“เอ่อ...”
หลินเจี๋ยขมวดคิ้วแน่น ในใจรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง
พูดตามตรง เขาย่อมอยากหาเงินให้ได้มากขึ้น อยากก้าวหน้า อยากให้คนในครอบครัวได้ใช้ชีวิตที่ดีขึ้น
ใครบ้างล่ะที่ไม่อยาก?
แต่ว่า!
ต่อให้ปกติเขาจะเป็นคนอารมณ์ดีแค่ไหน เขาก็ยังเป็นผู้ชายเต็มตัว แม้จะรู้แก่ใจว่าศักดิ์ศรีไม่ได้มีค่าอะไรนัก แต่ถึงอย่างนั้น...เขาก็ยังข้ามกำแพงในใจไปรับความช่วยเหลือจากน้องสะใภ้ไม่ได้อยู่ดี
“พี่เขยไม่ต้องกดดันตัวเองมากนะคะ”
น้ำเสียงกดดันของซูเจียวผ่อนลง ก่อนจะพูดราวกับกำลังหวนรำลึก “ตอนฉันไปเรียนมหาวิทยาลัย พี่เขยก็ช่วยฉันไว้ไม่น้อย ตอนเรียนมัธยมปลาย ฉันอยากได้โทรศัพท์ดี ๆ สักเครื่อง แต่ที่บ้านไม่ซื้อให้ สุดท้ายพี่สาวเป็นคนซื้อให้”
“เงินก้อนนั้น พี่เขยเป็นคนให้ใช่ไหมคะ?”
เงินเดือนของซูเย่เดือนละสี่พันกว่า ๆ เอาไปช่วยจุนเจือครอบครัวกับลูกหมดแล้ว จะมีเงินเหลือเป็นพัน ๆ มาให้เธอใช้ได้อย่างไร
คนที่ออกเงินให้ก็หลินเจี๋ยไม่ใช่หรือ
พอได้ยินเธอพูดถึงเรื่องนี้ หลินเจี๋ยก็ยิ้มเจื่อน ๆ “พี่สาวเธอเต็มใจให้เองน่ะ”
“พี่เขยเป็นคนซื่อ ฉันรู้ค่ะ เมื่อก่อนพี่เขยกับพี่สาวช่วยฉันไว้ตั้งเยอะ ตอนนี้ฉันร่ำรวยแล้ว ย่อมไม่ทอดทิ้งพวกพี่หรอก”
ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคุยกัน ลุงโจวก็เหยียบเบรกจอดรถหน้าประตูโรงงาน
ซูเจียวพูดอย่างมีความหมายแฝง “อีกอย่าง พี่เขยก็มีความสามารถอยู่แล้ว แค่โรงงานของพี่ไม่มีโอกาสเลื่อนตำแหน่ง ส่วนฉันน่ะ~ ก็แค่ยื่นโอกาสให้พี่ ถ้าทำได้ดี พี่ก็จะนั่งตำแหน่งนั้นได้อย่างมั่นคง”
“ทุกอย่างยังต้องอาศัยความสามารถของพี่เองค่ะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววตาของหลินเจี๋ยก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าเริ่มหวั่นไหวมากขึ้น