ลู่เฉิงอวิ๋นเพิ่งมาถึงหน้าบ้าน ก็ได้กลิ่นหอมของข้าวผัดไข่ หร่วนอวี้ชอบทำเมนูนี้เป็นพิเศษ
ประตูบ้านเปิดออก หร่วนอวี้กำลังตักข้าวใส่จาน
พอเห็นเขากลับมา หญิงสาวก็หันขวับมาด้วยสีหน้าดีใจ «กลับมาเร็วจริง ๆ แค่สามนาทีก็ถึงบ้านแล้ว อยู่ใกล้กันแบบนี้มีความสุขมากเลยใช่ไหมคะ?»
ลู่เฉิงอวิ๋นไม่รู้จะบรรยายความรู้สึกในตอนนี้อย่างไร
ราวกับน้ำทะเลที่ตากแดดมาทั้งวัน แผ่ซ่านไปทั่วแผ่นอกของเขาอย่างอบอุ่น หล่อเลี้ยงอวัยวะภายในทุกส่วน
เธอถามว่าเขามีความสุขมากไหม
เขาอยากตอบว่าใช่ มีความสุขมาก
มีความสุขจนอยากหยุดเวลาไว้ตรงวินาทีนี้ตลอดไป
ลู่เฉิงอวิ๋นสาวเท้าเข้าไปหา ก้มลงจูบเธอ
ทัพพีตักข้าวหล่นลงพื้น หร่วนอวี้ถูกเขาดันจนแผ่นหลังแนบกับเคาน์เตอร์ ขณะที่ริมฝีปากยังถูกจูบอยู่ แผ่นเคาน์เตอร์ด้านหลังเย็นเฉียบ แต่ฝ่ามือกลับร้อนผ่าวราวกับถูกไฟลน
ริมฝีปากและปลายลิ้นที่รุกเร้าของชายหนุ่มเกี่ยวกระหวัดให้เธอตอบรับ เขาช้อนแขนเรียวของเธอขึ้นมาคล้องรอบคอ กลิ่นหอมอบอวลทั่วร่างหญิงสาว ทำให้ลู่เฉิงอวิ๋นอยากจมดิ่งอยู่ในตัวเธอ
หร่วนอวี้ถูกจูบจนสมองขาวโพลน ไม่มีเวลาคิดถึงความกังวลอื่นใด จูบที่โหมกระหน่ำของชายหนุ่มทำให้เธอไร้ทางหนี ได้แต่ปล่อยให้เขาคล้อยตามจนทั้งคู่พันพัวกันไม่รู้จบ
จูบของเขาหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ จนเอวด้านหลังของเธอเริ่มเจ็บ เธอจึงยกมือผลักเขาเบา ๆ
ไม่เหมือนปฏิเสธ กลับคล้ายจะปฏิเสธแต่ก็ไม่จริงจัง
ลู่เฉิงอวิ๋นโอบเอวเธอแล้วยกขึ้น ให้ขาทั้งสองข้างเกี่ยวรอบเอวเขา แขนทั้งสองประคองสะโพกเธอไว้ พลางเดินไปจูบไป