หลังการประชุมชี้แจงเรื่องบุคลากรจบลง พนักงานแผนกสื่อใหม่ก็กลับไปยังโต๊ะทำงานของตัวเองเพื่อเริ่มงาน
ส่วนเฉิงหลังนั่งเหม่ออยู่ที่โต๊ะของตัวเอง
แย่แล้ว
เมื่อคืนพี่จิ่นพูดเรื่องเปลี่ยนสถานะเป็นพนักงานประจำ พูดเรื่องโบนัสปลายปีสองเท่า พูดเรื่องบรรจุเข้ากองจิ้นอี้ของฮั่นไห่
แต่ดันไม่ได้บอกเลยว่าต้องทำอะไรกันแน่!
ก่อนหน้านี้เจิ้งเจี้ยนปางเป็นคนมอบหมายงาน เขาก็เขียนบทความ โดนด่า แก้บทความ แล้วก็โดนด่าอีก
แล้วตอนนี้ล่ะ?
ตำแหน่งใหม่ตามชื่อคือช่วยพี่จิ่นดูแลบัญชีส่วนตัวของคุณเจียง แต่บัญชีของคุณเจียงอยู่ไหนล่ะ?
ต้องทำคอนเทนต์อะไร?
“...”
เฉิงหลังเปิดวีแชทบนคอมพิวเตอร์ ค้นหาบัญชีของลู่จิ่นแล้วส่งข้อความไปถาม
เฉิงหลัง: “พี่จิ่น ตอนนี้เราต้องทำอะไรครับ?”
ลู่จิ่น: “ไม่มีอะไรต้องทำ นายพักเล่นสักหน่อยไปก่อนก็ได้”
ลู่จิ่น: “ถ้าเล่นจนเบื่อแล้ว ก็อ้างว่าไปหาฟุตเทจถ่ายทำให้บัญชีส่วนตัวของพี่สาวชู แล้วเดินเล่นตามแผนกอื่นดู”
ลู่จิ่น: “โรงอาหารชั้นล่าง แผนกธุรการ แผนกวิศวกรรม แผนกรักษาความปลอดภัย เดินไปได้หมด เจอเรื่องน่าสนใจหรือเรื่องชวนบ่นอะไรก็จดไว้ แล้วมาเล่าให้พี่ฟังก็พอ”
เฉิงหลัง: “หา? แล้วต่อจากนั้นล่ะครับ?”
ลู่จิ่น: “ไม่มีแล้ว! ตอนนี้มีแค่นี้! เอาละ พี่มีงานต้องทำแล้ว!”
เฉิงหลัง: “...”
ไม่ใช่ว่า...
งานในตำแหน่งใหม่ง่ายขนาดนี้เลยเหรอ?
“ซู้ด...”
เฉิงหลังยกลาเต้มะพร้าวขึ้นมาดูดอึกใหญ่ “ช่างเถอะ พี่จิ่นบอกให้ทำยังไงก็ทำตามนั้นแล้วกัน”
“เดี๋ยวฉันจะออกไปเดินเล่นทั่วบริษัท ทำตัวเป็นนักเดินเตร่แห่งฮั่นไห่สักหน่อย!”
อีกด้านหนึ่ง ลู่จิ่นก็ยกอเมริกาโน่เย็นขึ้นมาดูดอึกใหญ่เช่นกัน
ของเหลวเย็นเฉียบไหลลงคอ ทำให้เขาตื่นเต็มตาขึ้นมาทันที
“กึก...”
ลู่จิ่นสลับไปยังหน้าจอทำงาน แล้วเปิดเอกสารใหม่ขึ้นมา