ได้!
คำนี้ผุดขึ้นในใจจ้าวหยวนทันที
เขาควบคุมขุนนางทั่วราชสำนักได้ ควบคุมราษฎรได้ เพราะอย่างนั้นถึงกล้ายกทัพออกศึกหลายครั้ง
ก็เพราะรู้ดีว่าสถานการณ์ภายในราชวงศ์ต้าเยี่ยนตอนนี้ร้ายแรงเพียงใด เขาถึงอยากแสวงหาความเป็นอมตะ
เพราะตราบใดที่เขายังอยู่ ก็ไม่มีใครกล้าก่อกบฏ!
จ้าวหยวนจ้องกระดานหมากเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยถามเสียงเบาว่า “ย่าหลวง คุณคิดว่าฉันควรทำอย่างไรดี”
ย่าหลวงของเขาไม่ใช่หญิงที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว
เขาขึ้นครองราชย์ตั้งแต่วัยเยาว์ แต่สุดท้ายยังยึดอำนาจไว้ในมือได้ ช่วงแรกก็เพราะย่าหลวงช่วยต่อกรกับพวกขุนนางเฒ่าเจ้าเล่ห์จากราชสำนักเดิม
ถึงขั้นพูดได้ว่า สติปัญญาทางการเมืองหลายอย่างของเขาล้วนเรียนรู้มาจากย่าหลวง
“แล้วคุณคิดว่าอย่างไรล่ะ”
ซูเจียวย้อนถาม “เมื่อกฎเกณฑ์เดิมไม่เหมาะกับสถานการณ์ในปัจจุบันแล้ว สิ่งที่คุณต้องทำก็คือ...เปลี่ยนกฎเกณฑ์เสียใหม่”
ปฏิรูป!
จ้าวหยวนเม้มริมฝีปาก เขาเข้าใจความหมายของซูเจียวดี แต่สีหน้ากลับเผยความลังเลอยู่บ้าง
มองดูประวัติศาสตร์ราชวงศ์ต่าง ๆ มีการปฏิรูปครั้งไหนบ้างที่ไม่มาพร้อมกับเลือดและพายุฝน
ขยับเส้นเดียวก็สะเทือนไปทั้งร่าง~
การปฏิรูปไม่ใช่เรื่องง่าย!
ซูเจียวลุกขึ้น ยกมือเคาะหน้าผากเขาเบา ๆ ทีหนึ่ง “คุณยังลังเลอะไรอีก ราษฎรของราชวงศ์ต้าเยี่ยนนี่แหละคือรากฐานสำคัญของมงคลชะตาแห่งชาติ คุณไม่อยากเป็นเซียนแล้วหรือไง”
“อยาก!”
“งั้นก็ลงมือทำสิ”
เมื่อนึกถึงใบหน้าอ่อนเยาว์ของตัวเอง และมังกรทองหลายตัวที่พุ่งเข้าไปในหัวใจเมื่อครู่ แววตาของจ้าวหยวนก็แน่วแน่ขึ้นทันที
“ฉันเข้าใจแล้ว ย่าหลวง ฉันจะไม่ทำให้คุณผิดหวัง”