เสียงร้องขอความช่วยเหลือของหร่วนอวี้ สวรรค์คงไม่ได้ยิน
เธอลนลานงมหาซี่โครงหมูแล้วผัดน้ำตาล แต่เพราะขั้นตอนยากเกินไป แค่เคี่ยวน้ำตาลให้เป็นสีคาราเมลก็พลาดไปถึงห้าครั้ง ไม่ไหม้ดำก็ไม่ติดก้นกระทะ
ในที่สุดเธอก็ทำสำเร็จสักครั้ง จึงลองชิมดู
แหวะ ขมชะมัด
สายตาร้อนแรงจากด้านหลังราวกับจะทะลุแผ่นหลังของเธอ
หร่วนอวี้สงสัยว่าเขาจ้องเธอจนกลายเป็นรูปปั้นไปแล้วหรือเปล่า แต่เพราะรู้สึกผิดจึงไม่กล้าหันกลับไปมอง
ซี่โครงหมูถูกต้มด้วยไฟแรง ไม่นานก็สุก หร่วนอวี้ลองชิมอย่างระมัดระวัง…กัดไม่เข้า
เจ้าคนไม่ได้เรื่องจนปัญญาแล้วจริง ๆ
หร่วนอวี้เงยหน้าถอนหายใจยาว ในที่สุดก็ยอมแพ้แล้วหันไปออดอ้อนแฟนหนุ่ม “ลู่เฉิงอวิ๋น ช่วยฉันหน่อยได้ไหม เมนูซี่โครงหมูผัดเปรี้ยวหวานนี่เรียนยากจัง”
จะทำเป็นเหมือนเจ้าของร่างเดิมไปทำไม ต่อให้เจ้าของร่างเดิมมาเองก็ใช่ว่าจะทำอาหารจานใหญ่ที่ยากขนาดนี้ได้!
ลู่เฉิงอวิ๋นนั่งไขว่ห้างอยู่ข้างเตียงอย่างเกียจคร้าน ขายาวซ้อนกันอยู่
เขาเงยหน้าขึ้น เห็นหญิงสาวทำปากยื่นออดอ้อนเขา น่ารักนุ่มนิ่มเหมือนเค้กชิ้นเล็ก ๆ ดวงตากลมโตเป็นประกายวับไหว เธออยากให้ทำอะไร เขาก็ยินดีทั้งนั้น
หลังจากเฝ้ามองแฟนสาวง่วนอยู่กับการทำอาหารให้เขาเป็นเวลาหนึ่งชั่วโมงอย่างเงียบ ๆ ในที่สุดลู่เฉิงอวิ๋นก็ใจดีลุกขึ้นยืน แล้วรับฝาหม้อจากมือเธอมา “เธอยืนอยู่ข้าง ๆ เดี๋ยวฉันสอนทำ”
ดวงตาของหร่วนอวี้เป็นประกาย “ได้เลย!”