หร่วนอวี้: จะทำแบบนั้นได้ยังไงล่ะ!
ฉันไม่ได้เป็นแฟนคุณจริง ๆ สักหน่อย!
แต่พูดความจริงไม่ได้
เธอจึงได้แต่ฝืนใจหาเหตุผลมาปฏิเสธ «กอดกันนอนมันร้อน ฉันง่วงแล้ว»
«อืม นอนเถอะ»
ไม่นานนัก ลู่เฉิงอวิ๋นก็ถามขึ้นอีก «พรุ่งนี้เงินเดือนฉันออก คุณอยากซื้ออะไรไหม?»
คำถามที่เอ่ยออกไปลอยค้างอยู่นาน ไม่มีใครตอบ
เธอหลับไปแล้ว
ถึงลู่เฉิงอวิ๋นจะได้โทรศัพท์เครื่องใหม่แล้ว แต่เงินเดือนของเขาก็ยังโอนเข้าบัญชีธนาคารของเธอทุกเดือน
เช้าวันถัดมา หร่วนอวี้เพิ่งส่งภาพวาดให้พนักงานส่งพัสดุที่มารับถึงบ้าน ก็เห็นข้อความเข้าโทรศัพท์
«เก้าพันหยวน!»
หร่วนอวี้เกาศีรษะ ไม่คิดเลยว่าค่าจ้างจากไซต์ก่อสร้างจะเยอะขนาดนี้ เท่ากับเงินที่เธอทำงานในซูเปอร์มาร์เก็ตได้ตั้งสามเดือน
ยิ่งไปกว่านั้น ลู่เฉิงอวิ๋นยังไปทำงานรับจ้างรายวันในสวนโลจิสติกส์ทุกวัน ถ้ารวม ๆ กันแล้ว เดือนหนึ่งเขาก็หาเงินได้อย่างน้อยหมื่นกว่าหยวน
หร่วนอวี้แอบบ่นกับเจ้าของร่างเดิม «เธอซื้ออะไรกันนักหนา เงินแค่นี้ยังไม่พอใช้เลย…»
ตอนเรียนมหาวิทยาลัย เธอมีเงินใช้เดือนละสองพันหยวน บางครั้งยังเหลือเก็บด้วยซ้ำ
«แต่ว่า…อย่างนี้ฉันก็มีเงินซื้อจักรยานให้ลู่เฉิงอวิ๋นแล้วสิ?»
เรื่องที่ช่วยเพิ่มความรู้สึกดี ๆ ของพระเอกได้แบบนี้ ต้องรีบลงมือทำทันที
หร่วนอวี้เก็บโทรศัพท์ ตั้งใจแล้วก็ลงมือเลย
หมู่บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่กว้างใหญ่มาก มีร้านจักรยานอยู่ในนั้นด้วย ทั้งจักรยานผู้ใหญ่และจักรยานเด็ก หร่วนอวี้ลองขี่จักรยานที่ราคาต่ำกว่าห้าร้อยหยวน แล้วพบว่ามันยังขี่ไม่คล่องเท่าจักรยานสาธารณะด้วยซ้ำ