ที่จริงเงินจำนวนนี้มากพอให้คนธรรมดาใช้ชีวิตอย่างไม่ต้องกังวลเรื่องปากท้องไปได้ทั้งชีวิต
แต่เธอไม่ใช่คนธรรมดา เธอเป็นแค่คนทะลุมิติเข้ามาในนิยายที่โชคร้าย เป็นตัวประกอบปลายแถวที่กล้าทิ้งพระเอกเมื่อไรก็จะถูกโยนไปเลี้ยงหมูเมื่อนั้น
หร่วนอวี้จึงเงยหน้าขึ้น บอกเขาอย่างจริงจังว่า “อย่างแรกเลย ขอบคุณมากนะที่ชอบฉัน แต่ฉันมีแฟนแล้ว ถ้าคุณยังยืนกรานจะแย่งคนรักของคนอื่น ฉันคิดว่านั่นไม่ใช่เรื่องฉลาด เพราะพฤติกรรมแบบนี้มีชื่อเรียกที่ฟังไม่ค่อยดีนักว่า มือที่สาม”
รอยยิ้มบนใบหน้าของอันไป่หยวนแข็งค้างไปทันที
มะ...มือที่สามงั้นเหรอ?
ผู้หญิงคนนี้กล้าพูดกับเขาแบบนี้ได้ยังไง?
ตั้งแต่เล็กจนโต อันไป่หยวนรายล้อมไปด้วยคนชื่นชม มีเด็กสาวตั้งมากมายที่พากันแย่งชิงเข้าหาเขา กว่าจะยอมเป็นฝ่ายตามจีบผู้หญิงสักคนได้ กลับถูกหาว่าเป็นมือที่สามเสียอย่างนั้น
รอยยิ้มบนใบหน้าอันไป่หยวนแทบจะรักษาไว้ไม่อยู่ “ฉันทั้งหล่อทั้งรวย คุณไม่หวั่นไหวเลยสักนิดเหรอ?”
หร่วนอวี้ไม่กล้าหวั่นไหว
ลู่เฉิงอวิ๋นเป็นถึงท่านไท่จื่อแห่งแวดวงปักกิ่ง
รู้ไหมว่ามันหมายถึงอะไร?
เมื่อเขากลับคืนสู่สถานะเดิม เขาจะได้เป็นผู้สืบทอดตระกูลอย่างเป็นทางการ พวกเจ้าพ่อในแวดวงธุรกิจที่มีชื่อเสียงโด่งดังเหล่านั้น ไม่ว่าจะอายุหรืออาวุโสแค่ไหน พอเจอเขาก็ต้องเป็นฝ่ายทักทายก่อน
ถึงบ้านอันไป่หยวนจะร่ำรวย แต่ก็ไม่มีทางสู้ลู่เฉิงอวิ๋นได้ ต่อไปเธอกับเขา คู่ชู้ชื่นชายโฉดหญิงชั่วคู่นี้ คงถูกลู่เฉิงอวิ๋นส่งไปเลี้ยงหมูในหุบเขา
พอคิดถึงตรงนี้ หร่วนอวี้ก็มองอันไป่หยวนด้วยแววตาเห็นใจ คุณชายเล็กผู้แสนบอบบางอย่างเขา ถ้าถูกโยนเข้าไปในหุบเขาร้างผู้คน เกรงว่ายังเลี้ยงยากกว่าลูกหมูเสียอีก