“เฉียวลู่งั้นเหรอ”
เฉินย่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่ค่อยสนิท คุณก็รู้นี่ว่าฉันทำงานด้านการตลาด ไม่ค่อยได้ติดต่อกับดีไซเนอร์เท่าไร”
“ได้ยินมาว่าเธอเป็นคนใช้ได้ ความสามารถในการทำงานอยู่ในระดับกลางถึงค่อนข้างดี แล้วคุณหมายตาเฉียวลู่ไว้เหรอ”
“เข้าใจแล้ว เข้าใจแล้ว”
ซูเจียวหัวเราะเบา ๆ “ฉันรับงานของเอ็มซีวีแล้ว”
พอได้ยินเช่นนั้น เฉินย่าก็เข้าใจขึ้นมาทันที
ทั้งคู่อยู่ในวงการเดียวกัน เฉินย่าจึงพอรู้สถานการณ์ของเอ็มซีวีอยู่บ้าง “ปีนี้บริษัทนั้นกำลังมาแรงเลยนะ”
แต่ถึงอย่างนั้น ก็เป็นแค่แบรนด์ลักชัวรีระดับเริ่มต้นน่ะนะ~
เฉินย่าไม่ค่อยเห็นว่ามีอะไรน่าสนใจ
“ถ้าคุณจะแค่ดึงตัวดีไซเนอร์มา ตราบใดที่ข้อเสนอและสวัสดิการโอเค ก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไร”
ขอแค่ไม่เกี่ยวข้องกับระดับผู้บริหาร ความยุ่งยากในการดึงคนก็จะน้อยลงมาก
“เรื่องนั้นไว้ก่อน มากินข้าวกันเถอะ”
ซูเจียวเคาะปลายนิ้วลงบนโต๊ะ
ร้านอาหารที่คิดราคาคนละสองสามพัน แน่นอนว่าต้องกินให้อิ่มก่อน!
เงินก้อนนี้จ่ายไปก็คุ้มค่าอยู่
สเต๊กเนื้อสันนอก เนื้อแน่นหนึบมีสัมผัสให้เคี้ยว แต่ก็ยังนุ่มอยู่ ผิวด้านนอกย่างจนเหลืองหอมกำลังดี ส่วนด้านในทั้งนุ่มและฉ่ำมัน คลุกเคล้ากับซอสหอมกลมกล่อม
รสสัมผัสหลากหลายไล่เรียงเป็นชั้น ๆ เต้นระบำอยู่บนปลายลิ้น
ไวน์แดงซีราห์ไหลผ่านลำคอ รสผลไม้สดชื่นผสานกับกลิ่นเครื่องเทศเผ็ดร้อนเล็กน้อย เข้มข้นและเต็มรส ถึงขั้นได้กลิ่นหอมของดอกไวโอเล็ตจาง ๆ
ซูเจียวกินอย่างสบายใจ ไม่รู้สึกผิดแม้แต่น้อย