“ได้! ฉันไปเดี๋ยวนี้!” หร่วนอวี้รีบลุกขึ้นมาสวมรองเท้า
ลู่เฉิงอวิ๋นเดินตามไปที่ตู้รองเท้าเช่นกัน แต่ยังไม่ทันก้มลง ก็เห็นหร่วนอวี้หยิบรองเท้าของเขามาวางไว้ข้างเท้าอย่างคล่องมือ
ชายหนุ่มรู้สึกอบอุ่นในใจ เขาชื่นชอบที่แฟนสาวคอยดูแล จึงสอดเท้าเข้าไปในรองเท้าแล้วเดินตามเธอออกไป
ก่อนหน้านี้นายหน้าพาพวกเขามาดูหมู่บ้านจัดสรรแห่งนี้แล้ว สภาพแวดล้อมโดยรวมดีที่สุดในละแวกนี้ อีกทั้งอาคารก็มีอายุเพียง 28 ปี หากเทียบกับอาคารเก่าทรุดโทรมในปักกิ่งแล้ว นับว่ายังไม่เก่ามาก
ห้องที่พวกเขากำลังดูหันหน้าไปทางตะวันออกเฉียงใต้ ห้องนอนใหญ่หันไปทางทิศใต้ ส่วนห้องนอนรองหันไปทางทิศตะวันออก ทั้งคู่เป็นผังห้องที่ดี
ห้องรับแขกค่อนข้างเล็ก แต่ก็ใช้งานได้พอ
ดูเหมือนเจ้าของบ้านไม่ได้กลับมาพักนานแล้ว ภาพประดับบนประตูห้องนอนยังเป็นรูปนักษัตรเมื่อหลายปีก่อน เห็นได้ชัดว่าบ้านถูกปล่อยว่างมานาน
นายหน้ากล่าวว่า “เจ้าของมีบ้านอยู่ในปักกิ่งสามหลัง เพราะกำลังรีบไปตั้งถิ่นฐานที่ต่างประเทศ เลยขายทั้งสามหลังในราคาต่ำกว่าตลาด แต่เจ้าของคนนี้กลัวความยุ่งยาก เลยรับเฉพาะผู้ซื้อที่จ่ายเงินสดเต็มจำนวน คนมาดูบ้านจึงไม่มาก ไม่อย่างนั้นราคาต่ำขนาดนี้ บ้านคงแน่นจนยืนกันไม่ไหวแล้วครับ”
คำพูดของนายหน้าฟังดูเกินจริง แต่ทั้งสองคนต่างรู้ดีว่าในสภาพตลาดอสังหาริมทรัพย์ตอนนี้ ไม่มีทางมีคนมาดูบ้านมากขนาดนั้น
ลู่เฉิงอวิ๋นไม่ได้พูดอะไรกับนายหน้ามากนัก เพียงถามหร่วนอวี้ว่าเธอพอใจกับบ้านหลังนี้หรือไม่
หร่วนอวี้พยักหน้า “ก็ดีนะ ฉันไม่มีข้อขัดข้อง”
เธอเคยไปดูบ้านหลายหลังกับลู่เฉิงอวิ๋นแล้ว เมื่อเทียบกัน บ้านหลังนี้มีทั้งผังห้องและราคาที่เหมาะสม