เขาเคยลองเอามือไปอังลมหายใจของเธอนับครั้งไม่ถ้วน
ทั้งหมดก็เพื่อให้แน่ใจว่าเธอยังอยู่ข้างกายเขาหรือเปล่า
หร่วนอวี้พลันนึกถึงตอนที่เขาไปหาเธอถึงจิ่งเต๋อเจิ้น แล้วนอนอยู่หน้าประตูบ้านเธอ ตอนนั้นเธอก็เคยลองเอามือไปอังลมหายใจของเขาเหมือนกัน
จู่ ๆ ก็ยิ่งเขินขึ้นมา
หร่วนอวี้ที่รู้สึกผิดจนใจคอไม่ดีพูดอึกอักว่า “แต่ลมหายใจของลูกเบามากจริง ๆ นะ”
ลู่เฉิงอวิ๋นบอกเธอว่าอย่ากดดัน “ฉันรู้ ฉันเองก็ลองอังลมหายใจของลูกอยู่บ่อย ๆ”
หร่วนอวี้หลุดหัวเราะพรืด
ที่แท้สามีภรรยาคู่นี้ก็เหมือนกันเลย
วันที่ 35 ของการอยู่ไฟ คุณแม่ลู่โทรมาถามว่าพวกเขากลับบ้านหรือยัง เธออยากมาเยี่ยมหร่วนอวี้กับเทียนเทียน
หร่วนอวี้ค่อนข้างแปลกใจ “แม่ของคุณไม่ชอบมาปักกิ่งไม่ใช่เหรอ”
แม้แต่ตอนซื้อบ้านที่ปักกิ่งแล้วจะใส่ชื่อคุณแม่ลู่ คุณแม่ลู่ก็ยังให้ลู่เฉิงอวิ๋นจัดการมอบอำนาจแทน
ลู่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว แก้คำเรียกของเธอ “แม่ของฉันเหรอ”
หร่วนอวี้ชะงักไป มุมปากแทบกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ ก่อนถามกลับว่า “แม่ของฉันด้วยเหรอ”
“แน่นอน” ลู่เฉิงอวิ๋นหยิกแก้มเธอ “เราแต่งงานกันแล้ว เวลาเจอแม่ก็ต้องเรียกให้ถูก”
แก้มของหร่วนอวี้ถูกหยิกจนป่อง เธอพูดเสียงอู้อี้ว่า “รู้แย้ว ฉันจะจำไว้ว่าต้องเรียกให้ถูก”
ลู่เฉิงอวิ๋นส่งที่อยู่ให้คุณแม่ลู่ วันรุ่งขึ้นเธอก็มาถึง แถมยังพาคนที่ไม่มีใครคาดคิดมาด้วย
อันจ้งข่าย
แต่บรรยากาศระหว่างทั้งคู่ดูแปลก ๆ แม้จะมาด้วยกัน แต่กลับคล้ายไม่มีใครสนใจอีกฝ่าย ราวกับบังเอิญมาเจอกันเข้า
หร่วนอวี้สบตากับลู่เฉิงอวิ๋น แค่ครู่เดียวก็เข้าใจทันที ดูท่าพ่อของเขาคงกระโดดลงแม่น้ำเหลืองตามไปถึงบ้านเกิดของคุณแม่ลู่จริง ๆ