“ถือเป็นค่าตอบแทน เพิ่มเงินเดือนและสวัสดิการของถังเสี่ยวหมานขึ้นหนึ่งระดับ!”
“ได้!”
หลินเจียหมิ่นพยักหน้ารับ แล้วหันไปจัดการเรื่องเริ่มงานของถังเสี่ยวหมาน
สามสิบนาทีต่อมา
ถังเสี่ยวหมานมองสัญญาจ้างงานของกลุ่มบริษัทฮั่นไห่ที่วางอยู่ตรงหน้า ยังรู้สึกเหมือนตั้งสติไม่ทัน
สวรรค์โปรด!
เขาเพิ่งมาหลิงหนานได้ไม่ถึงสัปดาห์เองนะ!
ก็ได้เข้าทำงานในบริษัทชั้นยอดแบบนี้แล้วเหรอ?!
เงินเดือนหลังหักภาษีเกินหนึ่งหมื่นหยวน มีอาหารและที่พักให้ ประกันสังคมกับกองทุนสำรองเลี้ยงชีพก็ครบถ้วน
งานที่เขาต้องทำก็แค่ใช้เวลาแต่ละวันอยู่ในห้องควบคุมที่มีเครื่องปรับอากาศ แล้วคอยจ้องหน้าจอเท่านั้น
ถึงเลขานุการหลินจะบอกว่า สาเหตุหลักที่เขาได้งานนี้ก็เพราะพี่จิ่นกับคุณเจียงช่วยออกแรงให้
แต่เขาก็ยังอยากพูดว่า “ขอบคุณโลกที่เต็มไปด้วยความรัก!”
หลังเซ็นชื่อลงในสัญญาจ้างงานแล้ว ถังเสี่ยวหมานก็ถามหลินเจียหมิ่นเสียงเบา “เลขานุการหลินครับ ผมจะได้เจอพี่จิ่นเมื่อไหร่เหรอครับ? ผมอยากขอบคุณเขาต่อหน้า”
“......”
หลินเจียหมิ่นเม้มริมฝีปากเล็กน้อย ดวงตาหลังเลนส์แว่นโค้งขึ้น “อีกไม่นานหรอก”
รอให้รุ่นพี่อยากเห็นสีหน้าตกใจของพี่จิ่นก่อน ถึงตอนนั้นค่อยให้พวกนายเจอกัน
......
เวลาเผลอแวบเดียวก็มาถึงบ่ายสามโมง
ลู่จิ่นปิดไซต์วิดีโอยอดนิยมที่เปิดไว้แก้เบื่อ แล้วลุกขึ้นบิดขี้เกียจ “บ่ายสามแล้ว...”
“บอกพี่ชูได้แล้วว่าเค้าโครงแผนเสร็จเรียบร้อย”
ที่ไม่บอกตอนเช้า ก็เพราะกลัวพี่ชูจะคิดว่าเขาเขียนเร็วเกินไปจนดูไม่ตั้งใจ
ตอนนี้ถึงเวลาแล้ว แถมยังขึ้นไปขอจิบชาดี ๆ สักแก้วได้ด้วย
แต่ยังไม่ทันที่ลู่จิ่นจะเปิดวีแชท ข้อความจากหลินเจียหมิ่นก็เด้งขึ้นมาก่อน
หลินเจียหมิ่น: “พี่จิ่น รุ่นพี่ตามหานายอยู่”