ขาขวาของเธอสอดเข้าไประหว่างขาทั้งสองของเขาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ท่อนบนทั้งร่างพาดอยู่บนตัวเขา แค่หายใจแรงขึ้นอีกนิดก็แทบจะสัมผัสร่างกายของชายหนุ่มแล้ว
ในห้องเงียบสงัด
เงียบจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเข็มตกลงพื้น
ระหว่างที่ทั้งคู่ชะงักค้าง เหงื่อเม็ดเล็ก ๆ ค่อย ๆ ผุดขึ้นตามซอกคอของเธอ แม้แต่หน้าม้าตรงหน้าผากก็ชื้นไปหมด
ผ่านไปครู่ใหญ่ ลู่เฉิงอวิ๋นถึงค่อย ๆ ผลักเธอออกแล้วลุกจากเตียง
เสียงรองเท้าแตะของชายหนุ่มเสียดสีกับพื้น เขาเดินตรงเข้าห้องน้ำ ไม่นานก็มีเสียงน้ำไหลดังซ่า
เมื่อเดาได้ว่าเขาจะไปทำอะไร หร่วนอวี้ก็ดึงผ้าห่มคลุมโปงแทบอยากหายตัวไปจากตรงนี้
อับอายชะมัด
แล้วเธอจะยังทำตัวบริสุทธิ์ผุดผ่องต่อหน้าลู่เฉิงอวิ๋นได้อย่างไรอีก?
เสียงก๊อกน้ำหยุดลง ก่อนเสียงน้ำในห้องอาบน้ำจะดังตามมา ไม่รู้ว่าเขาจะอาบน้ำนานแค่ไหน
หร่วนอวี้เหงื่อท่วมตัวก่อนจะโผล่ออกมาจากผ้าห่ม มองดูที่นอนของลู่เฉิงอวิ๋นซึ่งเธอยึดครองอยู่ แล้วแอบหงุดหงิดที่ตัวเองนอนดิ้นเหลือเกิน ทั้งที่เมื่อก่อนก็ไม่เคยเป็นแบบนี้นี่นา อย่างมากก็แค่กอดตุ๊กตาหมีตัวเล็กนอน ไม่เคยติดนิสัยกอดคนสักหน่อย
หร่วนอวี้คิดในใจว่า: ซื้อหมีตัวเล็กกลับมาสักตัวดีกว่า จะได้ไม่ไปรังแกคนอย่างลู่เฉิงอวิ๋นอีก
เธอเลือกอยู่นานบนเถาเป่า สุดท้ายก็ซื้อหมีสีน้ำตาลตัวหนึ่งเรียบร้อย
ภายในห้องอาบน้ำ
น้ำอุ่นไหลลงมาจากเหนือศีรษะเป็นสาย ๆ ชายหนุ่มพิงกำแพงเย็นเฉียบ หายใจหอบหนัก ไอร้อนแผ่ออกจากร่างกาย อากาศในห้องร้อนอบอ้าวจนแทบหายใจไม่ออก