ลู่เฉิงอวิ๋นครุ่นคิดก่อนถามว่า “วันนี้ไปดูนิทรรศการภาพวาดมาแล้วได้แรงบันดาลใจหรือ?”
หร่วนอวี้ยกนิ้วโป้งให้เขา “ฉลาดจัง!”
เธอพูดว่า “ถึงภาพสีน้ำมันจะใช้เวลาวาดนานหน่อย แต่ก็วาดรายละเอียดได้ประณีตมาก ช่วงนี้ฉันเพิ่มเพื่อนในวีแชตที่เป็นลูกค้าไว้ตั้งเยอะ เลยคิดว่าจะลองวาดภาพสีน้ำมันสักภาพแล้วลงในโมเมนต์ดู เผื่อจะมีคนมาสั่งวาดก็ได้”
ลู่เฉิงอวิ๋นถาม “ภาพสีน้ำมันภาพหนึ่งราคาเท่าไร?”
“ก็มีตั้งแต่หลักร้อยถึงหลักพันล่ะมั้ง” หร่วนอวี้พูดอย่างมีความหวัง “ถ้าฉันได้เป็นจิตรกรชื่อดัง ภาพหนึ่งอาจขายได้ตั้งแต่หลักหมื่นไปจนถึงหลักแสนเลยนะ”
ลู่เฉิงอวิ๋นมองสีหน้าคาดหวังของเธออย่างจริงจัง ก่อนให้กำลังใจว่า “วันนั้นต้องมาถึงแน่”
หร่วนอวี้ยิ้มจนดวงตาหยี
ลู่เฉิงอวิ๋นยุ่งมาตลอดจนถึงวันปีใหม่ กระทั่งวันแรกของปี 2025 เขาถึงได้ว่างอยู่บ้าน ไม่ต้องไปทำงานล่วงเวลาที่บริษัทอีก
หร่วนอวี้ตื่นแต่เช้าเพื่อส่งภาพสีน้ำมันให้ลูกค้า ตอนนี้ธุรกิจของเธอขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ภาพหนึ่งขายได้ถึง 800 หยวน แถมคิวงานยังแน่นเอี้ยด
ลู่เฉิงอวิ๋นถามเธอว่า “วันนี้วันปีใหม่ อยากออกไปเดินเล่นไหม?”
เขาไม่ได้พาเธอออกไปเที่ยวด้วยกันมานานแล้ว
แฟนหนุ่มที่รู้สึกผิดเฝ้ารอวันนี้มาตลอด
“ดีเลย! ไปไหนดี?” หร่วนอวี้เริ่มหาข้อมูลอย่างตื่นเต้น
เธอยังไม่เคยเที่ยวปักกิ่งอย่างจริงจังเลย
ลู่เฉิงอวิ๋นถาม “อยากไปสถานที่แบบไหน?”
หร่วนอวี้เอียงศีรษะครุ่นคิด ก่อนตอบว่า “พวกพระราชวังต้องห้ามอะไรแบบนั้นฉันไปมาแล้ว อยากไปที่ที่มีแผงขายของคึกคัก มีของประดิษฐ์กับของกินเยอะ ๆ น่ะ”
ลู่เฉิงอวิ๋นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็นึกถึงสถานที่ที่เหมาะขึ้นมาจริง ๆ
ตรอกหนานหลัวกู่เซี่ยง