ภายในห้องทำงานประธานบริษัทกลุ่มฮั่นไห่
“พี่ชู แรงมือเป็นไงบ้าง?”
ลู่จิ่นวางมือทั้งสองข้างลงบนไหล่ของเจียงเทียนชู ใช้นิ้วโป้งค่อย ๆ นวดไล่ไปตามแนวต้นคอและบ่า
“อืม...”
เจียงเทียนชูหลับตา ส่งเสียงครางงึมงำอย่างเกียจคร้านออกมาทางจมูก “ไม่เลว! ด้านขวาออกแรงอีกหน่อย!”
“ได้เลย!”
ลู่จิ่นรีบเพิ่มแรงมือขวาขึ้น
เมื่อรู้สึกว่าหัวไหล่ผ่อนคลายลง เจียงเทียนชูก็ค่อย ๆ ยกมุมปากขึ้น
ตอนเช้าเธอประชุมเสร็จก็รีบตรวจเอกสารกองโตต่อทันที
เที่ยงก็ไม่ได้งีบ ตอนนี้เหนื่อยจริง ๆ แล้ว
ทีมที่ปรึกษาเอ๋ย ทีมที่ปรึกษา พวกเธอจะมาเมื่อไหร่กันนะ!
ถ้ายังไม่มาอีก ประธานอย่างฉันก็ไม่มีเวลาอู้งานแล้วนะ!
แต่ว่า—
พูดก็พูดเถอะ ไอ้เด็กแสบอาจิ่นนี่ นวดได้ดีจริง ๆ
แรงกำลังพอดี แถมกดจุดได้แม่นและมั่นคง
เพิ่งนวดไปแป๊บเดียว บริเวณที่แข็งเกร็งตรงหัวไหล่ก็คลายลงเยอะแล้ว
ในประวัติส่วนตัวของอาจิ่นก็ไม่ได้เขียนว่ามีประสบการณ์นวดสักหน่อยนี่นา?
ไปเรียนมาจากไหนกันนะ?
เจียงเทียนชูยังคงหลับตา ก่อนจะถามขึ้นช้า ๆ ว่า “อาจิ่น เคยเรียนวิชานวดมาก่อนเหรอ?”
“ไม่เคยเรียนครับ”
“ก็ทำงานนั่งหน้าคอมทั้งวันทุกวันนี่ครับ ป่วยบ่อยเข้าก็กลายเป็นหมอเอง ค่อย ๆ เรียนรู้จนทำเป็น”
ลู่จิ่นตอบตามตรง
เรื่องนี้เขาไม่ได้โม้จริง ๆ
กลางวันเขานั่งทำงานทีหนึ่งก็นั่งยาวทั้งวัน
เลิกงานกลับบ้านออกกำลังกายเสร็จแล้ว ไม่ก็นั่งเล่นเกม ไม่ก็นอนดูไลฟ์
สะสมไปนาน ๆ กระดูกต้นคอกับหัวไหล่ก็เริ่มล้าอยู่บ้าง