ลู่เฉิงอวิ๋นขมวดคิ้วมองเสื้อผ้าของตัวเอง พลางคิดว่าคราวหน้าคงต้องหาที่ล้างตัวให้สะอาดข้างนอกก่อนค่อยกลับมา
หร่วนอวี้ยังไม่ทันรอให้เขาตอบ ก็เดินเข้าห้องน้ำไปจัดวางของใช้ส่วนตัวของทั้งคู่
“ลู่เฉิงอวิ๋น ลงไปซื้อกับข้าวมาหน่อยสิ เที่ยงนี้เราทำอาหารกินกันเองที่บ้านเถอะ กินอาหารสำเร็จรูปที่โรงพยาบาลมาหลายวันจนฉันแทบจะกินไม่ไหวแล้ว” เสียงของหร่วนอวี้ดังมาจากห้องน้ำ
“ได้”
ลู่เฉิงอวิ๋นหยิบกุญแจแล้วออกไป
หร่วนอวี้เดินออกจากห้องน้ำ มองประตูที่ปิดลงแล้ว ก่อนจะเหลือบมองเตียงขนาดหนึ่งเมตรแปดสิบ จากนั้นก็กระโจนทิ้งตัวลงไปนอนคว่ำ
“เตียงกว้างจัง ต่อไปก็ไม่ต้องเบียดนอนตรงมุมกำแพงแล้ว!” หร่วนอวี้ซาบซึ้งจนแทบร้องไห้
เธอกลิ้งไปมาบนเตียงนุ่ม ๆ ใจก็ยังคิดไม่ตกว่าทำไมเรื่องราวถึงไม่เป็นไปตามเนื้อเรื่องต้นฉบับ
“ช่างเถอะ ยังไงก็ไม่มีอะไรเสียหาย!”
“โอ๊ย ฮ่า ๆ บ้านดีจังเลย!”
หร่วนอวี้กลิ้งไปมาบนเตียงอย่างไม่รักศักดิ์ศรีอีกครั้ง จนผมเผ้ายุ่งเหยิงไปหมด แต่ใบหน้ากลับเปี่ยมไปด้วยความสุขอย่างเห็นได้ชัด
บ้านหลังเล็กแสนอบอุ่นช่วยเพิ่มความสุขให้ทั้งคู่ขึ้นมาก
หร่วนอวี้ยังคงไปวาดรูปที่แหล่งท่องเที่ยวทุกวัน พอตกกลางคืนก็รับงานวาดรูปออนไลน์ ยุ่งจนแทบไม่มีเวลาหยุดพัก
ถึงจะย้ายบ้านใหม่แล้ว แต่มีเงินเก็บติดมือไว้ก็ยังอุ่นใจกว่า อย่างน้อยอีกหนึ่งปีให้หลัง เมื่อพระเอกจากไป เธอก็จะได้ไม่ต้องตัวเปล่า
ส่วนลู่เฉิงอวิ๋นต้องพักฟื้นร่างกาย เขาจึงออกไปทำงานแค่ช่วงกลางวัน และกลับถึงบ้านก่อนหนึ่งทุ่ม
หร่วนอวี้คิดว่างานที่เขาหาคงสบาย ๆ เงินเดือนก็น่าจะไม่สูงนัก แต่ใครจะคิดว่าพอถึงวันเงินเดือนออก เธอเห็นยอดแล้วถึงกับตะลึง