ในลิฟต์ขณะกลับลงมาชั้นล่าง
เฉิงหลังขยับเข้าไปใกล้ลู่จิ่น สีหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นแล้วถามว่า “พี่จิ่น เมื่อกี้คุณเจียงบอกว่าวันจันทร์จะไปกินข้าวที่บ้านนายเหรอ?!”
“ใช่แล้ว!”
“โห!”
เฉิงหลังมองลู่จิ่นด้วยสีหน้าตกตะลึง “พี่จิ่น อย่าบอกนะว่า...นายกับคุณเจียงมีอะไรกันแล้ว?!”
“ถ้าเป็นแบบนั้น...”
“นายเป็นพ่อบุญธรรมของฉัน งั้นคุณเจียงก็เป็นแม่บุญธรรมของฉันน่ะสิ?!”
“มีประธานกลุ่มบริษัทเป็นแม่บุญธรรม ต่อไปฉัน เฉิงหลัง ก็เดินกร่างไปทั่วกลุ่มบริษัทฮั่นไห่ได้แล้ว!”
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ!”
“ปึก!”
ลู่จิ่นยกมือเคาะหัวเฉิงหลังแล้วพูดอย่างเอือมระอา “อาเฉิง คิดอะไรของนายเนี่ย!”
“ก็แค่มื้ออาหารกับครอบครัวธรรมดา ๆ เอง!”
“ตอนถ่ายทำเมื่อเช้าเกิดความเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ฉันเลยชวนพี่ชูไปกินข้าวที่บ้านเพื่อขอโทษ แสดงความจริงใจเท่านั้น”
“อ้อ...”
แววตาของเฉิงหลังหม่นลงทันที
แย่แล้ว!
แม่บุญธรรมที่เป็นประธานกลุ่มบริษัทของเขาหายไปแล้ว!
ทุนที่จะใช้เดินกร่างในกลุ่มบริษัทฮั่นไห่ก็หายไปด้วย!
พี่จิ่นเอ๊ย นายช่วยออกแรงหน่อยสิ!
คุณเจียงทั้งสวยทั้งใจกว้างขนาดนี้ ทำไมนายถึงคิดแต่จะขอโทษอย่างเดียวล่ะ?!
อยู่ใกล้น้ำก็ต้องได้จันทร์ก่อนสิ!
“……”
เห็นเฉิงหลังเปลี่ยนสีหน้าเร็วราวกับงิ้วเสฉวน ลู่จิ่นก็ส่ายหน้าพลางยิ้ม “เฮ้อ!”
จะไปช่วยดับไฟทั้งที่ไม่มีอะไรทำไมกันนะ!
ตอนอยู่หอชูเซียง ไม่ห้ามพี่ชูไว้ก็ดีอยู่แล้วแท้ ๆ!
แค่มื้ออาหารกับครอบครัว กลับพาเชื้อไฟมาถึงบ้านตัวเองเสียได้!