เยี่ยหลันก็เหมือนกับเจ้าของร่างเดิม เป็นพวกผลาญเงินทั้งคู่
ของที่ทั้งสองชอบซื้อก็คล้ายกันมาก
นาฬิกาแบรนด์ดัง รถหรู
พอคุยกันจึงถูกคออย่างมาก
ดังนั้นตอนที่บริษัทประกันมาถึง ทั้งสองก็ยืนกอดคอเกาะไหล่ซุบซิบกันอยู่ข้างรถ กำลังคุยกันว่าอีกไม่กี่วันจะไปใช้เงินก้อนโตที่ไหนดี
“พี่กู้ ตอนเย็นมีนัด สนใจไหม?”
เซ็นเอกสารเรียกร้องค่าสินไหมเสร็จ เยี่ยหลันพลางถามเธอ
ซูเจียวครุ่นคิด “ที่ไหนเหรอ?”
“ที่เดิม มู่เซ่อ มีแต่คนรู้จักกันทั้งนั้น อืม… หลัวอิงบอกว่าจะพาคนเข้าวงการคนหนึ่ง ไอ้หนูตระกูลซุนนั่นแหละ”
“ตระกูลซุนไหน?”
“ตระกูลซุนของถู่ไข่กรุ๊ปน่ะ”
ถู่ไข่…
ซูเจียวหรี่ตาลงเล็กน้อย บังเอิญจริง ๆ เลยนะ
ก่อนหน้านี้เพิ่งโกหกไป เดี๋ยวก็มีข้ออ้างมาให้แก้ตัวส่งตรงถึงที่
“ไปสิ ยังไงตอนค่ำก็ไม่มีอะไรทำ”
ซูเจียวตอบตกลงทันที เยี่ยหลันจึงโทรศัพท์เรียกคนมารับ แล้วตรงไปที่บาร์มู่เซ่อเลย
ตอนนี้ข้างนอกฟ้ามืดแล้ว แสงนีออนที่ส่องประกายจะสว่างแค่ไหน ก็ยังไม่สวยเท่าแสงไฟที่หน้าบาร์มู่เซ่อ
ยืนอยู่ตรงประตู เหมือนจะได้ยินเสียงที่ดังออกมาจากข้างใน
ครึกครื้นและเร้าใจ
เจ้าของร่างเดิมกับเยี่ยหลันเป็นลูกค้าประจำของที่นี่อยู่แล้ว ไม่ต้องให้ใครพา ก้าวเท้าตรงไปยังห้องส่วนตัวที่พวกเขาเคยใช้ประจำ
พอปิดประตู ก็เงียบสงบขึ้นเยอะทันที
“โฮ้~ คุณชายรองเยี่ย อุตส่าห์พาคุณหนูใหญ่กู้มาด้วยนะเนี่ย~ ยินดีต้อนรับ ยินดีต้อนรับ”
หลัวอิงผู้จัดงานนัดนี้เอ่ยพลางยิ้มตาหยี ข้าง ๆ มีวัยรุ่นหน้าตาแปลกใหม่คนหนึ่งยิ้มแล้วลุกขึ้นรินเหล้าสองแก้ว
“นี่น้องชายผม ซุนรุ่ย แนะนำให้พวกคุณรู้จัก”
หลัวอิงชี้ไปที่วัยรุ่นคนนั้น
ซุนรุ่ย ทายาทผู้สืบทอดกิจการของถู่ไข่กรุ๊ปอย่างไม่ต้องสงสัย
เขาหน้าตาไม่ได้หล่อเหลานัก แต่บุคลิกยอดเยี่ยม ยิ้มให้ซูเจียวและเยี่ยหลัน ทักทายอย่างสุภาพนบนอบ
เยี่ยหลันไม่ได้ใส่ใจนัก
ซูเจียวก็ไม่ได้ใส่ใจเช่นกัน
พวกเขาคุยกับพวกหลัวอิงเป็นหลัก
ซุนรุ่ยเองก็ไม่รีบร้อน อยู่ข้าง ๆ คอยยกเหล้า ส่งจานผลไม้ เหมือนเด็กเสิร์ฟในห้องส่วนตัว ไม่เห็นเค้าความเป็นคุณชายใหญ่จองหองพองขนที่แสดงอยู่ข้างนอกเลยสักนิด
เขาก็ไม่ได้รู้สึกขายหน้า
ง่ายจะตาย~
วันนี้แค่เขาได้เข้าวงการนี้ ได้แอดเป็นเพื่อน ปรนนิบัติคุณชายคุณหนูเหล่านี้ให้สุขสบาย พรุ่งนี้ถู่ไข่กรุ๊ปก็จะได้รับออเดอร์ใหญ่ ๆ หลายออเดอร์
ทีละหลายสิบล้านขึ้นไปเป็นร้อยล้าน
เทียบกับเงินแล้ว การฝืนยิ้มประจบของเขาจะนับเป็นอะไร?
ผิดแล้ว~
จะเรียกว่าฝืนยิ้มประจบได้ยังไง?
นี่เขากำลังง้อไฉ่สิ่งเอี้ยชัด ๆ!
สมัยนี้ไหว้ไฉ่สิ่งเอี้ยยังต้องคุกเข่าเลย แต่ง้อคุณชายคุณหนูพวกนี้ เขายังไม่ต้องคุกเข่า!
“ซุนรุ่ย ได้ยินว่าถู่ไข่กรุ๊ปมีงานร่วมกับบริษัทซินเฉิงดีไซน์เหรอ?”
ผ่านไปสามยก เยี่ยหลันกำลังกอดไมค์ร้องเพลงเหมือนผีดุอยู่ข้าง ๆ ซูเจียวขยี้หูตัวเอง แล้วกวักมือเรียกซุนรุ่ย
ได้ยินดังนั้น ซุนรุ่ยคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะพยักหน้า
“มีงานร่วมกันเล็ก ๆ น้อย ๆ อยู่ครับ ทางบริษัทย่อยของเรามีการปรับปรุงนิดหน่อย ก็เลยให้พวกเขาทำดีไซน์ให้”
พูดพลาง เขาก็ถามอย่างหยั่งเชิงเล็กน้อย “คุณพี่กู้ข่าวสารว่องไวจริงนะครับ งานเล็ก ๆ แค่นี้ยังรู้เลยหรือครับ?”
“เฉินหลี่เจ้านายของบริษัทซินเฉิงดีไซน์ เป็นคนของฉัน”
ซูเจียวกวาดตามองเขาอย่างไม่ยี่หระ “ได้ยินว่าช่วงนี้ถู่ไข่กำลังแย่งชิงที่ดินแปลงที่เขตพัฒนาเป่ยเฉินอยู่”
คนของเธอ?
เป็น… อะไรของเธอกันแน่?
สมองของซุนรุ่ยคิดวนไปวนมา พอนึกถึงใบหน้าของเฉินหลี่ที่ราวกับเทวดา ฟังคำพูดต่อมาของซูเจียว ก็เข้าใจแจ่มแจ้ง!
ไม่เคยคิดเลยว่าการเป่าหูจะมาเร็วอย่างกะทันหันขนาดนี้
ดี
ดีมาก!
“ครับ ที่บ้านของผมเตรียมจะคว้าเขตพัฒนาเป่ยเฉินมาสร้างบ้าน…”
ถู่ไข่กรุ๊ปทำธุรกิจอสังหาริมทรัพย์
ซินเซิ่งทำธุรกิจออกแบบตกแต่งภายใน
เพียงแต่ซินเซิ่งเพิ่งก่อตั้งได้ไม่นาน ชื่อเสียงในวงการไม่เลว ถู่ไข่ถึงได้มอบสัญญาออกแบบของบริษัทย่อยให้อีกฝ่าย
ส่วนเขตพัฒนาเป่ยเฉิน ถ้าประมูลได้ การให้รางวัลตอบแทนอย่างงาม ซุนรุ่ยย่อมจะมอบออเดอร์นี้ให้ซินเซิ่ง
มีให้มีรับ ถึงจะคบหากันต่อไปได้นะ~
ซุนรุ่ยรู้กาลเทศะดีมาก และก็ได้เป็นนัยให้ซูเจียวแบบนี้เหมือนกัน
ซูเจียวเพียงแค่ยิ้ม
ไม่นาน เธอก็พาร่างกายที่อบอวลไปด้วยกลิ่นเหล้ากลับถึงบ้าน
คุณพ่อคุณแม่กู้ตอนนี้อยู่ที่บ้านกันทั้งคู่ เห็นสภาพเธออย่างนี้ ก็รีบให้คนไปต้มน้ำแก้อาการเมาค้าง แล้วให้เธอนั่งพัก
ถึงคุณพ่อกู้จะใกล้ห้าสิบแล้ว แต่ก็ยังเป็นคุณลุงหล่อเท่คนหนึ่ง
คุณแม่กู้ก็เป็นคุณหญิงงามสง่า หรูหรา สง่ามีระดับ
“ทำไมดื่มเหล้ามากขนาดนี้? ซินซิน ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”
คุณแม่กู้ถามเสียงนุ่มนวล
“ไม่มีค่ะ วันนี้เจอเยี่ยหลันระหว่างทาง ก็เลยไปบาร์กับเขา หลัวอิงพาซุนรุ่ยของถู่ไข่กรุ๊ปมาด้วย เด็กคนนั้นปากหวาน น่าสนุกดีนะคะ”
ซูเจียวคล้องแขนคุณแม่กู้ เล่าเรื่องวันนี้ให้ฟังพร้อมยิ้ม โดยเลือกที่จะเล่าอย่างย่นย่อ
เรื่องที่เธอใช้เงินไปกว่าสิบล้าน คุณพ่อคุณแม่กู้ไม่ได้คิดแม้แต่จะเอ่ยถึง
พอได้ยินว่าเธอจะไปงานมอเตอร์โชว์เพื่อซื้อรถ คุณพ่อกู้ก็ถามว่า “เงินในบัตรลูกยังพอไหม? อย่างนี้สิ ลูกไปดูที่งานมอเตอร์โชว์เลย ชอบรถคันไหนก็บอกพ่อ พ่อจะโอนเงินให้”
“พ่อดีที่สุดเลย~”
ซูเจียวงอแงออดอ้อนคุณพ่อกู้
“พ่อดี แล้วแม่ล่ะ?”
“คุณแม่ก็ดีค่ะ ชอบคุณแม่ที่สุดเลย”
ซูเจียวง้อพวกเขาอยู่พักหนึ่ง ถึงได้หมุนตัวขึ้นชั้นบน
003 เฝ้าดูอยู่ในมิติ ยังอยากจะชูนิ้วโป้งให้ซูเจียว “โฮสต์ คุณแสดงได้เหมือนเจ้าของร่างเดิมไม่มีผิดเลยนะ!”
“แค่เลียนแบบ ไม่ใช่เรื่องยากอะไร”
พวกคุณหนูที่ถูกตามใจจนเย่อหยิ่งเอาแต่ใจในโลกบำเพ็ญเซียน มีให้เห็นดาษดื่น
ซูเจียวเห็นมามากมาย การแสดงออกมาสักหนึ่งหรือสองส่วนนับว่าเป็นเรื่องปกติ
กว่าจะจัดการเรียบร้อยแล้วออกมาดูอีกที ก็เป็นเวลาหลังเที่ยงคืนแล้ว
เธอล้มตัวลงบนเตียง หลับตายังไม่ถึงสองนาที ก็ล้วงมือถือขึ้นมา โทรวิดีโอคอลหาเฉินหลี่
อีกฝ่ายรับสายเร็วมาก
ภายใต้แสงไฟสว่างตรงนั้น สีหน้าของเฉินหลี่ไม่เหมือนตอนกลางวันที่อ่อนโยน กลับแฝงด้วยความเคร่งขรึมสุขุมเยือกเย็น
“คุณหนูกู้?”
ไม่ใช่เพิ่งเจอกันหรอกเหรอ?
ป่านนี้แล้ว? หรือว่าคุณหนูใหญ่คนนี้เตรียมจะหาเขาทำอะไรยามวิกาล?
“หืม~ ประธานเฉิน คุณนี่ช่างดูดีจริง ๆ เลยนะ”
ซูเจียวมองเขาด้วยรอยยิ้มระรื่น แววตาเหลือบมองไปมาด้วยความจริงใจเต็มเปี่ยม
คำพูดนี้ฟังแล้วเฉินหลี่เองยังค่อนข้างเขิน “คุณหนูกู้ก็งดงามมากครับ”
“เรียกฉันว่าซินซินได้ไหม~ ที่บ้านเขาก็เรียกฉันแบบนี้กันทั้งนั้น”
น้ำเสียงของซูเจียวมีเสน่ห์และออดอ้อน เหมือนมีตะขอเกี่ยวใจ
เฉินหลี่รู้สึกว่าหูของเขาช่างคันเสียจริง
คืนนี้คุณหนูใหญ่ดูจะผิดปกติไปหน่อย?
คิดพลาง เฉินหลี่ถึงได้จับจ้องมองซูเจียวอย่างจริงจัง
แค่เพียงมองครั้งเดียว หัวใจก็เต้นแรงโครมคราม
หญิงงามที่มีโฉมหน้าสะคราญโสภากำลังเอียงคอมองเขา ใบหน้ายิ้มแย้มเปล่งประกายดุจดอกไม้ ในแววตามีทั้งความเมามายเล็กน้อยและความใสซื่อ เอ่ยเรียกเสียงอ่อนหวานว่า “ประธานเฉิน”
แบบนี้ผู้ชายวัยฉกรรจ์เลือดร้อนคนไหนจะอดทนไหว?
เฉินหลี่ก็ไม่ใช่ข้อยกเว้น
เขาเกิดความคิดหนึ่งขึ้นมาเป็นครั้งแรก เป็นความคิดที่ล่วงเกินมาก ๆ —
อยากครอบครองเธอ!
แล้วก็ได้ยินเสียงออดอ้อนกระเง้ากระงอดมาจากปลายสายว่า “ได้ไหมคะ?”
เฉินหลี่เองก็ไม่ได้สนใจว่าเธอกำลังพูดว่าอะไรแน่ ก็รีบตอบไปว่า “ได้”
“คุณหนูกู้…”
พูดไม่ทันจบ เห็นซูเจียวมองค้อนเขาอย่างเขินอายและเคืองเล็กน้อย เฉินหลี่ก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที “ซินซิน ตอนค่ำคุณดื่มเหล้ามาหรือครับ?”