เพราะซูเจียวปรับเปลี่ยนบางอย่าง แถมยังเลือกอุปกรณ์เป็นรุ่นท็อปสุด ราคาทั้งหมดจึงรวมกันเกือบห้าพันเก้าร้อยล้าน
ประธานหลิวลดราคาให้ทันทีสี่ร้อยล้าน
มีส่วนลดให้ ใครจะไม่รับไว้ล่ะ
ซูเจียวจึงจ่ายไปแค่ห้าพันห้าร้อยล้าน พร้อมกำชับว่า “ก่อนวันที่แปดเดือนหน้า เครื่องบินลำนั้นต้องไปจอดที่ลานจอดเครื่องบินส่วนตัวของสนามบินซวานวานให้ได้”
“ได้แน่นอนครับ”
“อืม”
ซูเจียวรับคำแล้วพาคนของเธอเดินจากไป
ประธานหลิวไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบบันทึกข้อมูลของเธอเข้าสู่ระบบวีไอพีระดับสูงสุดของสนามบินหลงเถิงทันที
“ต่อไปถ้าพวกคุณเจอคุณหนูท่านนี้อีก ต้องบริการเธออย่างสุภาพเข้าไว้”
จ่ายเงินทีเดียวกว่าห้าพันล้านเพื่อซื้อเครื่องบินส่วนตัวสี่ลำ ฐานะทางบ้านต้องดีขนาดไหนกัน ถึงกล้าใช้เงินแบบนี้
น่าอิจฉาจริง ๆ~
ชาติก่อนคงทำบุญมาดีมากแน่ ๆ!
แต่ซูเจียวไม่ได้สนใจเขา เธอรีบไปหาเฉินหลี่ทันที
“ประธานเฉิน~ ฉันมาแล้ว!”
เฉินหลี่ยุ่งกว่าซูเจียวมาก
เพราะคราวก่อนซูเจียวแนะนำเขาให้รู้จักกับกลุ่มเพื่อนกินดื่มของเธออย่างเป็นทางการ วันรุ่งขึ้นบริษัทกระจอก ๆ ของเฉินหลี่ก็ได้รับงานไม่ขาดสาย ราวกับไม่มีวันหมด
ทำเอาเฉินหลี่ต้องรีบขยายกิจการอย่างเร่งด่วน
เขารับดีไซเนอร์เข้ามาใหม่หลายชุดแล้ว แต่ละคนยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหายใจ แม้แต่เวลาจะกินข้าวยังแทบหาไม่ได้
ส่วนเฉินหลี่ เจ้าของบริษัทก็ไม่ต้องพูดถึง ดวงตาแดงก่ำจนเห็นเส้นเลือดฝอยไปหมดแล้ว
พอได้ยินเสียงคุ้นเคย เขาก็ขยี้ตาที่อ่อนล้าแล้วเงยหน้าขึ้น ครั้นเห็นคนตรงหน้าก็ยิ้มออกมาก่อน “ซินซิน ทำไมมาอยู่ที่นี่ล่ะ?”