หร่วนอวี้อยากวาดภาพทิวทัศน์ภูเขาและสายน้ำ
แต่เธอไม่เคยปีนเขาสูง ๆ มาก่อน จึงได้แต่ดูภาพภูเขาผ่านวิดีโอ คนอื่นถ่ายออกมาได้สวยมากก็จริง แต่พอไม่ได้สัมผัสด้วยตัวเอง เธอก็รู้สึกว่ามันยังขาดอะไรไป
หลังวาดภาพร่างเสร็จ ลู่เฉิงอวิ๋นก็เข้ามาเรียกเธอไปกินมื้อเช้า หร่วนอวี้เงยหน้าถามว่า “ลู่เฉิงอวิ๋น ฉันอยากไปดูภูเขาสูง ๆ แต่ปีนไม่ไหว มีภูเขาที่ขึ้นลิฟต์ไปได้ไหม?”
ลู่เฉิงอวิ๋นฟังแล้วหลุดหัวเราะ
เมื่อเจอความต้องการเอาแต่ใจของภรรยาที่อยากได้ทั้งนั่นทั้งนี่ เขาครุ่นคิดก่อนตอบว่า “นั่งเฮลิคอปเตอร์ขึ้นไปก็ได้”
ดวงตาหร่วนอวี้เป็นประกาย “ทำได้จริงเหรอ?”
เธอแค่ถามไปอย่างนั้นเอง
ลู่เฉิงอวิ๋นดึงเธอลุกขึ้น “ได้สิ อยากไปดูภูเขาลูกไหน ฉันจะให้คนไปตรวจสอบเส้นทางแล้วจองตั๋ว”
หร่วนอวี้ตอบอย่างไม่ลังเล “ภูเขาหลูซาน!”
ลู่เฉิงอวิ๋นเลิกคิ้ว “ชอบเจียงซีขนาดนั้นเลยเหรอ?”
ก่อนหน้านี้เมืองจิ่งเต๋อเจิ้นที่เธอไปก็อยู่ในมณฑลเจียงซีเหมือนกัน
หร่วนอวี้หัวเราะฮ่า ๆ “ทิวทัศน์ของเจียงซีสวย วัฒนธรรมก็เข้มข้น เหมาะกับการวาดรูปมากเลย”
ลู่เฉิงอวิ๋นเสนอว่า “ถ้าอย่างนั้นพอเราเกษียณกันแล้ว ย้ายไปอยู่เจียงซีดีไหม?”
หร่วนอวี้คิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบว่า “ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกทีแล้วกัน”
อนาคตจะเป็นอย่างไรยังไม่มีใครรู้ อีกอย่างเทียนเทียนตัวน้อยของพวกเขาก็ยังอยู่ที่ปักกิ่ง หร่วนอวี้จึงคิดเรื่องไกลตัวขนาดนั้นไม่ออก
ทั้งสองหาเวลาว่างไปตรวจสุขภาพ
นอกจากตรวจร่างกายตามปกติแล้ว ยังมีการประเมินสภาพจิตใจด้วย
หร่วนอวี้ได้รับคำเตือนจากลู่หมิงจู
นักจิตวิทยาที่ลู่เฉิงอวิ๋นส่งไปบ้านเกิดบอกว่า อันจ้งข่ายมีอาการซึมเศร้ารุนแรงจริง ๆ ถึงขั้นมีอาการทางกายร่วมด้วย เพียงแต่เรื่องที่แปลกคือเขาไม่อยากตาย