บริษัทดำเนินกิจการดีมีสีสันเลิศเลอ นั่นย่อมไม่ใช่เรื่องจริงแน่
เกรงว่าใครก็คงสงสัยว่าไม่ชอบมาพากล
เตือนคุณพ่อกู้ให้ระวัง?
เกรงว่าตอนนี้คุณพ่อกู้อาจติดกับไปแล้ว คงไม่ทันการณ์
ที่สำคัญที่สุด... นางก็คุมบริษัทไม่เป็น!
"ถ้าอย่างนั้นโฮสต์คิดจะทำอะไร?"
003 ถามอย่างสงสัย
อีกด้านก็เห็นซูเจียวกำลังดูนิ้วทอง มันตาเป็นประกาย น้ำเสียงอ่อนหวาน "โฮสต์ที่รัก ท่านลองใช้ตัวนี้สิ--บุฟฟ์อัจฉริยะด้านธุรกิจ แค่พันห้าร้อย"
ซูเจียวกวาดตาดู ไม่สนใจ
"ตัวนี้--ระบบย่อยระเบิดรวย สองพันห้าร้อย แค่ใช้เงินก็ได้ตามข้อกำหนดของเจ้าของร่างเดิมเป๊ะ"
ซูเจียวส่ายหน้าเบาๆ
นางมีแต้มอยู่ห้าพัน
แต่นิ้วทองพวกนี้ก็ถูกมากนะ หลักพันสองพันก็มี
ดูเหมือนระบบจะดูแลผู้ทำภารกิจดีจริงๆ
"เอาตัวนี้ก็แล้วกัน"
สองสามนาทีต่อมา มือของซูเจียวแตะลงบนนิ้วทองตัวหนึ่ง "ประตูสู่สองภพ สี่พันแต้ม เพิ่มอีกห้าร้อยยังระบุประเภทโลกที่ทะลุมิติได้"
นี่ก็จ่ายไปถึงสี่พันห้าแล้วนะ~
"ท่า... แน่ใจหรือ?"
003 กลั้นเสียงที่เกือบหัวเราะรอด ถามเสียงเบาพร้อมความระมัดระวัง